หลายเดือนผ่านไป พริมาเริ่มกลับมาใช้ชีวิตประจำวันได้ใกล้เคียงปกติมากขึ้น แม้จะต้องแบ่งเวลาส่วนใหญ่ให้กับการดูแลลูกน้อย แต่เธอก็ยังคงมีความสุขกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ ธามเองก็เช่นกัน เขายังคงทุ่มเทให้กับการทำงาน แต่ก็ไม่เคยละเลยครอบครัว เขาพยายามหาเวลาอยู่กับพริมาและลูกๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ วันหนึ่ง ขณะที่ธามกำลังจัดการเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงาน เขาก็เจอกล่องไม้เก่าใบหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก เขาลองเปิดดู สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ มันคือรูปถ่ายเก่าๆ หลายใบ และจดหมายที่ถูกผนึกไว้อย่างดี ธามจำได้ว่ากล่องใบนี้เป็นของมารดาเขา ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน เขาไม่เคยเห็นกล่องใบนี้มาก่อนเลย ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ธามหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของมารดาเขาในวัยสาว ยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้า "ใครกันนะ" ธามพึมพำกับตัวเอง เขาค่อยๆ หยิบรูปอื่นๆ ขึ้นมาดู บางรูปมีมารดาของเขากับชายหนุ่มคนเดิม บางรูปมีมารดาของเขากับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแม่ของใครสักคน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของธาม เขาหยิบจดหมายขึ้นมาฉบับหนึ่ง แล้วค่อยๆ แกะผนึกออก "ถึงลูกรัก" จดหมายเริ่มขึ้นด้วยลายมือที่คุ้นเคยของมารดาเขา "หากลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าแม่คงไม่อยู่แล้ว แต่แม่อยากจะบอกความจริงบางอย่างให้ลูกรู้" ธามอ่านจดหมายไปเรื่อยๆ ใบหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขาแทบไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังอ่านอยู่ "ลูกรู้ไหม" มารดาของธามเขียนต่อ "ก่อนที่แม่จะมาพบกับพ่อของลูก แม่เคยมีความสัมพันธ์กับชายคนหนึ่ง และเรามีลูกด้วยกัน…เขาคือลูกชายของแม่" หัวใจของธามหล่นวูบ เขาไม่เข้าใจเลย "แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้แม่ไม่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ แม่จึงต้องยกเขาให้กับครอบครัวอื่นไปเลี้ยงดู" มารดาของธามเขียนต่อ "แม่ได้แต่หวังว่าเขาจะเติบโตมาอย่างมีความสุข และแม่ก็เฝ้าติดตามข่าวคราวของเขาอยู่ห่างๆ ตลอดมา" ธามเริ่มมองรูปถ่ายเหล่านั้นอีกครั้ง เขาพิจารณาใบหน้าของชายหนุ่มในรูปถ่ายอย่างละเอียด "ชายคนนั้น…คือ…เขาคือ…" ธามพยายามนึกถึงใครสักคนที่เคยเกี่ยวข้องกับครอบครัว ทันใดนั้น ภาพของชายแก่คนหนึ่งที่เคยปรากฏตัวในงานสำคัญของครอบครัวเขาก็แวบเข้ามาในความคิด ชายที่ธามจำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของมารดาเขา "คุณสมชาย…" ธามพึมพำ ธามรีบเปิดรูปถ่ายใบอื่นๆ อีกครั้ง เขาเห็นรูปของมารดาเขาที่กำลังอุ้มทารกน้อยอยู่ ทารกคนนั้นหน้าตาคล้ายคลึงกับ… "ไม่จริงน่า" ธามอุทานออกมา "นี่มันเป็นไปไม่ได้" เขาหยิบรูปถ่ายของเด็กทารกคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับเขาอย่างมากขึ้นมาดู มันคือรูปของเขาเองในวัยเด็ก "หรือว่า…หรือว่า…คุณสมชาย…คือ…พ่อของฉัน" ธามเริ่มสับสน "แล้วแม่ของฉัน…แม่ของฉันคือ…ใคร" ธามรีบหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่เขียนโดยผู้หญิงอีกคนหนึ่ง "ถึงคุณธาม" จดหมายเริ่มต้น "ฉันคือ…ฉันคือแม่ที่แท้จริงของคุณ" ธามแทบจะยืนไม่ไหว เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง "ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริงกับคุณมาก่อน" ผู้หญิงคนนั้นเขียนต่อ "ฉันมีความผิดพลาดในอดีต ทำให้ต้องยกคุณให้กับครอบครัวอื่นไปเลี้ยงดู แต่ฉันไม่เคยลืมคุณเลย ฉันเฝ้าติดตามข่าวคราวของคุณมาตลอด" ธามค่อยๆ อ่านจดหมายต่อ เขาได้รู้ว่ามารดาของเขาได้มอบเขาให้กับครอบครัวของธามอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และครอบครัวของธามก็รักและดูแลเขาเป็นอย่างดีมาตลอด "ฉันดีใจเหลือเกินที่คุณได้เติบโตมาอย่างดี" ผู้หญิงคนนั้นเขียน "และฉันก็ดีใจที่คุณได้เจอรักแท้ และกำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์" ธามวางจดหมายลง เขาพยายามรวบรวมสติ จิตใจของเขาสับสนอลหม่านไปหมด "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" ธามพึมพำ "ฉันมีสองแม่เหรอ" เขาหยิบรูปถ่ายของพริมาตอนอุ้มลูกน้อยขึ้นมาดู ใบหน้าของพริมาเต็มไปด้วยความสุข "พริมา…" ธามเอ่ยชื่อภรรยาของเขา "เธอจะคิดยังไงกับเรื่องนี้" ธามรู้สึกกังวลใจอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกความจริงกับพริมาอย่างไรดี หรือควรจะบอกคุณสมชายอย่างไรดี ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็มีสายเรียกเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีครับ" ธามรับสาย "คุณธามหรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มที่ฟังดูคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย "ครับ ผมธาม" "ผมสมชายครับ" ธามตัวแข็งทื่อ เขาไม่คิดว่าสมชายจะโทรมาในเวลาแบบนี้ "คุณ…คุณโทรมาหาผม…ทำไมครับ" ธามถามเสียงสั่น "ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่อง…เรื่องบางอย่าง" สมชายตอบ "ผมเพิ่งได้รับจดหมายจาก…จากแม่ของคุณ" ธามอ้าปากค้าง เขาไม่รู้จะพูดอะไร "ผมรู้แล้วครับ" ธามตอบเสียงแผ่ว "ผมก็เพิ่งจะเจอจดหมายของท่านเหมือนกัน" "อย่างนั้นหรือครับ" สมชายกล่าว "ดีเลย งั้นเรามาเจอกันเพื่อคุยเรื่องนี้ให้เข้าใจกันดีกว่า" ธามตอบตกลง เขารู้สึกว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้ เขาต้องจัดการกับเรื่องราวในอดีตที่เพิ่งถูกเปิดเผยขึ้นมา หลังจากวางสาย ธามก็หันกลับไปมองกองเอกสาร และกล่องไม้เก่าใบนั้น เขารู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง