ธามรีบขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาไม่รอช้าที่จะเจอหน้าพริมา เขาต้องบอกเธอว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว และความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไป เมื่อเขาเปิดประตูบ้านเข้าไป สิ่งแรกที่เขาเห็นคือพริมากำลังนั่งอยู่บนโซฟา จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง "พริมา" ธามเรียกเสียงเบา พริมาหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ทำให้ธามใจหาย เธอคงจะรู้แล้วสินะว่าเขามีเรื่องที่ต้องคุยด้วย "คุณธามกลับมาแล้วเหรอคะ" พริมาถาม เสียงของเธอเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ "ใช่" ธามเดินเข้าไปหาเธอ และนั่งลงข้างๆ "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" พริมาถอนหายใจเบาๆ "พริมาแค่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ" "คุณรู้ไหมว่าผมไปเจอใครมา" ธามถาม พริมานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "พริมาเดาว่า... คุณรัญชิดา" ธามมองหน้าพริมาอย่างตั้งใจ "เธอมาบอกอะไรคุณ" "คุณรัญชิดา... เธอไม่ได้บอกอะไรพริมาเลยค่ะ" พริมาตอบ "แต่พริมาเห็นท่าทีของคุณธามตอนกลับมา แล้วก็พอจะเดาได้" "เธอมาบอกผมว่า คุณแม่ไม่ได้ต้องการให้ผมแต่งงานกับคุณ" ธามกล่าวตรงๆ "เธอว่าแม่เลือกคุณรัญชิดาต่างหาก" พริมานิ่งไป เธอไม่พูดอะไรเลย เธอเพียงแต่มองธามด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "คุณเชื่อเธอใช่ไหม" ธามถามอย่างร้อนรน "คุณคิดว่าผมถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณเพราะเข้าใจผิด" "พริมาไม่รู้ค่ะ" พริมาตอบอย่างอ่อนแรง "แต่พริมาก็คิดว่า... มันอาจจะเป็นไปได้" "ไม่!" ธามส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่จริงเลย" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของพริมาไว้แน่น "ฟังผมนะพริมา ผมรู้ว่าตอนแรกเราเริ่มต้นกันด้วยความไม่เข้าใจ แต่นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ได้แต่งงานกับคุณ" "แต่คุณแม่..." พริมาพยายามจะพูด "คุณแม่ไม่ได้เลือกคุณ" ธามขัดขึ้น "ผมต่างหากที่เลือกคุณ" เขาบีบมือของพริมา "ผมเลือกคุณด้วยหัวใจของผม ผมรักคุณนะพริมา" คำว่า "รัก" จากปากของธาม ทำให้พริมารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หลอมละลายในหัวใจของเธอ เธอเงยหน้ามองธาม น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "คุณธาม... พริมา..." เธอพูดไม่ออก "ผมรู้ว่าคุณกำลังตั้งท้อง" ธามกล่าวต่อ "และผมก็ดีใจมากที่กำลังจะมีลูกกับคุณ ผมไม่ได้ต้องการให้ลูกของเราเกิดมาบนพื้นฐานของความเข้าใจผิด" "แล้วเรื่องคุณรัญชิดา..." พริมาถาม "เธอเข้ามาเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของเรา" ธามกล่าว "แต่เธอทำไม่สำเร็จ เพราะผมรักคุณจริงๆ" "แต่ถ้าหากว่า... คุณแม่ของคุณธาม..." "ผมจะคุยกับคุณแม่เอง" ธามกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะอธิบายให้ท่านฟังว่าผมรักคุณ และผมต้องการใช้ชีวิตอยู่กับคุณ" พริมามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความรักที่ธามมีให้เธอ "แล้วถ้าหาก... คุณแม่ของคุณธามไม่ยอมรับพริมา..." พริมาถามอย่างกังวล "ไม่มีคำว่าถ้า" ธามกล่าว "ผมจะทำให้คุณแม่ยอมรับคุณ" เขาช้อนใบหน้าของพริมาขึ้นมา "เพราะคุณคือผู้หญิงที่ผมเลือก เธอคือแม่ของลูกผม และเธอคือความสุขของผม" ธามโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตพริมาอย่างอ่อนโยน จุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัย "ผมรักคุณนะพริมา" ธามกระซิบ "พริมาก็รักคุณค่ะ" พริมาตอบ พร้อมกับโอบกอดธามไว้แน่น เธอรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามีความแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม ในคืนนั้น พริมาและธามได้พูดคุยกันถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น พวกเขาเปิดใจคุยกันถึงความรู้สึก ความกลัว และความหวังต่างๆ นานา "พริมาขอโทษนะคะ ที่พริมาเคยสงสัยในตัวคุณธาม" พริมากล่าว "พริมาแค่มันใจไม่มั่นคง" "ไม่เป็นไรเลย" ธามกล่าว "ผมเข้าใจ" เขาลูบผมของพริมาเบาๆ "หลังจากนี้ เราจะไม่มีความลับต่อกันอีกแล้วนะ" "ค่ะ" พริมาตอบ "เราจะสร้างครอบครัวของเราให้แข็งแกร่งที่สุด" ธามมองพริมาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่เขาก็พร้อมที่จะจับมือพริมาเดินเคียงข้างกันไปตลอดชีวิต