พราวกลับมาที่ห้องทำงานของเธออีกครั้ง เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา พยายามจะขังตัวเองให้อยู่เพียงลำพังกับความคิดที่ตีรวนอยู่ในหัว ภาพใบหน้าของนลินีและกวินท์สลับกันไปมาในหัวของเธอ จนเธอแทบจะแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่ถูกปรุงแต่งขึ้น "เขา...เขารักฉันจริงๆ หรือเปล่า" เธอพึมพำกับตัวเอง มือเรียวยกขึ้นกุมขมับ ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความเจ็บปวดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอเคยคิดว่าเธอแข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับทุกสิ่งได้ แต่เมื่อความจริงที่น่ากลัวปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย หากสิ่งที่นลินีพูดเป็นจริง กวินท์ก็เป็นแค่ผู้ชายที่เข้ามาหลอกลวงเธอ เพื่อหวังผลประโยชน์จากทรัพย์สินของเธอ การแต่งงานนี้ก็เป็นเพียงแค่สัญญาที่ไร้ความหมาย แต่...ถ้าหากสิ่งที่กวินท์พูดเป็นจริงล่ะ ถ้าเขาไม่ได้โกหกเธอจริงๆ ถ้าเขามีความรู้สึกจริงๆ ต่อเธอ แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกเธอตั้งแต่แรก ทำไมเขาถึงปล่อยให้เธอหลงเชื่อคำพูดของนลินี "ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้" พราวคร่ำครวญ เธอหยิบรูปถ่ายของเธอกับกวินท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู เป็นรูปที่ถ่ายในงานเลี้ยงฉลองบริษัท ภาพนั้นกวินท์กำลังโอบไหล่เธอ ใบหน้าของทั้งคู่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข "นี่...มันคืออะไรกันแน่" เธอถามรูปถ่าย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าจะไว้วางใจใครได้อีกแล้ว ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น "พราว...ครับ" เป็นเสียงของกวินท์ พราวชะงัก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเปิดประตูให้เขาหรือไม่ แต่สุดท้าย เธอก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เมื่อประตูกลอนถูกปลดออก กวินท์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา เขามีสีหน้ากังวลและเหนื่อยล้า "ผม...ผมขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ" พราวพยักหน้าอย่างเงียบๆ เธอถอยห่าง เปิดทางให้เขาเข้ามา กวินท์เดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างเชื่องช้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พราว "ผม...ผมขอโทษ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" พราวถาม น้ำเสียงเรียบเฉย "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" กวินท์ตอบ "ผม...ผมรู้ว่าคุณคงจะสับสนและเสียใจมาก" "คุณคิดว่าแค่นั้นมันพอแล้วเหรอคะ" พราวถาม "ผมรู้ว่ามันไม่พอ" กวินท์พูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" "แล้วรูปถ่ายนั่นล่ะคะ" พราวถาม "แล้วข้อความแชทนั่นล่ะคะ" กวินท์ถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่เราจะแต่งงานกันครับ" "ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน" พราวทวนคำ "แล้วคุณก็ไม่ได้บอกฉันเลย" "ผม...ผมกลัว" กวินท์ยอมรับ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะเกลียดผม" "แล้วทำไมคุณถึงไม่กลัวว่าจะทำให้ฉันเสียใจล่ะคะ" พราวน้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ผม...ผมคิดว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ได้โดยที่คุณไม่ต้องรู้" กวินท์พูด "ผมคิดว่าผมจะทำให้เรื่องทั้งหมดมันจบไป โดยที่คุณไม่ต้องเจ็บปวด" "แต่สุดท้าย...ฉันก็เจ็บปวดอยู่ดี" พราวพูด "และเจ็บปวดมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ" กวินท์เดินเข้าไปใกล้พราว เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "พราว...