รุ่งเช้าวันต่อมา ธามตัดสินใจที่จะเข้าพบคุณรัญชิดาอีกครั้ง เขาเลือกเวลาที่คิดว่าเหมาะสมที่สุดคือช่วงบ่ายแก่ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับผู้คนจำนวนมากในบริษัท การตัดสินใจครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เขาได้พิจารณาทุกอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาไม่ต้องการให้เรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ส่งผลกระทบต่อพริมาและลูกในท้องของเธออีกต่อไป เมื่อธามเดินเข้าไปในห้องทำงานของรัญชิดา เขาก็พบว่าเธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังเอกสารกองหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความกังวล "คุณรัญชิดา" ธามเรียกเสียงทุ้มนุ่ม รัญชิดาเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "คุณธาม มาหาฉันถึงที่นี่ มีอะไรหรือคะ" "ผมมาเพื่อคุยเรื่องที่ค้างคาของเรา" ธามกล่าว พลางเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ "เรื่องที่คุณบอกผมเมื่อวานนี้" รัญชิดายิ้มมุมปาก "คุณหมายถึงเรื่องพริมา หรือเรื่องคุณแม่ของคุณคะ" "ทั้งสองเรื่องครับ" ธามตอบเสียงเรียบ "ผมได้คุยกับพริมาแล้ว และผมก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว" "เข้าใจทุกอย่าง?" รัญชิดาเลิกคิ้ว "หมายความว่าไงคะ" "ผมรู้ว่าคุณพยายามจะบอกอะไรผม" ธามกล่าว "และผมก็รู้ว่าคุณเข้าใจผิดไปเองในหลายๆ เรื่อง" "เข้าใจผิด?" รัญชิดาหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่คิดว่าฉันจะเข้าใจผิดนะคะ คุณธาม ฉันเห็นมาตลอดว่าพริมาไม่ได้รักคุณจริงๆ" "นั่นเป็นความเข้าใจผิดของคุณ" ธามกล่าว "ความรู้สึกของพริมาเป็นเรื่องของเธอสองคน ผมจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินหรือก้าวก่าย" "แล้วเรื่องคุณแม่ของคุณล่ะคะ" รัญชิดาถาม "คุณเชื่อฉันใช่ไหมว่าคุณแม่ของคุณท่านต้องการให้คุณแต่งงานกับฉัน" ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ครับ คุณเข้าใจผิดไปเอง" "เข้าใจผิด?" รัญชิดาทวนคำ สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ "คุณธามคะ ฉันเป็นคนใกล้ชิดคุณแม่ของคุณมาโดยตลอด ฉันรู้ดีว่าท่านต้องการอะไร" "ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น และในสิ่งที่พริมาบอกผม" ธามกล่าว "คุณแม่ของผม ท่านไม่ได้บังคับให้ผมแต่งงานกับใคร ท่านให้ผมเลือกเอง และผมก็ได้เลือกพริมา" "เลือกพริมา?" รัญชิดาหัวเราะอย่างเยาะเย้ย "คุณเลือกเธอเพราะคุณคิดว่าเธอคือคนที่คุณแม่ของคุณต้องการใช่ไหมล่ะ" "ไม่ครับ" ธามส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ผมเลือกเธอเพราะผมรักเธอ" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของธาม ทำให้รัญชิดาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความผิดหวัง "คุณ... รักพริมา?" "ใช่ ผมรักเธอ" ธามตอบเสียงหนักแน่น "และเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน" ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ของพริมา ทำให้รัญชิดาถึงกับตัวชาไปทั้งตัว เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปได้ถึงเพียงนี้ "เป็นไปไม่ได้" รัญชิดากล่าว "คุณธาม คุณจะปล่อยให้เรื่องนี้มันเป็นไปแบบนี้ไม่ได้" "ผมจะปล่อยให้เป็นไปแบบนี้แหละครับ" ธามกล่าว "เพราะนี่คือความสุขของผม" "แต่ฉัน..." รัญชิดาพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ธามก็ขัดขึ้นเสียก่อน "คุณรัญชิดาครับ" ธามกล่าว "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างต่อผม หรือต่อครอบครัวของผม แต่ผมอยากให้คุณยอมรับความจริงได้แล้ว" "ความจริงอะไร?" รัญชิดาถามเสียงสั่น "ความจริงที่ว่า คุณแม่ของผมไม่ได้เลือกคุณ" ธามกล่าว "ท่านเลือกพริมา ท่านเลือกคนที่ผมรัก" คำพูดของธามเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของรัญชิดา เธอถึงกับทรุดลงไปบนเก้าอี้ น้ำตาเริ่มไหลรินลงมา "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." "คุณอาจจะรู้สึกเสียใจ" ธามกล่าว "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจ และยอมรับมันได้" "ฉัน..." รัญชิดาพยายามจะพูด แต่ก็ทำไม่ได้ เธอเสียใจมากจริงๆ เธอไม่เคยคิดเลยว่าแผนการทั้งหมดของเธอจะพังไม่เป็นท่า "ผมขอให้คุณรัญชิดาโชคดีนะครับ" ธามกล่าว ก่อนจะลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องทำงานของเธอไป ทิ้งให้รัญชิดานั่งเสียใจอยู่เพียงลำพัง ธามเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยความรู้สึกโล่งอก เขาได้เผชิญหน้ากับความจริง และได้ตัดสินใจเลือกทางเดินที่ถูกต้องแล้ว ตอนนี้ เขาเหลือเพียงแค่ต้องกลับไปบอกข่าวดีนี้กับพริมา และเตรียมตัวรับมือกับคุณแม่ของเขา เมื่อธามกลับมาถึงบ้าน เขาก็พบว่าพริมากำลังนั่งรอเขาอยู่บนโซฟา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณธาม" พริมาเอ่ยเมื่อเห็นธามเดินเข้ามา "ไปคุยกับคุณรัญชิดามาแล้วหรือคะ" "ใช่" ธามตอบ พลางเดินเข้าไปกอดเธอ "และทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว" "เรียบร้อย?" พริมาถามอย่างไม่แน่ใจ "ครับ" ธามยิ้ม "คุณรัญชิดาเข้าใจทุกอย่างแล้ว และเธอยอมรับความจริงแล้ว" พริมาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดีจังเลยค่ะ พริมากลัวว่าคุณรัญชิดาจะทำอะไรอีก" "ไม่ต้องห่วงนะ" ธามกล่าว "ผมจะดูแลคุณเอง" เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบหน้าผากของพริมา "ต่อไปนี้ เราจะมีแต่ความสุข" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มแห่งความเข้าใจและความรัก ความตึงเครียดที่เคยมีในชีวิตของพวกเขาได้คลี่คลายลงไปแล้ว เหลือเพียงความอบอุ่นและความสุขที่กำลังจะเข้ามาแทนที่