หัวใจของพราวเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอกลั้นหายใจ พยายามรวบรวมสติ "คุณ...คุณต้องการอะไร" พราวถาม เสียงสั่นเล็กน้อย นลินีหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะ ฉันแค่อยากจะคุยกับเธอ ในฐานะ 'คู่แข่ง' ของฉัน" "ฉันไม่ใช่คู่แข่งของคุณ" พราวตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ฉันกับคุณวินท์...เราเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย" "กฎหมายเหรอจ๊ะ" นลินีเลิกคิ้ว "สัญญานั่นน่ะนะ ฉันรู้นะว่ามันเป็นแค่สัญญาจอมปลอม" คำพูดของนลินีทำให้พราวสะดุ้ง เธอไม่คิดว่านลินีจะรู้เรื่องสัญญาลับๆ ของเธอมาก่อน "คุณ...รู้ได้ยังไง" พราวถาม "ฉันรู้ทุกอย่างจ้ะ" นลินีตอบ "ฉันรู้จักกวินท์ดี ฉันรู้ว่าเขามีแผนการอะไรบ้าง" "แผนการอะไรคะ" พราวถามด้วยความสงสัย "แผนการที่จะใช้เธอเป็นสะพานเพื่อหนีไปจากสถานการณ์บางอย่าง" นลินีพูด "เธอคิดว่าเขารักเธอจริงๆ หรือไงจ๊ะ" คำถามนั้นย้อนกลับมาตอกย้ำความหวาดระแวงในใจของพราวอีกครั้ง "คุณวินท์...เขาบอกว่าเขารู้สึกกับฉัน" "รู้สึก...ก็แค่ความรู้สึกชั่วคราว" นลินีส่ายหน้า "เธอก็รู้ว่ากวินท์เป็นคนยังไง เขาไม่เคยจริงจังกับใคร" "คุณพูดแบบนี้ทำไมคะ" พราวน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น "คุณแค่ต้องการจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา" "เปล่าจ้ะ" นลินีหัวเราะ "ฉันแค่หวังดีกับเธอ ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยเจ็บ" "คุณไม่จำเป็นต้องมาหวังดีกับฉัน" พราวตอบ "คุณปล่อยฉันไปเถอะค่ะ" "ยังไม่ถึงเวลาจ้ะ" นลินีพูด "ฉันยังไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากสิ่งที่ฉันคิดว่ามันเป็นของฉันไปง่ายๆ" "คุณวินท์ไม่ใช่สิ่งของนะคะ" พราวสวนกลับ "เขาเป็นคน เขามีหัวใจ" "หัวใจที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว" นลินีพูด "เธอจะรู้ในไม่ช้า" ว่าแล้ว นลินีก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "เดี๋ยวนะ...ฉันอยากให้เธอเห็นอะไรบางอย่าง" นลินีเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์ของเธอให้พราวดู เป็นรูปที่กวินท์กำลังคุยโทรศัพท์กับเธออย่างสนิทสนม โดยมีข้อความแชทสั้นๆ ปรากฏอยู่ด้านล่าง "ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน...แต่ผมต้องทำ" พราวตาโต เธอไม่เชื่อสิ่งที่เห็น สายตาของเธอสลับไปมาระหว่างใบหน้าของนลินี และหน้าจอโทรศัพท์ "นี่...มันคืออะไรคะ" พราวถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "ก็อย่างที่เห็นจ้ะ" นลินีตอบ "กวินท์กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง และเธอ...ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้น" "ไม่จริง...เขาไม่ทำแบบนี้กับฉันหรอก" พราวพยายามปฏิเสธ "เธอคิดว่าไงล่ะ" นลินีเลิกคิ้ว "เรามาดูกันว่าใครจะอยู่ใครจะไป" ว่าแล้ว นลินีก็กดปุ่มอะไรบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วยื่นมันมาให้พราว "นี่ เบอร์โทรศัพท์ของฉันนะ ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมดเมื่อไหร่ ก็โทรมาหาฉันได้ตลอดเวลา" นลินีวางโทรศัพท์ของเธอไว้บนที่นั่งคนขับของรถพราว แล้วก็สตาร์ทรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งพราวไว้กับความสับสนและความหวาดกลัว พราวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือไม้ยังคงสั่นเทา เธอหยิบโทรศัพท์ของนลินีขึ้นมา มองดูรูปถ่ายและข้อความแชทซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่...นี่มันต้องไม่ใช่ความจริง" พราวพึมพำ เธอตัดสินใจขับรถกลับคฤหาสน์ทันที เมื่อไปถึง เธอก็ตรงไปยังห้องทำงานของกวินท์ "คุณวินท์คะ" พราวเรียกเสียงดัง กวินท์ที่กำลังทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรหรือพราว" พราวเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา แล้ววางโทรศัพท์ของนลินีลงตรงหน้าเขา "นี่มันคืออะไรคะ" กวินท์มองไปที่โทรศัพท์ แล้วก็มองหน้าพราว ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย "ใคร...ใครให้เธอมา" เขาถาม "คุณไม่ตอบคำถามฉันค่ะ" พราวเสียงสั่น "คุณบอกฉันมาสิคะ ว่านี่มันคืออะไร" "พราว...ฉัน..." กวินท์กำลังจะอธิบาย "คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่คะ" พราวถาม น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "คุณหลอกฉันอีกแล้วใช่ไหม" "ไม่ใช่แบบนั้นนะพราว" กวินท์รีบลุกขึ้นมาหาเธอ "ฉัน...ฉันกำลังพยายามปกป้องเธอ" "ปกป้อง...ด้วยการหลอกลวงฉันแบบนี้เหรอคะ" พราวสะอื้น "คุณบอกว่าคุณรักฉัน...แต่คุณกลับมีแผนการลับๆ กับผู้หญิงคนนั้น" "ฉันไม่ได้มีแผนการอะไรกับนลินีทั้งนั้น" กวินท์อธิบายอย่างใจเย็น "ฉันกำลังพยายามจะจัดการกับเธอให้เด็ดขาด" "แล้วข้อความพวกนี้ล่ะคะ" พราวชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ "คุณบอกว่าคุณต้องทำ...หมายความว่ายังไง" กวินท์มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ แล้วถอนหายใจยาว "ฉัน...ฉันกำลังจะบอกเธอเรื่องนี้" "บอก...บอกว่าอะไรคะ" พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันกำลังจะขอความช่วยเหลือจากทนายความ เพื่อให้เราสามารถถอนตัวออกจากสัญญาฉบับนี้ได้อย่างถูกต้อง" กวินท์อธิบาย "แต่ฉันก็กลัวว่าเธอจะเสียใจ ถ้าเราต้องทำแบบนั้น" "ถอนตัว..." พราวตกใจ "คุณ...คุณกำลังจะบอกว่าคุณจะยกเลิกสัญญา" "ฉันไม่ได้อยากทำแบบนั้น" กวินท์พูดอย่างจริงจัง "แต่ฉันต้องทำ เพื่อความปลอดภัยของเธอ" "ความปลอดภัยของฉัน..." พราวทวนคำ "คุณหมายความว่า...นลินีมีแผนจะทำร้ายฉันจริงๆ" "ใช่" กวินท์พยักหน้า "ฉันได้ข้อมูลมาว่าเธอวางแผนจะทำอะไรบางอย่างกับเธอ" "แล้ว...แล้วข้อความที่ว่า 'ผมต้องทำ'...มันคืออะไรคะ" พราวน้ำเสียงสั่น "มันคือ...ฉันกำลังพยายามรวบรวมหลักฐานเพื่อจะจัดการกับเธอ" กวินท์อธิบาย "ฉันต้องยอมทำตามที่เธอต้องการชั่วคราว เพื่อให้ได้หลักฐานที่มัดตัวเธอได้" พราวอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี เรื่องราวทั้งหมดซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก "คุณ...คุณไม่กลัวเหรอคะ" พราวถาม "ฉันกลัว" กวินท์สารภาพ "กลัวว่าจะเสียเธอไป กลัวว่าแผนการของฉันจะพลาด" "แล้ว...แล้วที่บอกว่ารู้สึกกับฉัน...มันไม่ใช่เรื่องโกหกใช่ไหมคะ" พราวน้ำตาคลอ "ไม่เลยพราว" กวินท์สบตาเธออย่างมั่นคง "ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันจริงจัง" พราวค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เห็นความจริงใจและความกังวลที่ฉายชัด "ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ" พราวยอมรับ "ตอนนี้ฉันสับสนไปหมด" "ไม่เป็นไรนะ" กวินท์ค่อยๆ เข้ามาประคองเธอไว้ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เขาโอบกอดเธอเอาไว้แน่น พราวซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่เธอต้องการมาตลอด "ฉัน...เชื่อใจคุณนะคะ" พราวพูดเสียงเบา กวินท์กอดเธอแน่นขึ้น "ขอบคุณนะพราว" แม้จะยังมีเรื่องที่ต้องเผชิญอีกมาก แต่ในอ้อมกอดนี้ พราวก็รู้สึกถึงความหวังอันริบหรี่ ปลายอุโมงค์แห่งความสับสนและความเจ็บปวด เธอกำลังจะได้เห็นแสงสว่าง.