ผมขอโทษจริงๆ" พราวหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลริน กลิ่นกายของกวินท์ กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทำให้ความรู้สึกที่เธอพยายามจะกดไว้มันปะทุขึ้นมา "คุณ...คุณรักฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" พราวถาม กวินท์มองตาเธอตรงๆ "ใช่ครับ ผมรักคุณ" "แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงยอมให้เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้น" พราวถาม "ตอนนั้น...ผมกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก" กวินท์เล่า "ธุรกิจของครอบครัวผมกำลังจะล้มละลาย พ่อผมป่วยหนัก ผมต้องหาเงินมารักษาพ่อ แล้วคุณนลินี...เธอก็เข้ามาเสนอความช่วยเหลือ" "เธอเสนออะไรคะ" พราวถาม "เธอเสนอว่าจะช่วยผมเรื่องเงิน เพื่อให้ผมรักษาพ่อได้" กวินท์เล่า "แต่...เธอมีข้อแลกเปลี่ยน" "ข้อแลกเปลี่ยนคืออะไรคะ" พราวถาม "เธอต้องการให้ผม...ยุติความสัมพันธ์กับคุณ" กวินท์ตอบ "เธอต้องการให้ผมเลิกกับคุณ แล้ว...ไปคบกับเธอแทน" พราวเบิกตากว้าง "อะไรนะคะ!" "เธอ...เธออ้างว่าเธอรักผม" กวินท์พูด "แล้วเธอก็ไม่ต้องการให้ผมไปแต่งงานกับใคร" "แล้วคุณ...คุณตอบตกลงเธอเหรอคะ" พราวน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ผม...ผมคิดถึงพ่อ" กวินท์พูด "ผมคิดว่าถ้าผมยอมทำตามที่เธอต้องการ อย่างน้อย...ผมก็สามารถรักษาพ่อไว้ได้" "แล้วคุณก็...ทิ้งฉันไป" พราวถาม "ผม...ผมไม่ได้ทิ้งคุณ" กวินท์รีบปฏิเสธ "ผมแค่...พยายามหาทางออกให้ได้ดีที่สุดในตอนนั้น" "แต่คุณก็ทำร้ายฉัน" พราวพูด "คุณรู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน" "ผมรู้ครับ" กวินท์ตอบ "และผมก็รู้สึกผิดมาก" "แล้วรูปถ่ายนั่นล่ะคะ" พราวถามอีกครั้ง "รูปถ่ายนั้น...มันถ่ายตอนที่ผมกำลังคุยกับเธอ" กวินท์อธิบาย "ตอนนั้นเธอพยายามจะกลับมาหาผม เธอ...เธอไม่ยอมปล่อยผมไปง่ายๆ" "แล้วข้อความแชทล่ะคะ" พราวถาม "ข้อความแชท...มันเป็นตอนที่ผมกำลังจะตัดสินใจแต่งงานกับคุณ" กวินท์พูด "ผม...ผมกำลังลังเล ว่าผมควรจะทำตามที่เธอต้องการ หรือควรจะทำตามหัวใจของผม" "แล้วหัวใจของคุณ...มันบอกว่าอะไรคะ" พราวถาม กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของพราว "หัวใจของผม...มันบอกว่าผมรักคุณ" พราวยิ้มทั้งน้ำตา "แต่คุณก็เลือกที่จะทำตามแผนการของเธอ" "ผม...ผมไม่รู้จะทำยังไง" กวินท์ยอมรับ "ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำ ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร" "แล้วทำไมคุณถึงไม่มาหาฉันล่ะคะ" พราวถาม "ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" "ผม...ผมกลัว" กวินท์ตอบ "ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเป็นคนไม่ดี" "แล้วตอนนี้...คุณก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วใช่ไหมคะ ว่าคุณเป็นคนไม่ดีจริงๆ" พราวพูด "ไม่ครับ!" กวินท์รีบปฏิเสธ "พราว...ผมไม่ได้เป็นคนไม่ดี ผมแค่...ผมทำพลาดไป" "แล้วคุณจะแก้ไขความผิดพลาดของคุณยังไงคะ" พราวถาม "ผม...ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" กวินท์พูด "ผมจะทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า" พราวตอบ "ความเชื่อใจมันหายไปแล้ว มันยากที่จะกลับมา" "ผมรู้" กวินท์พูด "แต่ผมจะพยายาม" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของพราวไว้แน่น "ผมรักคุณนะพราว" พราวหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกแล้ว แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็ยังคงมีความหวังริบหรี่ว่าสิ่งที่กวินท์พูดนั้นเป็นความจริง