ลมหนาวพัดเอื่อยเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงที่หรูหรา แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญที่ถูกยกขึ้นชนกัน เสียงพูดคุยจอแจดังผสมผสานกับเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ท่ามกลางแขกเหรื่อผู้มีอันจะกินที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงานของธาม และพริมา ทว่าในความสว่างไสวและรอยยิ้มที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้าของผู้คน กลับมีเงาแห่งความไม่สมบูรณ์ซ่อนเร้นอยู่ พริมาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ข้างกายธามผู้เป็นเจ้าบ่าว ใบหน้าของเธอซีดเซียวเหมือนไม่มีเลือดฝาด รอยยิ้มที่เธอฝืนประดับไว้บนใบหน้านั้นดูเกร็งและไม่เป็นธรรมชาติ ทุกครั้งที่สายตาของเธอเผลอไปสบกับแววตาเย็นชาของธาม เธอก็จะรีบหันหนีทันที ราวกับกลัวว่าจะถูกแผดเผาด้วยสายตาคู่นั้น "ยิ้มหน่อยสิพริมา" เสียงกระซิบดังมาจากข้างหูของเธอ ร่างสูงของธามโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินรดต้นคอ ทำเอาขนอ่อนของเธอพลันลุกซู่ "ฉัน... ฉันพยายามแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น ความรู้สึกหลากหลายตีวนเวียนอยู่ในอก ทั้งความน้อยใจ ความเสียใจ และความกลัว "ดูเหมือนเธอจะยังไม่ชินกับการเป็น ‘เจ้าสาว’ ของฉันนะ" ธามพูดเน้นคำว่า ‘เจ้าสาว’ ในลำคอ แววตาของเขาทอประกายเย้ยหยัน "คุณ... คุณพูดแบบนี้ทำไมคะ" น้ำเสียงของพริมาเริ่มสั่นเครือ "เพราะมันคือความจริงไง" เขาตอบกลับอย่างไม่ใยดี "เธอไม่ใช่คนที่ฉันเลือก เธอเป็นแค่ตัวเลือกสำรอง ที่เข้ามาเติมเต็มในวันที่คนสำคัญที่สุดของฉัน ไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของพริมา ราวกับมีใครนำมีดมาเสียบแทงเธอจากด้านหลัง เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ภาพของรัญชิดา หญิงสาวที่เธอรู้จักในฐานะคู่หมั้นของธาม ผุดขึ้นมาในหัว รัญชิดาคือคนที่ธามรัก คือคนที่เขาเฝ้ารอ แต่เพราะอุบัติเหตุที่พรากรัญชิดาไปจากเขาชั่วคราว ทำให้เธอต้องก้าวเข้ามาสวมรอยเป็นเจ้าสาวแทน "ฉันรู้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติ "แต่ตอนนี้... ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้ว" "ใช่ เธออยู่ตรงนี้" ธามพยักหน้าช้าๆ "แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น อย่าหลงคิดไปเองว่าเธอจะมีที่ยืนในชีวิตของฉันได้" "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ" พริมาพูด ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด "ดี" เขาตอบ ก่อนจะหันไปกล่าวทักทายแขกเหรื่อคนอื่น ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น พริมามองตามแผ่นหลังกว้างของธามไป ดวงตาเริ่มพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา นี่คือชีวิตแต่งงานของเธอ การแต่งงานที่ไม่มีความรัก ไม่มีแม้แต่คำว่าปรารถนา มีเพียงความสงสารและความเห็นใจที่ถูกส่งมาให้เธอ "พริมาจ๊ะ เป็นอะไรไปลูก ดูซีดๆ นะ" คุณหญิงอัณณา มารดาของธาม เดินเข้ามาหา มือเหี่ยวย่นแต่ประดับด้วยเครื่องเพชรเต็มยศ ลูบแขนของพริมาเบาๆ "เปล่าค่ะคุณแม่ แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" เธอฝืนยิ้มตอบ "เหนื่อยก็ไปพักนะลูก เดี๋ยวพอเสร็จงานแล้ว แม่จะให้คนพาไปพักผ่อนที่เรือนหอ" คุณหญิงอัณณา พูดพลางมองธามที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย "ธามก็เหมือนกันนะลูก อย่าปล่อยให้เจ้าสาวเหนื่อยเกินไป" "ครับคุณแม่" ธามตอบรับตามมารยาท พริมาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงระหว่างผู้ใหญ่ เพื่อรักษาหน้าตาของสองตระกูล ธามไม่ได้รักเธอ เขาแต่งงานกับเธอเพราะต้องแต่ง เขาทำตามหน้าที่ ไม่ใช่เพราะความต้องการ หัวใจของเขายังคงเป็นของรัญชิดาเสมอ "คุณธามคะ" เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เรียกให้พริมาและธามหันไปมอง หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิง เดินตรงเข้ามาหาธาม รอยยิ้มของเธอสดใสและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ธาม" เธอพูดพลางยื่นมือออกไปหมายจะจับมือธาม "อรุณ..." ธามพยายามจะทักทายตอบ แต่ก็ถูกหญิงสาวขัดจังหวะเสียก่อน "อรุณสวัสดิ์อะไรคะวันนี้เราแต่งงานกันนะคะ" เธอหัวเราะคิกคัก "ฉันรอวันนี้มานานมากเลยนะคะ" พริมามองภาพตรงหน้าด้วยใจที่บีบรัด ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนระหว่างธามกับรัญชิดา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกในละครเรื่องนี้ "รัญชิดา" ธามเอ่ยชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เย็นลงไปกว่าเดิม "เธอมาทำอะไรที่นี่" "มาแสดงความยินดีกับพี่ธามไงคะ" รัญชิดายิ้มกว้าง "แล้วก็... มาเป็นพยานรักของพวกคุณไงคะ" "เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันกำลังจะแต่งงาน" ธามถามกลับ "รู้สิคะ" รัญชิดาตอบอย่างหน้าตาเฉย "ฉันถึงมาไงคะ" "แล้วเธอไม่คิดว่าการปรากฏตัวของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมาะสมอย่างนั้นเหรอ" ธามถามเสียงเข้ม "ไม่เห็นจะเกี่ยวเลยค่ะ" รัญชิดายักไหล่ "ใครๆ เขาก็มางานแต่งงานของคนที่เขารักกันทั้งนั้นแหละค่ะ" พริมาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเยียบ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมรัญชิดาถึงยังมายืนอยู่ตรงนี้ ทั้งๆ ที่ควรจะพักฟื้นอยู่ หรือว่า... เธอไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอย่างที่ใครๆ เข้าใจ "รัญชิดา" เสียงของคุณหญิงอัณณาดังขึ้น "ลูกมาได้ยังไง" "แม่หนูค่ะ" รัญชิดาตอบ "แม่หนูบอกว่าให้มาเจอพี่ธามก่อน" "แล้วแม่ของเธอรู้เรื่องนี้เหรอ" คุณหญิงอัณณาถาม "ค่ะ แม่หนูรู้ทุกเรื่อง" รัญชิดาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน พริมามองธาม เขามีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาสะท้อนความไม่พอใจที่ถูกปกปิดไว้ไม่มิด "ฉันว่าเธอควรจะกลับไปพักผ่อนนะรัญชิดา" ธามพูดเสียงเนิบนาบ "ทำไมล่ะคะ" รัญชิดาถามกลับ "พี่ธามไม่อยากให้ฉันมาเหรอคะ" "ไม่ใช่เรื่องนั้น" ธามถอนหายใจ "แต่เธอควรรู้ว่าตอนนี้เธอควรจะอยู่ที่ไหน" "หนูก็อยู่ที่ที่ควรอยู่ค่ะ" รัญชิดาตอบ "หนูอยู่ที่นี่... ข้างๆ พี่ธาม" พริมาแอบมองธาม เขากำลังใช้สายตาข่มขู่รัญชิดา แต่ดูเหมือนว่ารัญชิดาจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนยิ้มอย่างมีความสุข ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณรัญชิดาคะ" พริมาตัดสินใจเอ่ยปาก "ถ้าคุณไม่สบาย หรือต้องการอะไร บอกพริมาได้นะคะ" รัญชิดาหันมามองพริมา ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน "ขอบคุณนะจ๊ะ... คุณพริมา" เธอเน้นคำว่า ‘คุณพริมา’ ราวกับอยากจะย้ำเตือนว่าพริมาเป็นใคร "แต่ฉันสบายดีทุกอย่างจ้ะ" "ดีแล้วค่ะ" พริมาตอบ ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "แต่ถ้าคุณพริมาไม่สบายใจที่เห็นฉันอยู่ตรงนี้" รัญชิดาพูดต่อ "บอกได้นะจ๊ะ เดี๋ยวฉันจะหาที่อื่นไปยืน" "ฉันไม่ได้ไม่สบายใจค่ะ" พริมาตอบ "แค่เป็นห่วงค่ะ" "ห่วงเหรอ" รัญชิดาหัวเราะเบาๆ "ห่วงอะไรจ๊ะ คนที่กำลังจะแต่งงานด้วยกัน เขาก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ" พริมาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่ารัญชิดาตั้งใจจะยั่วโมโหเธอ เธอไม่ควรหลงกล "คุณหญิงครับ" ธามหันไปพูดกับมารดา "ผมขอตัวพาเจ้าสาวไปทักทายแขกผู้ใหญ่ก่อนนะครับ" "จ้ะๆ" คุณหญิงอัณณาตอบรับ "ไปเถอะลูก" ธามหันมามองพริมา มือของเขากุมแขนของเธอเบาๆ "ไปกันเถอะ" เขาพูดเสียงเรียบ พริมาพยักหน้า เธอเดินนำธามออกไป ทิ้งรัญชิดาที่ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เธอเดินไปตามทางเดินที่ปูพรมแดง แสงไฟสว่างไสวสะท้อนกับชุดของเธอ ทำให้เธอกลายเป็นจุดเด่นของงาน แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่าเบื้องหลังความสวยงามนี้ คือความจริงอันโหดร้ายที่รอคอยเธออยู่ "ทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉัน" ในที่สุด เธอก็อดถามไม่ได้ ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปตามทางเดิน ธามหยุดเดิน หันมามองเธอ แววตาของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย "เพราะแม่ของฉันขอ" เขาตอบสั้นๆ "แล้ว... แล้วคุณรัญชิดาล่ะคะ" เธอถามต่อ "ทำไมเธอถึงมายืนทำแบบนี้" "เธอ... เธอเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ" ธามตอบ "และฉันก็... ไม่ได้อยากจะทะเลาะกับเธอต่อหน้าแขก" "คุณรักเธอมากใช่ไหมคะ" คำถามที่หลุดปากออกไป ทำให้พริมารู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเอง ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ความรู้สึกของฉัน... ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรกังวล" "ค่ะ" พริมาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "พริมาจะจำไว้" เธอเดินต่อไป โดยไม่หันกลับไปมองธามอีกเลย ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกาะกินหัวใจ