เวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานจนแก้วตาแทบจะลืมไปแล้วว่าทำไมเธอถึงยังนั่งอยู่ที่นี่ ภาคินนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าที่เคย ดวงตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนเมื่อพูดถึงพิมพ์ชนก "ฉันอยากได้อะไรที่พิเศษจริงๆ" ภาคินพูด พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "อะไรที่แสดงออกถึงความรักของฉันที่มีต่อเธอ" แก้วตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณภาคินคะ..." "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับเธอ" ภาคินรีบพูด "แต่เธอคือคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดในเรื่องงานออกแบบ" แก้วตาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือความปรารถนาที่อยากจะทำให้ภาคินมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่ใช่เพราะเธอ ส่วนอีกส่วนหนึ่งคือความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้ "คุณภาคินอยากได้อะไรประมาณไหนคะ" แก้วตาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เป็นเครื่องประดับ ของตกแต่งบ้าน หรือว่า..." "ฉันอยากได้เป็นรูปปั้นเล็กๆ" ภาคินตอบ "เป็นรูปปั้นของนางเงือกสองตนที่กำลังกอดกัน" แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "นางเงือกสองตน?" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "พิมพ์ชนกชอบเรื่องราวของนางเงือก เธอเคยบอกว่าอยากมีรูปปั้นนางเงือกที่สวยงามเอาไว้ในห้องนอน" แก้วตารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบิดเบี้ยวอยู่ในอก เธอพยายามจินตนาการถึงรูปปั้นนางเงือกสองตนที่กำลังกอดกัน ภาพนั้นดูสวยงามและโรแมนติก แต่สำหรับเธอ มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" แก้วตาตอบเสียงแผ่ว "แต่ฉันไม่แน่ใจว่า...ผลงานจะออกมาถูกใจคุณภาคินหรือเปล่า" "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" ภาคินยิ้มให้เธอ "เธอเก่งที่สุดแล้ว" รอยยิ้มนั้น...มันเป็นรอยยิ้มที่แก้วตาปรารถนามาตลอด แต่รอยยิ้มนั้นกลับมอบให้แก่ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง ภาคินหันไปมอง ก่อนจะหันกลับมาที่แก้วตา "พิมพ์ชนกมาแล้ว" เขาบอก แก้วตาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา ไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้าน เธอสวยสง่า ใบหน้าหวานคม ดวงตาเป็นประกาย เธอสวมชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ขับผิวของเธอให้ดูผ่องใสยิ่งขึ้น "ภาคิน" เสียงหวานใสของเธอเอ่ยเรียกภาคิน พลางเดินตรงมาหาเขา ภาคินลุกขึ้นยืนทันที "พิมพ์ชนก" เขาตอบรับ พลางยื่นมือออกไปประคองเอวของเธอ แก้วตามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน เป็นเงาที่ไม่มีตัวตน "ใครคะ" พิมพ์ชนกถาม พลางมองมาที่แก้วตาด้วยสายตาอยากรู้ "นี่แก้วตา" ภาคินแนะนำ "เพื่อนสมัยเรียนของฉัน เป็นนักออกแบบที่เก่งมาก" พิมพ์ชนกรอยยิ้มให้แก้วตาอย่างเป็นมิตร "สวัสดีค่ะ คุณแก้วตา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" "สวัสดีค่ะ คุณพิมพ์ชนก" แก้วตาตอบ พลางฝืนยิ้มให้ "ภาคินบอกว่าคุณแก้วตาจะช่วยออกแบบของขวัญวันเกิดให้ฉัน" พิมพ์ชนกพูด พลางหันไปมองภาคินด้วยสายตาหวานซึ้ง "ขอบคุณมากนะคะ" แก้วตารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดแทงซ้ำๆ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "ฉันยินดีเสมอ" บทสนทนาต่อจากนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด แก้วตาพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ พิมพ์ชนกเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ เธอสวย ฉลาด และมีเสน่ห์ เธอคือผู้หญิงที่ภาคินรัก และเป็นผู้หญิงที่แก้วตาไม่มีวันเทียบได้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ แก้วตาขอตัวออกมาก่อน เธอรู้สึกว่าเธอทนอยู่ตรงนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว "ไว้เจอกันนะคะ คุณแก้วตา" พิมพ์ชนกโบกมือให้เธอ "ค่ะ" แก้วตาตอบ พลางเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินออกมาสู่ถนนที่เริ่มมืดแล้ว แก้วตาก็รู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม เธอรักภาคิน รักมากเหลือเกิน แต่ความรักของเธอมันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเขา เธอเป็นเพียงเงาที่ไม่มีตัวตน เป็นความรักที่เขาไม่ต้องการ แก้วตาเดินไปเรื่อยๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างอิสระ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับการรักคนที่ไม่เคยรักเธอเลย เธอจะยังคงรักเขาต่อไป หรือเธอจะยอมแพ้ และปล่อยให้ความรักครั้งนี้เป็นเพียงฝันร้ายที่ไม่มีวันเป็นจริง คำตอบนั้น...ยังคงเป็นปริศนาที่อยู่ในใจของแก้วตา.