"ถ้า... ถ้าเรื่องทุกอย่างมันคลี่คลายลงแล้ว คุณธามยังอยากจะอยู่กับพริมาอยู่ไหมคะ" พริมาถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความหวาดหวั่นระคนกันไป ธามมองเข้าไปในดวงตาของพริมาอย่างอ่อนโยน มือของเขายกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "พริมา... ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว" เขาตอบ เสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา "แล้ว... คุณรัญชิดาคะ" พริมาถามอีกครั้ง ความกังวลยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่ไม่น้อย "เธอ... เธอจะยอมปล่อยคุณธามง่ายๆ หรือคะ" ธามถอนหายใจเบาๆ "ผมจะจัดการกับเธอเอง" เขาพูด "ผมจะไม่ปล่อยให้เธอมาสร้างปัญหาให้เราได้อีกต่อไป" เขากระชับอ้อมกอดรอบตัวพริมาให้แน่นขึ้น ราวกับจะบอกว่าเธอปลอดภัยแล้ว "พริมาคะ" ธามเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หลังจากนี้... ผมอยากให้คุณเชื่อใจผมนะ" "พริมาเชื่อใจคุณธามค่ะ" พริมาตอบอย่างหนักแน่น แม้ในใจจะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่คำพูดและการกระทำของธามในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้นมาก "ดีมาก" ธามกล่าว "ผมจะไปจัดการเรื่องบางอย่างก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกทีนะ" "ค่ะ" พริมาตอบ เธอรู้ดีว่าธามกำลังจะไปจัดการกับรัญชิดา และเธอเชื่อว่าเขาจะทำได้ เมื่อธามเดินออกจากห้องทำงานไป พริมาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ทะลักท้นเข้ามาในหัวใจ ในที่สุด ความกลัวที่เธอเคยมีมาตลอด ก็เริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความหวังและความสุขที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พริมาใช้เวลาอยู่ในห้องนอนของเธอ เธอพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทั้งเรื่องของรัญชิดา เรื่องของธาม และเรื่องของหัวใจตัวเอง เธอรู้ว่าเธอได้ตกหลุมรักธามเข้าเสียแล้ว แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการถูกบังคับ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณพริมาคะ" เป็นเสียงของแม่บ้าน "คุณธามให้ดิฉันนำอาหารกลางวันมาให้ค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" พริมาตอบรับ เธอรู้สึกหิวเล็กน้อย หลังจากที่วุ่นวายอยู่กับความคิดมาทั้งวัน เมื่อแม่บ้านนำอาหารมาวางให้แล้ว พริมาก็เริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย เธอรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อท้องของเธอเต็มไปด้วยอาหาร ในขณะที่เธอกำลังจะทานอาหารคำสุดท้าย ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ธามเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "เป็นไงบ้าง" เขาถาม "เหนื่อยไหม" "ไม่เหนื่อยค่ะ" พริมาตอบ "กำลังทานอาหารอยู่ค่ะ" ธามเดินเข้ามานั่งลงที่ข้างๆ เธอ "ผมมีข่าวดีมาบอก" เขาเอ่ย พริมาวางช้อนส้อมลงทันที "ข่าวดีอะไรคะ" เธอถามด้วยความตื่นเต้น "ผมได้คุยกับคุณรัญชิดาแล้ว" ธามกล่าว "เธอ... เธอยอมถอนตัวแล้ว" "จริงเหรอคะ!" พริมาอุทานด้วยความดีใจ "คุณธามทำยังไงคะ" "ผมไม่ได้ทำอะไรมาก" ธามตอบ "แค่บอกความจริงให้เธอรู้" "ความจริงอะไรคะ" พริมาถาม "ผมบอกเธอว่า ผมรักคุณ" ธามตอบ เสียงของเขานุ่มนวลและเต็มไปด้วยความหมาย พริมาอึ้งไป เธอไม่คิดว่าธามจะพูดแบบนั้นกับรัญชิดา "แล้ว... เธอเชื่อเหรอคะ" "เชื่อสิ" ธามยิ้ม "ผมแสดงให้เธอเห็นแล้วว่า ผมแคร์คุณมากแค่ไหน" "คุณธามคะ" พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พริมา... พริมาดีใจที่สุดเลยค่ะ" ธามโน้มตัวเข้ามา กอดพริมาไว้แน่น "ผมก็ดีใจเหมือนกัน" เขาพูด "ผมดีใจที่มีคุณอยู่ตรงนี้" ทั้งสองคนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุข พริมาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้ จากคนที่ถูกเลือกมาแทนที่ กลายเป็นคนที่เขาบอกว่ารัก "แล้ว... คุณรัญชิดาจะไปอยู่ที่ไหนคะ" พริมาถาม เมื่อได้สติกลับคืนมา "เธอจะไปอยู่ต่างประเทศ" ธามตอบ "ผมจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินและทุกอย่างให้เธอแล้ว" "ดีแล้วค่ะ" พริมาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "พริมา... พริมาไม่อยากให้มีเรื่องอะไรมาวุ่นวายอีกแล้ว" "ผมก็เหมือนกัน" ธามกล่าว "จากนี้ไป... ชีวิตของเราจะมีแค่เราสองคน" คำพูดของธามทำให้พริมายิ้มกว้าง เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก "คุณธามคะ" พริมาเอ่ย "พริมา... พริมาอยากจะขอบคุณคุณธามมากๆ เลยนะคะ" "ขอบคุณเรื่องอะไร" ธามถาม "ขอบคุณที่... ที่เลือกพริมาค่ะ" พริมาตอบ "แม้ว่าตอนแรกมันจะไม่ได้มาจากใจก็ตาม" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมเลือกคุณตั้งแต่วันแรกที่คุณเดินเข้ามาในชีวิตผมแล้วพริมา" เขาพูด "แค่ตอนนั้น... ผมอาจจะยังไม่รู้ตัว" คำพูดของธามทำให้พริมาหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอตั้งแต่แรก "เอาล่ะ" ธามกล่าว "เราทานอาหารกันต่อเถอะ ผมหิวแล้ว" ทั้งสองคนทานอาหารกลางวันด้วยกันอย่างมีความสุข บรรยากาศเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น พริมาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าชีวิตแต่งงานที่เริ่มต้นขึ้นด้วยความไม่เต็มใจ จะกลายเป็นความสุขที่เธอไม่เคยคาดคิด หลังจากทานอาหารเสร็จ ธามก็ชวนพริมาไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน อากาศยามบ่ายสดชื่นเป็นพิเศษ ดอกไม้กำลังเบ่งบาน ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ "สวยจังเลยค่ะ" พริมาเอ่ยชม "สวยเหมือนคนข้างๆ เลย" ธามพูดพลางหันมายิ้มให้เธอ พริมาหน้าแดงอีกครั้ง เธอเขินอายกับคำชมของธาม "คุณธามคะ" พริมาถาม "แล้วเรื่องงานของคุณรัญชิดา... มันจะกระทบอะไรกับคุณธามไหมคะ" "ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" ธามตอบ "เรื่องมันจบแล้ว" "ดีแล้วค่ะ" พริมากล่าว "พริมา... พริมาเป็นห่วงคุณธามนะคะ" "ผมรู้" ธามตอบ "และผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปในสวน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา พริมาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อน เธอรู้ว่าเธอได้พบกับคนที่ใช่แล้ว