น้ำตาของพราวไหลรินลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง มองรูปถ่ายในมือที่บัดนี้มีคราบน้ำตาของเธอเปรอะเปื้อนไปบางส่วน ภาพของกวินท์และนลินีที่เคยฉายชัด บัดนี้พร่ามัวลงไปอีกจากการหยดน้ำตาแห่งความผิดหวัง กวินท์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขาพยายามจะยื่นมือมาสัมผัส แต่พราวสะบัดหน้าหนี ราวกับว่าการสัมผัสเพียงเล็กน้อยจากเขา จะทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปมากกว่านี้ "คุณวินท์คะ" เสียงของพราวแหบพร่า "ทำไม...ทำไมคุณถึงเลือกที่จะโกหกฉันอีกครั้ง" "พราว...ฉันไม่ได้โกหก" กวินท์พยายามใช้เสียงที่สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันกำลังจัดการกับเรื่องนี้ ฉันไม่ได้รู้ว่านลินีจะส่งอะไรมาให้เธอ" "แล้วที่บอกว่า 'ไม่แน่ใจในความรู้สึก' ของคุณ...มันคืออะไรคะ" พราวน้ำตาไหลหนักขึ้น "คุณบอกว่าคุณรู้สึกกับฉันมากกว่าที่เคยรู้สึก...หมายความว่ายังไงคะ ถ้าคุณยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอยู่" "มันคนละเรื่องกัน พราว" กวินท์ถอนหายใจอย่างหนัก "เรื่องของฉันกับนลินีมันจบไปนานแล้วจริงๆ แต่เธอยังตัดใจจากฉันไม่ได้ เธอพยายามที่จะเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันอยู่เรื่อยๆ" "แล้วคุณไม่คิดจะบอกฉันเลยเหรอคะ" พราวน้ำตาเอ่อคลอ "ว่าผู้หญิงคนนี้ยังพยายามจะเข้ามาหาคุณอยู่ คุณไม่คิดว่าฉันควรจะรู้เรื่องนี้เลยเหรอคะ" "ฉัน...ฉันไม่อยากให้เธอต้องกังวล" กวินท์ยอมรับ "ฉันคิดว่าถ้าฉันจัดการเองได้ มันก็จะไม่มีปัญหา แต่ฉันผิดไป ฉันขอโทษ" "ขอโทษ..." พราวหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คำขอโทษของคุณ...มันมีความหมายอะไรอีกต่อไปคะ หลังจากที่คุณหลอกลวงฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "พราว...อย่าพูดแบบนั้น" กวินท์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง "ฉันรู้ว่าฉันผิดพลาดไปมาก แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย" "แต่คุณก็ทำค่ะ" พราวยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างแรง "คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ เป็นตัวตลกในความสัมพันธ์จอมปลอมนี้" "มันไม่ใช่ความสัมพันธ์จอมปลอมนะพราว" กวินท์รีบแย้ง "อย่างน้อยก็สำหรับฉัน" คำพูดนั้นทำให้พราวยิ่งชะงัก เธอเงยหน้ามองกวินท์ ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน "สำหรับคุณ...หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า...ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันไม่ใช่เรื่องปลอม" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "ฉัน...ฉันเริ่มรักเธอแล้วพราว" คำสารภาพรักที่หลุดออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้พราวยิ่งสับสนไปกันใหญ่ ความรู้สึกที่เธอเพิ่งจะถูกกระตุ้นขึ้นมาด้วยความเสียใจและโกรธ บัดนี้กลับผสมปนเปไปกับความรู้สึกดีใจที่เธอแอบหวังมาตลอด ว่าเขาจะมีความรู้สึกที่แท้จริงต่อเธอ "คุณ...พูดจริงเหรอคะ" พราวน้ำเสียงสั่นเครือ "แล้วทำไม...ทำไมคุณถึงยังทำแบบนี้" "ฉัน...ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน" กวินท์ยอมรับ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก ฉันปล่อยให้ความกลัวและความไม่แน่ใจในอดีตมาบดบังความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ" "ความกลัว...ความไม่แน่ใจ" พราวทวนคำ "แล้วภาพถ่ายพวกนี้ล่ะคะ มันคืออะไร" "มันคือหลักฐานว่านลินียังไม่ยอมหยุด" กวินท์ตอบ "และฉันก็ผิดพลาดที่ไม่ได้บอกเธอให้เร็วกว่านี้" "คุณควรจะบอกฉันตั้งแต่แรกค่ะ" พราวน้ำเสียงอ่อนลง "ตั้งแต่ที่คุณเริ่มรู้สึกกับฉัน...คุณควรจะบอกฉัน" "ฉันรู้...ฉันรู้ว่าฉันควรจะทำอย่างนั้น" กวินท์กุมมือของพราวเอาไว้ "แต่ฉันกลัว...กลัวว่าเธอจะรับไม่ได้ กลัวว่าเธอจะจากฉันไป" "แล้วตอนนี้...คุณไม่กลัวแล้วเหรอคะ" พราวถาม มองเข้าไปในดวงตาของเขา "ตอนนี้...ฉันกลัวมากกว่าเดิมอีก" กวินท์สารภาพ "ฉันกลัวว่าจะเสียเธอไปจริงๆ" พราวเงียบไป เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ พยายามอ่านความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ็บปวดและสำนึกผิด เธอเห็นบางอย่างในแววตาของเขา ที่ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบลง "ฉัน...ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไงอีกแล้วค่ะ" พราวพูดเสียงแผ่วเบา "คุณทำให้ฉันเจ็บปวดมากเกินไป" "ฉันรู้" กวินท์บีบมือของเธอเบาๆ "แต่ฉันขอโอกาสอีกครั้งนะพราว ขอโอกาสให้ฉันพิสูจน์ตัวเอง" "พิสูจน์...ยังไงคะ" พราวน้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าคุณไม่ได้โกหกฉันอีก" "ฉันจะทำให้เธอเห็น" กวินท์ตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะทำให้เธอเห็นว่าความรู้สึกของฉันมันจริงจังแค่ไหน ฉันจะจัดการกับนลินีอย่างเด็ดขาด และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของเราอีก" "แล้ว...ถ้าฉันไม่เชื่อคุณล่ะคะ" พราวน้ำเสียงสั่น "ถ้าฉันยังคงกลัวอยู่" "ฉันจะอดทนรอ" กวินท์ตอบ "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ รอจนกว่าเธอจะไว้ใจฉันอีกครั้ง" พราวหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ภาพถ่ายในมือยังคงเป็นหลักฐานของความเจ็บปวด แต่คำพูดของกวินท์ก็เหมือนกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ "ฉัน...ขอเวลาคิดนะคะ" พราวพูดอย่างแผ่วเบา "ตอนนี้...ฉันยังสับสนมาก" "ได้เลย" กวินท์พยักหน้า "เธอจะใช้เวลาเท่าไหร่ก็ได้ ฉันจะรอ" เขาค่อยๆ ปล่อยมือของพราวออก แต่นิ้วของเขายังคงลูบไล้หลังมือของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบโยนและให้กำลังใจ พราวยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองรูปถ่ายในมือ สลับกับมองใบหน้าของกวินท์ เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต "คุณวินท์คะ" พราวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ช่วย...ช่วยเก็บรูปพวกนี้ไปทีนะคะ ฉัน...ไม่อยากเห็นมันอีกแล้ว" กวินท์พยักหน้ารับ เขาหยิบรูปถ่ายและจดหมายจากมือของพราวอย่างอ่อนโยน แล้วนำมันไปเก็บไว้ในลิ้นชัก "ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" พราวพยักหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องไป ทิ้งกวินท์ไว้กับความเงียบและความหวังที่ยังไม่แน่นอน