ใกล้ถึงกำหนดคลอดของพริมา ธามยิ่งแสดงความห่วงใยและเอาใจใส่เธอมากขึ้นไปอีก เขามักจะเช็กว่าเธอทานอาหารครบหมู่หรือไม่ ออกกำลังกายเบาๆ ตามคำแนะนำของแพทย์หรือเปล่า และที่สำคัญคือเขาจะคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ ไม่ยอมให้เธอต้องรู้สึกเหงาหรือกังวลใจ วันหนึ่ง คุณแม่ของธามก็เดินทางมาเยี่ยมพริมาที่บ้าน ท่านนำผลไม้สดและอาหารบำรุงครรภ์มาให้มากมาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและรักใคร่ "เป็นยังไงบ้างลูก" คุณแม่ของธามถามพริมา พลางลูบท้องของเธอเบาๆ "ใกล้จะได้เจอหน้าหลานแล้ว ตื่นเต้นไหม" "ตื่นเต้นมากค่ะคุณแม่" พริมาตอบ "แต่ก็แอบกังวลนิดหน่อยค่ะ" "ไม่ต้องกังวลนะลูก" คุณแม่ของธามกล่าวอย่างอ่อนโยน "มีพวกเราอยู่ทั้งคน" ธามที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รีบเสริม "ใช่ครับคุณแม่ ผมจะดูแลพริมาให้ดีที่สุด และคุณแม่ก็ไม่ต้องห่วงอะไรเลย" "รู้แล้วน่า" คุณแม่ของธามหันมายิ้มให้ลูกชาย "แต่แม่ก็ดีใจที่เห็นลูกรักและดูแลภรรยาได้ดีขนาดนี้" หลังจากนั้น บทสนทนาก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องการเตรียมตัวสำหรับทารกแรกเกิด ทั้งการจัดเตรียมห้องนอน เสื้อผ้า ผ้าอ้อม และของใช้จำเป็นต่างๆ คุณแม่ของธามให้คำแนะนำอย่างละเอียด เพราะท่านมีประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกมาแล้วหลายคน "เรื่องการให้นมลูก" คุณแม่ของธามเริ่มกล่าว "ถ้ามีปัญหาอะไร อย่าลังเลที่จะปรึกษาพยาบาลหรือหมอนะลูก" "ค่ะคุณแม่" พริมาพยักหน้า "แล้วถ้าลูกร้องไห้ไม่หยุด" คุณแม่ของธามเสริม "ไม่ต้องตกใจนะลูก เป็นเรื่องปกติของเด็กแรกเกิด" ธามฟังคุณแม่เล่าเรื่องต่างๆ ด้วยความสนใจ เขาพยายามจดจำทุกรายละเอียด เพราะเขาอยากจะเป็นคุณพ่อที่เก่งและพร้อมที่สุดสำหรับลูกๆ "ผมอยากจะช่วยให้พริมาเลี้ยงลูกให้ได้มากที่สุดครับ" ธามกล่าว "ผมไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อยอยู่คนเดียว" "ดีมากเลยลูก" คุณแม่ของธามยิ้ม "แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก" เมื่อพูดคุยกันจนพอใจ คุณแม่ของธามก็ขอตัวกลับ โดยฝากฝังให้ธามดูแลพริมาอย่างดี หลังจากคุณแม่ของธามกลับไปแล้ว พริมาก็หันไปมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "คุณเป็นสามีที่ดีจริงๆ นะคะ" พริมากล่าว ธามยิ้ม "ผมก็แค่ทำในสิ่งที่สามีที่ดีควรทำ" เขาขยับเข้าไปใกล้พริมา "ผมรักคุณนะ" "พริมาก็รักคุณค่ะ" พริมาตอบ ทั้งคู่กอดกันแน่น ก่อนที่ธามจะสังเกตเห็นบางอย่างบนโต๊ะกาแฟ "นี่อะไรครับ" ธามหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขึ้นมา พริมาหน้าแดงเล็กน้อย "คือ...พริมาอยากให้คุณ" ธามเปิดกล่องออก ข้างในเป็นแหวนเพชรเม็ดเล็กๆ แต่ส่องประกายสวยงาม "แหวน?" ธามถามอย่างแปลกใจ "ค่ะ" พริมาพยักหน้า "พริมาอยากจะมอบแหวนวงนี้ให้คุณ เพื่อแทนคำสัญญาของเรา" "สัญญาอะไรครับ" ธามถาม "สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป" พริมาตอบ "ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ" ธามมองแหวนในกล่อง แล้วเงยหน้ามองพริมา ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความรักและความซาบซึ้ง "ผมรักคุณนะพริมา" ธามกล่าว "ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจ" ธามสวมแหวนวงนั้นให้กับตัวเอง แล้วก็หยิบแหวนอีกวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ผมก็มีให้คุณเหมือนกัน" ธามพูด พลางยื่นแหวนเพชรอีกวงหนึ่งให้พริมา "นี่คือแหวนหมั้นที่เราเคยจะใส่กัน แต่ไม่ได้ใส่" พริมามองแหวนในมือธามอย่างตื้นตันใจ "คุณยังเก็บไว้เหรอคะ" "แน่นอน" ธามตอบ "มันเป็นสิ่งเตือนใจว่าเราเคยผ่านอะไรมาด้วยกัน" ธามสวมแหวนวงนั้นให้กับพริมาอย่างบรรจง ทั้งคู่มองหน้ากัน และมีเพียงรอยยิ้มแห่งความสุขและความเข้าใจที่ส่งถึงกัน "ขอบคุณนะคะ" พริมาเอ่ยเบาๆ "พริมามีความสุขมากจริงๆ" "ผมก็เหมือนกันครับ" ธามกล่าว ในขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนหวาน เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น ปลายสายคือคุณหมอ "สวัสดีครับคุณหมอ" ธามรับสาย "สวัสดีครับคุณธาม" เสียงคุณหมอฟังดูรีบร้อน "คุณพริมามีอาการท้องแข็งถี่ขึ้นนะครับ คาดว่าอาจจะใกล้คลอดแล้ว" ธามหันไปมองพริมาด้วยความตกใจ "จริงเหรอครับคุณหมอ" "ใช่ครับ" คุณหมอตอบ "ผมแนะนำให้รีบพาคุณพริมามาที่โรงพยาบาลทันทีครับ" "ครับผม" ธามรีบวางสาย แล้วหันไปหาพริมา "ที่รัก เราต้องไปโรงพยาบาลแล้ว" พริมาหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็พยายามยิ้มให้ธาม "ไม่เป็นไรค่ะ" ธามรีบเข้าไปประคองพริมา เธอเดินอย่างระมัดระวัง แต่ก็ดูเหมือนจะเจ็บปวดเล็กน้อย "ไม่เป็นไรนะ" ธามพูดปลอบ "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" เขารีบพยุงพริมาออกจากบ้าน ขึ้นรถ และมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันที หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ระคนกับความกังวล เขาพร้อมแล้วที่จะต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว แต่ในขณะเดียวกันก็อดเป็นห่วงพริมาไม่ได้ ขณะที่รถเคลื่อนตัวไป พริมาเอื้อมมือมาจับมือธามไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะคะ" พริมาบอก "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ธามบีบมือเธอเบาๆ "ใช่ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เขาขับรถด้วยความเร็วที่เหมาะสม แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดลง สัญญาณว่าค่ำคืนแห่งการรอคอยกำลังจะเริ่มต้นขึ้น