แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นวันใหม่ พริมาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้อง ก็เห็นธามกำลังนั่งอยู่ริมเตียง สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวเรียบร้อยแล้ว "ตื่นแล้วเหรอ" ธามถาม เสียงของเขาฟังดูสดชื่นกว่าเมื่อคืน "ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวเราจะไปทานอาหารเช้ากัน" "ค่ะ" พริมาตอบ เธอรีบลุกขึ้นจากเตียง รู้สึกได้ถึงความกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันทีหลังจากได้นอนหลับพักผ่อน เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ และจัดการกับตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อออกมาอีกครั้ง ธามก็ยืนรออยู่ที่ประตูห้องนอนแล้ว "พร้อมนะ" เขาถาม "ฉันให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว" "ค่ะ" พริมาพยักหน้า ทั้งสองคนเดินลงบันไดมายังห้องอาหาร พริมาตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราของคฤหาสน์แห่งนี้ โต๊ะอาหารยาวเหยียดถูกจัดวางอย่างสวยงาม เต็มไปด้วยอาหารเช้าหลากหลายชนิด ทั้งอาหารไทยและอาหารตะวันตก "นั่งสิ" ธามผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง "อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม" "อะไรก็ได้ค่ะ" พริมาตอบ เธอรู้สึกว่าตัวเองยังคงประหม่าอยู่เล็กน้อย ขณะที่กำลังจะเริ่มทานอาหาร ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก "พี่ธามคะ" พริมาและธามหันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นรัญชิดากำลังเดินเข้ามาในห้องอาหาร เธอยิ้มกว้างให้กับธาม ราวกับว่าเธอคือเจ้าของบ้าน "มารับประทานอาหารเช้าด้วยกันนะคะ" รัญชิดาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ธาม "เมื่อคืนแขกเยอะ ฉันเลยไม่ได้คุยกับพี่ธามเท่าไหร่" ธามมองรัญชิดาด้วยแววตาเรียบเฉย "คุณรัญชิดามาทำอะไรที่นี่ครับ" เขาถามเสียงเย็น รัญชิดาหัวเราะเบาๆ "ก็มาหาพี่ธามไงคะ" เธอตอบ "เห็นว่าคืนนี้แต่งงานกัน คงจะเหนื่อย ฉันเลยอยากมาดูแล" คำพูดของรัญชิดาทำให้พริมารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินในสถานการณ์นี้ "คุณรัญชิดาครับ" ธามพูดขึ้น "ผมได้แต่งงานแล้ว และนี่คือภรรยาของผม คุณพริมา" เขาเอ่ยแนะนำพริมาอย่างเป็นทางการ รัญชิดาหันมามองพริมาด้วยแววตาที่ฉายประกายบางอย่างที่พริมาอ่านไม่ออก "อ้อ... คุณพริมานี่เอง" เธอพูดเสียงเนือยๆ "ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะคะ" "สวัสดีค่ะคุณรัญชิดา" พริมากล่าวทักทายอย่างสุภาพ แม้จะรู้สึกไม่พอใจในท่าทีของรัญชิดา "ทานอะไรมาหรือยังคะ" พริมาถาม เพื่อจะพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ "ยังเลยจ้ะ" รัญชิดาตอบ "เห็นว่าพี่ธามอยู่ที่นี่ เลยแวะมาทานด้วย" เธอพูดพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ตรงข้ามกับพริมา บรรยากาศในห้องอาหารเริ่มตึงเครียดขึ้น พริมารู้สึกได้ถึงสายตาของรัญชิดาที่คอยจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา "เมื่อคืนเป็นไงบ้างคะคุณพริมา" รัญชิดาถาม พร้อมกับตักอาหารเข้าปาก "คงจะเหนื่อยน่าดูเลยสินะคะ" "ก็... พอสมควรค่ะ" พริมาตอบ พยายามเก็บความรู้สึก "ดีใจด้วยนะคะที่ได้แต่งงานกับพี่ธาม" รัญชิดาเอ่ยชม แต่แววตาของเธอกลับบ่งบอกเป็นอย่างอื่น "แต่ก็เสียดายแทนพี่ธามเหมือนกัน ที่ไม่ได้แต่งงานกับคนที่เขารักจริงๆ" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจพริมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตารัญชิดาอย่างไม่พอใจ "คุณรัญชิดาคะ" เธอพยายามควบคุมอารมณ์ "พริมาว่า... คุณไม่ควรพูดแบบนี้นะคะ" "ทำไมล่ะคะ" รัญชิดาเลิกคิ้ว "ฉันพูดความจริงไม่ใช่เหรอ" ธามวางส้อมลง "คุณรัญชิดาครับ" เขาพูดเสียงเข้ม "ผมคิดว่าคุณคงมาผิดที่" "ผิดที่เหรอคะ" รัญชิดาหัวเราะ "ก็ฉันเป็นเพื่อนสนิทของพี่ธามนี่คะ ทำไมจะมาไม่ได้" "แต่ตอนนี้ผมแต่งงานแล้ว" ธามตอบ "และนี่คือบ้านของผม" "บ้านของคุณ... หรือบ้านของครอบครัวคุณ" รัญชิดาถาม น้ำเสียงของเธอเย้ยหยัน พริมารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คุณรัญชิดาคะ" เธอพูดเสียงดังฟังชัด "คุณธามเขาได้บอกคุณไปแล้วนะคะว่าเขาแต่งงานแล้ว และนี่คือชีวิตของเขา" "ชีวิตของเขา... ที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอ" รัญชิดาพูดสวนกลับมา "คุณรัญชิดา!" พริมาตวาดเสียงดัง "ฉันไม่เคยคิดว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้" "แล้วคุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนล่ะคะ" รัญชิดาถาม พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจ "ก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของคนอื่น" "ฉันไม่ได้เข้ามาแทรก!" พริมาเถียงกลับ "คุณนั่นแหละที่พยายามเข้ามาแทรก" "พอได้แล้ว" ธามแทรกขึ้นมา เสียงของเขาเย็นชา "คุณรัญชิดา ถ้าคุณจะมาพูดจาแบบนี้ ผมคิดว่าคุณควรจะกลับไป" รัญชิดาหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามรักษามาด "ก็ได้ค่ะ" เธอพูด "แต่ก็อย่าลืมนะคะ ว่าใครคือคนที่พี่ธามรักจริงๆ" พูดจบ รัญชิดาก็ลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและบรรยากาศที่อึดอัด พริมานั่งนิ่ง หายใจหอบเล็กน้อย เธอหันไปมองธาม เห็นเขากำลังจ้องมองเธออยู่ "ไม่ต้องไปใส่ใจเธอหรอก" ธามพูดเสียงเรียบ "เธอเป็นแบบนี้เสมอ" "แต่ว่า..." พริมาเริ่มจะพูด "เธอไม่มีความหมายกับฉันแล้ว" ธามพูดตัดบท "เธอเป็นแค่คนในอดีต" พริมามองธาม เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อ เขาดูจริงจังมาก "ทานอาหารต่อเถอะครับ" ธามพูดพลางหยิบส้อมขึ้นมาอีกครั้ง "เรามีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีกเยอะ" พริมาพยักหน้า เธอพยายามกลับไปทานอาหาร แต่ความอยากอาหารของเธอก็หายไปหมดแล้ว