รอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายของแทนฉายชัดท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลอดกิ่งไม้ลงมา เสียงฝีเท้าของเขากระทบกับพื้นดินที่แห้งผาก ขณะที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ พิมพ์ฟ้าสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวแทน ผิดกับอดีตที่เธอเคยรู้จัก. “ยินดีต้อนรับ… สู่กับดักของผม” แทนกล่าวเน้นคำ ราวกับจะเยาะเย้ย “ผมรู้ว่าคุณกำลังตามหาอะไร… และผมก็ไม่อยากให้คุณเจอความจริงที่อาจจะทำลายผม”. “คุณรู้ได้ยังไงว่าเราจะมาที่นี่?” ธามถาม เสียงแข็งกร้าว. “ผมมีสายข่าวที่ดี” แทนตอบ พลางเหลือบตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว “และผมรู้ว่า… คุณกำลังพยายามจะขุดคุ้ยอดีต…. เพื่อที่จะ…. ทำลายผม แต่…. คุณคิดผิดแล้ว…. พิมพ์ฟ้า”. แทนหันมามองพิมพ์ฟ้าโดยตรง ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ. “คุณคิดว่า…. คุณจะแก้แค้นให้พ่อของคุณ…. ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?”. “ฉันไม่ต้องการแก้แค้น” พิมพ์ฟ้าตอบเสียงดังฟังชัด “ฉันแค่อยากรู้ความจริง”. “ความจริง…. มันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดเยอะ” แทนหัวเราะในลำคอ “และ…. บางที…. คุณอาจจะไม่อยากรู้มันจริงๆ ก็ได้”. ทันใดนั้น…. แทนก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้. “เอาล่ะ…. ถึงเวลาแล้ว”. พลัน…. มีเสียงดังปัง! จากข้างหลังของพวกเขา. พิมพ์ฟ้าและธามหันขวับไปมอง. ปรากฏเป็นร่างของชายฉกรรจ์สามคน…. ที่เดินออกมาจากป่า. พวกเขาสวมชุดสีดำ…. และมีสีหน้าเรียบเฉย. “ใครพวกนั้น?” พิมพ์ฟ้ากระซิบถามธาม. “ลูกน้องของแทน…. ผม…. ประมาทเกินไป” ธามตอบ. แทนเดินเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้น…. พร้อมกับชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่. “ผม…. ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยาก” แทนพูด “แค่นาย…. มอบเอกสารบางอย่างให้ผม…. แล้ว…. คุณสองคน…. ก็จะได้กลับบ้านไป…. โดยปลอดภัย”. “เอกสารอะไร?” ธามถาม. “เอกสาร…. ที่พิสูจน์ว่า…. พ่อของคุณ…. มันกำลังจะทำลายครอบครัวของผม” แทนพูด. “คุณ…. กำลังโกหก!” ธามสวนกลับ. “จริงหรือ?” แทนยิ้ม “นาย…. ลองคิดดูดีๆ…. ว่าทำไม…. พ่อผม…. ถึงได้มีอำนาจมากขนาดนี้…. ถ้าเขา…. ไม่ได้ทำอะไรบางอย่างที่…. คนอื่น…. ต้องกลัว”. พิมพ์ฟ้ามองธาม…. เธอสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งในใจเขา. “คุณธาม…. อย่าไปหลงกลเขาค่ะ” พิมพ์ฟ้าพูด. “พิมพ์ฟ้า…. ผม…. อยากจะเชื่อ…. แต่…. ผมก็อดสงสัย…. ไม่ได้” ธามตอบ. “สงสัยเรื่องอะไรคะ?”. “เรื่อง…. ความลับ…. ที่พ่อของผม…. มันเคยบอกผม…. ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต”. “เขาเคยบอกอะไรคุณคะ?”. “เขาเคยบอกว่า…. มีบางอย่าง…. ที่ผม…. ต้องรู้…. เพื่อที่จะ…. ปกป้องครอบครัวของผม”. แทนหัวเราะ. “เห็นไหม…. ผมบอกแล้ว…. ว่าความจริง…. มันน่ากลัว”. เขาเดินเข้ามาใกล้ธามมากขึ้น. “นาย…. แค่มอบเอกสารนั้นให้ผม…. แล้ว…. ฉันจะปล่อยคุณสองคนไป”. ธามมองไปที่พิมพ์ฟ้า. “คุณ…. คิดว่าผมควรทำยังไง?”. พิมพ์ฟ้าส่ายหน้า. “ฉันไม่รู้ค่ะ…. แต่…. ฉันเชื่อใจคุณนะคะ”. ธามมองเธอ. “ผม…. จะเชื่อ…. หัวใจตัวเอง…. และ…. เชื่อคุณ”. เขาหันไปมองแทน. “ผม…. ไม่มีเอกสารที่ว่านั่น…. ผมรู้ว่าคุณกำลังโกหก”. แทนหน้าเสียไปเล็กน้อย. “นาย…. แน่ใจนะ?”. “แน่ใจ” ธามตอบอย่างหนักแน่น. ทันใดนั้น…. แทนก็ควักปืนออกมา. “งั้น…. ผมคงต้อง…. ใช้ไม้แข็งแล้ว”. พิมพ์ฟ้ากรีดร้องด้วยความตกใจ. ธามผลักพิมพ์ฟ้าไปข้างหลัง. “ถอยไป!”. ทันใดนั้น…. มีเสียงปืนดังขึ้น…. แต่…. ไม่ใช่จากปืนของแทน. มีชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่ง…. ปรากฏตัวขึ้น…. และยิงปืนไปที่แขนของแทน. แทนร้องด้วยความเจ็บปวด…. และทำปืนหลุดมือ. “ใคร…. แก!” แทนตะโกน. ชายฉกรรจ์คนนั้น…. ก็คือ…. คนขับรถของธาม. “คุณ…. บอกให้ผม…. คอยจับตาดู…. คนรอบตัวคุณ…. ครับ” ชายฉกรรจ์พูด. “ฉัน…. รู้ว่า…. แทน…. มันจะมาที่นี่”. ธามมองเขาด้วยความประหลาดใจ. “คุณ…. รู้ได้ยังไง?”. “ผม…. เห็นมัน…. แอบเข้ามา…. ตั้งแต่ตอนที่เรามาถึงครับ”. แทนพยายามจะลุกขึ้น…. แต่…. ลูกน้องของเขาก็เข้ามาจับตัวไว้. “แก…. ตายแน่!” แทนตะคอก. “คุณ…. ไม่รอดแน่…. แทน” ธามพูด “ความจริง…. มันกำลังจะถูกเปิดเผย…. และ…. คุณ…. จะไม่มีวันได้ทำลายใครได้อีก”. พิมพ์ฟ้ามองธามด้วยความชื่นชม…. เธอไม่รู้เลยว่า…. ธามมีแผนสำรอง…. และ…. เขาไม่เคยปล่อยให้เธอ…. ตกอยู่ในอันตราย…. จริง ๆ. แต่…. แทน…. เขาจะยอมแพ้ง่ายๆ หรือไม่? เขาจะยังคงพยายาม…. ทำลายพวกเขาหรือไม่?