แก้วตาชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธอ เธอหันกลับไปมองที่ประตูสตูดิโออย่างไม่แน่ใจ "ใครน่ะคะ" เธอตะโกนถามกลับไป "ฉันเอง อรุณไง" เสียงของคุณอรุณดังมาตามสายลม "เปิดประตูหน่อยได้ไหม" แก้วตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเดินไปเปิดประตู คุณอรุณยืนยิ้มอยู่หน้าประตู ใบหน้าของคุณอรุณดูมีความห่วงใย "คุณอรุณ... มาทำไมคะ" แก้วตาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนแรง "ฉันเห็นรถของคุณจอดอยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว" คุณอรุณตอบ "เลยแวะมาดูให้แน่ใจว่าคุณสบายดี" แก้วตาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าคุณอรุณคงสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอได้ "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูด แต่เสียงของเธอกลับสั่นเล็กน้อย "แน่ใจเหรอคะ" คุณอรุณก้าวเข้ามาในสตูดิโอ มองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาที่สังเกตการณ์ "ดูจากสภาพแล้ว... ไม่ค่อยแน่ใจเลยนะคะ" แก้วตาก้มหน้ามองพื้น เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "มานั่งตรงนี้ก่อนสิคะ" คุณอรุณผายมือไปยังโซฟาตัวเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง แก้วตานั่งลงอย่างเชื่องช้า คุณอรุณนั่งลงข้างๆ "มีอะไรอยากจะคุยกับฉันไหมคะ" คุณอรุณถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แก้วตาเงียบไป เธอพยายามรวบรวมคำพูด "ฉัน... ฉันเสียใจค่ะคุณอรุณ" ในที่สุดเธอก็พูดออกมา "เสียใจที่ฉัน... ไม่เคยเห็นอะไรเลย" "ไม่เห็นอะไรคะ" คุณอรุณถาม "ไม่เห็น... ว่าความพยายามของฉัน มันไม่มีค่าอะไรกับเขาเลย" แก้วตากล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันทุ่มเททุกอย่าง... แต่เขาก็ยังเลือกคนอื่น" คุณอรุณฟังอย่างตั้งใจ "บางครั้ง... ความรักก็ทำให้เราตาบอดนะคะคุณแก้วตา" คุณอรุณพูด "เรามักจะคาดหวังในสิ่งที่อีกฝ่ายอาจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนกับเรา" "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" แก้วตาพูด "ทำไม... ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน" "คุณแก้วตาคะ" คุณอรุณจับมือของแก้วตาเบาๆ "คุณเป็นนักออกแบบที่เก่งมาก ความสามารถของคุณไม่มีใครปฏิเสธได้ แต่... คุณต้องแยกแยะระหว่างการทำงานกับการแสดงความรู้สึกนะคะ" "หมายความว่ายังไงคะ" แก้วตาเงยหน้ามองคุณอรุณ "งานที่คุณทำ... คือผลงานของคุณ" คุณอรุณอธิบาย "แต่ความรู้สึกของคุณ... มันคือสิ่งที่คุณควรจะหวงแหนไว้" "แต่... แต่ฉันรักเขา" แก้วตาเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง "ฉันอยากทำให้เขามีความสุข" "การทำให้คนอื่นมีความสุข... ไม่ได้หมายถึงการทำให้ตัวเองเจ็บปวดนะคะ" คุณอรุณกล่าว "และบางที... ความสุขที่แท้จริงของคุณ... อาจจะไม่ได้อยู่ที่เขาคนนั้นก็ได้" แก้วตาหลับตาลง คำพูดของคุณอรุณเหมือนกับกุญแจที่ไขประตูที่เธอเคยปิดตายไว้ "คุณอรุณ... คุณพูดถูกค่ะ" เธอพูดเบาๆ "ฉัน... ฉันมองเห็นแต่เขา... จนลืมมองตัวเอง" "ไม่เป็นไรนะคะ" คุณอรุณปลอบ "การค้นพบตัวเอง... ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางที่สวยงาม" "แล้ว... ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไปคะ" แก้วตาถาม "ฉันรู้สึกเหมือน... ทุกอย่างมันพังทลายไปหมดแล้ว" "คุณแก้วตาคะ" คุณอรุณยิ้ม "คุณมีของขวัญที่ล้ำค่าอยู่ในตัวคุณเสมอ นั่นก็คือความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของคุณ" "แต่..." แก้วตายังคงลังเล "คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อใครอีกแล้วค่ะ" คุณอรุณพูด "ตอนนี้... ถึงเวลาที่คุณจะต้องทำเพื่อตัวเองแล้ว" "เพื่อตัวเอง..." แก้วทวนคำ "ใช่ค่ะ" คุณอรุณพยักหน้า "ลองมองหาสิ่งใหม่ๆ ดูสิคะ สิ่งที่คุณเคยอยากทำแต่ไม่มีโอกาสได้ทำ" แก้วตาคิดถึงรูปปั้นนางเงือกที่วางอยู่บนแท่น เธอเคยตั้งใจจะปั้นมันให้สวยงามที่สุดสำหรับภาคิน แต่ตอนนี้... มันกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวด "ฉัน... ฉันอยากลองปั้นอะไรที่มัน... อิสระกว่านี้" แก้วตาพูด "อะไรที่ไม่ต้องมีเงื่อนไข... ไม่ต้องมีใครมาตัดสิน" "นั่นแหละค่ะ" คุณอรุณยิ้มกว้าง "นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ดี" คุณอรุณหยิบเปลือกหอยมุกที่แก้วตาเคยได้จากเธอขึ้นมาดูอีกครั้ง "คุณจำเปลือกหอยพวกนี้ได้ไหมคะ" คุณอรุณถาม "ฉันคิดว่า... มันอาจจะเป็นแรงบันดาลใจที่ดีให้กับคุณก็ได้" แก้วตามองเปลือกหอยมุกในมือของคุณอรุณ ลวดลายบนเปลือกหอยนั้นดูเหมือนจะเล่าเรื่องราวของท้องทะเลอันกว้างใหญ่ "มันสวยงามจริงๆ ค่ะ" แก้วตาพูด "ใช่ค่ะ" คุณอรุณตอบ "และคุณเองก็มีความสวยงามในแบบของคุณเช่นกัน" แก้วตารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างหล่อเลี้ยงหัวใจที่อ่อนล้าของเธอ "ขอบคุณค่ะคุณอรุณ" แก้วตาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณอรุณยิ้ม "ถ้ามีอะไรให้ช่วย... บอกฉันได้เสมอ" หลังจากคุณอรุณกลับไป แก้วตาก็นั่งนิ่งอยู่สักพัก เธอมองไปที่รูปปั้นนางเงือกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... ความรู้สึกของเธอเปลี่ยนไป "นางเงือกตนนี้... ไม่ได้ต้องการการยอมรับจากใคร" แก้วตากล่าว "เธอต้องการเพียงแค่... ความสุขของตัวเอง" เธอเดินเข้าไปหยิบดินสอและกระดาษขึ้นมา เธอเริ่มวาดรูปอย่างตั้งใจ ไม่มีความกดดัน ไม่มีความคาดหวัง มีเพียงแต่ความสุขในการสร้างสรรค์ "ฉันจะสร้างสรรค์... ในแบบของฉันเอง" แก้วตาพึมพำ สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงได้พัดพาเข้ามาในชีวิตของเธอแล้ว และครั้งนี้... มันจะพัดพาเธอไปสู่สิ่งที่ดีกว่า