แพรไหมถูกดึงตัวออกมาจากลิฟต์อย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนที่ยังคงดังอยู่รอบตัว ทำให้บรรยากาศยิ่งดูตึงเครียดและน่ากลัว เธอถูกจับแขนทั้งสองข้างแน่น โดยชายฉกรรจ์สองคนที่ลุงสมชายเพิ่งสั่งการให้เข้ามา “ถุงมือสีดำนั่น...” แพรไหมเอ่ยถามเสียงสั่น “มีไว้ทำไมคะ?” “เอาไว้ ‘ป้องกัน’ ‘รอย’ ‘นิ้ว’ ‘มือ’” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “จะได้ไม่มีใคร ‘จับ’ ‘เรา’ ‘ได้’” แพรไหมอึ้งไป ‘ป้องกันรอยนิ้วมือ’? พวกเขากำลังจะทำอะไรกับเธอ? หรือนี่คือการ ‘กำจัด’ เธอจริงๆ? “รีบๆ หน่อย” ลุงสมชายสั่ง “อย่าให้ใคร ‘เห็น’ ‘เรา’ ‘ได้’” ทั้งสองคนออกแรงดึงแพรไหมให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงัด ห่างจากจุดที่มีเสียงไซเรนดังรบกวน แพรไหมมองซ้ายมองขวา พยายามมองหาทางหนี แต่ก็ไม่พบช่องทางใดๆ “เราจะไปไหนคะ?” แพรไหมถาม “ก็ ‘ออกไป’ ‘จาก’ ‘ที่นี่’ ‘ไง’ ‘คะ’” ชายฉกรรจ์อีกคนตอบ “ก่อนที่ ‘คุณ’ ‘จะ’ ‘ได้’ ‘ทำ’ ‘ความ’ ‘เสียหาย’ ‘เพิ่ม’ ‘อีก’” ‘ความเสียหาย’? เธอสร้างความเสียหายอะไรให้พวกเขา? หรือ ‘ความเสียหาย’ ที่ว่านี้ คือการที่เธอ ‘พยายาม’ จะ ‘สร้าง’ ‘ความสัมพันธ์’ ‘ที่แท้จริง’ กับภีม? พวกเขาลากเธอไปที่ลานจอดรถใต้ดิน ลมเย็นเฉียบปะทะใบหน้า ทำให้แพรไหมรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่จะหลบหนี “เข้าไปในรถ” ลุงสมชายออกคำสั่ง เมื่อรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดรออยู่แล้ว แพรไหมลังเลที่จะก้าวเข้าไป แต่ก็ถูกผลักอย่างแรงจนเธอเสียหลักเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง “ขับรถออกไป” ลุงสมชายสั่งคนขับ “ให้เร็วที่สุด!” รถยนต์คันนั้นพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ลุงสมชายและหมอแก้วยืนมองตามหลังรถไปด้วยกัน แพรไหมมองออกไปนอกกระจกรถ ภาพของตึกสูงใหญ่ค่อยๆ เลือนหายไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกลักพาตัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังถูก ‘ปล่อย’ ออกมา... อิสรภาพที่มาพร้อมกับความหวาดกลัว “เราจะไปไหนคะ?” เธอถามชายที่นั่งอยู่เบาะหน้า “คุณ ‘ไม่ต้อง’ ‘รู้’ ‘ค่ะ’” เขาตอบ “แค่ ‘อยู่’ ‘เฉยๆ’ ‘ก็’ ‘พอ’” แพรไหมเงียบไป เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ขัดขืนตอนนี้คงไม่เกิดประโยชน์อะไร สิ่งที่เธอทำได้คือต้องพยายามตั้งสติ และหาทางเอาตัวรอด เธอพยายามนึกย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด... แผนการของหมอแก้ว... ความลับของลุงสมชาย... และการที่ภีมดูเหมือนจะยอมจำนนต่อสถานการณ์... “ทำไม... ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้?” เธอพึมพำกับตัวเอง “ก็เพราะ ‘คุณ’ ‘เป็น’ ‘ตัว’ ‘ปัญหา’ ‘ไง’ ‘คะ’” เสียงจากเบาะหน้าตอบ “‘คุณ’ ‘ทำให้’ ‘แผน’ ‘ของ’ ‘พวกเขา’ ‘วุ่นวาย’” “แผนของพวกเขา?” แพรไหมทวนคำ “หมายถึง... แผนการแต่งงานของคุณภีมกับหมอแก้ว?” “‘ใช่’ ‘ค่ะ’” เขาตอบ “‘คุณ’ ‘เข้ามา’ ‘ขัด’ ‘จังหวะ’ ‘ของ’ ‘พวกเขา’” แพรไหมรู้สึกหัวใจหล่นวูบ ‘เข้ามาขัดจังหวะ’… นั่นหมายความว่า ตั้งแต่แรก ภีมไม่ได้ต้องการเธอจริงๆ เลยงั้นหรือ? หรือที่เขาแสดงออกถึงความรู้สึกบางอย่าง มันเป็นเพียง ‘มายา’ เพื่อให้เธอ ‘ยอม’ ‘เล่น’ ‘ตาม’ ‘บท’ ‘ของ’ ‘เขา’? “แล้ว... ‘คุณภีม’ ล่ะคะ?” แพรไหมถาม “เขา ‘รู้’ ‘เรื่อง’ ‘นี้’ ‘ไหม’?” ชายคนขับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “‘คุณ’ ‘ภีม’... ‘กำลัง’ ‘เล่น’ ‘บท’ ‘ของ’ ‘เขา’ ‘อยู่’ ‘ค่ะ’” ‘เล่นบท’? คำว่า ‘เล่นบท’ มันย้ำเตือนถึง ‘สัญญา’ ที่เธอกับภีมเคยทำไว้… ความรู้สึกรักที่เธอเริ่มก่อตัวขึ้น กำลังจะพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า “งั้น... ‘ทั้งหมด’ ‘ก็’ ‘เป็น’ ‘แค่’ ‘การแสดง’ ‘อย่าง’ ‘นั้น’ ‘เหรอ’ ‘คะ’?” แพรไหมถาม เสียงของเธออ่อนแรงลง “‘ก็’ ‘อาจจะ’ ‘ใช่’ ‘ค่ะ’” เขาตอบ “‘สำหรับ’ ‘บางคน’ ‘แล้ว’ ‘นี่’ ‘ก็’ ‘เป็น’ ‘แค่’ ‘เกม’” คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของแพรไหม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง รถยนต์เคลื่อนไปเรื่อยๆ ผ่านเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย แพรไหมพยายามตั้งสติ และคิดหาทางออก เธอรู้ว่าเธอต้องหาทางกลับไปเผชิญหน้ากับภีมอีกครั้ง เธอต้องรู้ ‘ความจริง’ ให้ได้ “เราจะไปไหนกันแน่?” แพรไหมถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอแน่วแน่ขึ้น “จะพาไป ‘ที่’ ‘ที่’ ‘คุณ’ ‘จะ’ ‘ปลอดภัย’” ชายขับตอบ “‘ที่’ ‘ที่’ ‘คุณ’ ‘จะ’ ‘ไม่’ ‘สามารถ’ ‘สร้าง’ ‘ปัญหา’ ‘ให้’ ‘กับ’ ‘ใคร’ ‘ได้’ ‘อีก’” ‘ที่ที่เธอจะปลอดภัย’? หรือนี่คือการ ‘กักขัง’ เธอไว้? แพรไหมมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามจดจำเส้นทาง แต่ถนนหนทางก็เริ่มดูแปลกตามากขึ้นเรื่อยๆ “คุณ ‘จะ’ ‘ไป’ ‘ไหน’ ‘ไม่’ ‘ได้’ ‘อีก’ ‘แล้ว’ ‘ครับ’ ‘คุณ’ ‘แพร’ ‘ไหม’” เขาพูด “‘เพราะ’ ‘ตอนนี้’ ‘คุณ’ ‘อยู่’ ‘ใน’ ‘ความ’ ‘ดูแล’ ‘ของ’ ‘พวก’ ‘เรา’ ‘แล้ว’” แพรไหมรู้สึกใจหายวาบ เธอถูกจับตัวไปจริงๆ! แล้วภีมรู้เรื่องนี้ไหม? เขาจะมาช่วยเธอหรือไม่? หรือเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้? ขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่ดูเปลี่ยวและห่างไกลผู้คน แพรไหมก็สังเกตเห็น ‘รถยนต์’ คันหนึ่ง... รถยนต์สีดำคันเดียวกับที่เธอเห็นจอดรออยู่หน้าอาคารตอนที่เธอถูกพาออกจากลิฟต์! รถคันนั้นกำลังขับตามพวกเขามาอย่างกระชั้นชิด! “ใคร... ใครกำลังตามเรามา?” แพรไหมถามด้วยความตื่นตระหนก ชายขับมองกระจกหลัง “ผม... ‘ไม่’ ‘รู้’ ‘ครับ’” เขาตอบ แต่สีหน้าของเขาก็ดูไม่สบายใจ รถยนต์คันนั้นเร่งความเร็วขึ้น พยายามจะปาดหน้ารถของพวกเขา แพรไหมมองออกไปอย่างตื่นเต้น... ใครกันแน่ที่กำลังตามมา? ภีม? หรือใครคนอื่นที่กำลังพยายามจะช่วยเธอ? หรือ... นี่คือการมา ‘เก็บกวาด’ ความผิดพลาด? จู่ๆ รถยนต์คันที่ตามมาก็พุ่งเข้าชนรถของพวกเขาอย่างแรง! ทำให้รถเสียหลักหมุนคว้างไปหลายตลบ! แพรไหมถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับเบาะอย่างรุนแรง ภาพทุกอย่างรอบตัวเธอพร่ามัวไปหมด... เธอได้ยินเสียงกระจกแตก เสียงโลหะบิดเบี้ยว และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด... “เกิดอะไรขึ้น!” ชายขับร้องเสียงหลง แพรไหมรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ทับลงมาบนตัว เธอพยายามจะขยับ แต่ก็ขยับไม่ได้... เธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลง และความเงียบที่เข้ามาแทนที่... แต่ในความเงียบนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... “แพรไหม...” เป็นเสียงของภีม! เขามาช่วยเธอ! แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ในสถานการณ์นี้? แพรไหมพยายามจะลืมตา แต่ก็ทำได้ยาก... เธอได้ยินเสียงของภีมที่ดังอยู่ใกล้ๆ “แพรไหม... เธอเป็นอะไรไหม?” แล้วก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร... เธอก็ได้ยินเสียงของหมอแก้วที่ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน “แย่หน่อยนะคะ... คุณภีม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูเหมือนว่า ‘ของขวัญ’ ของฉัน... จะ ‘ทำงาน’ ‘ได้ดี’ ‘เกิน’ ‘คาด’ ‘ไป’ ‘หน่อย’ ‘นะ’ ‘คะ’” แพรไหมอึ้งไป ‘ของขวัญ’ ของหมอแก้ว? หรืออุบัติเหตุนี่... เป็นแผนการของเธออีกครั้ง? หรือภีมเองก็กำลังตกอยู่ในอันตรายเหมือนกับเธอ? “หมอแก้ว!” ภีมตะโกนด้วยความโกรธ “คุณทำอะไร!” “ก็ ‘กำจัด’ ‘อุปสรรค’ ‘ไง’ ‘คะ’ ‘คุณ’ ‘ภีม’” หมอแก้วพูด “‘ตอนนี้’ ‘เธอ’ ‘ก็’ ‘หาย’ ‘ไป’ ‘จาก’ ‘ชีวิต’ ‘คุณ’ ‘แล้ว’... ‘และ’ ‘คุณ’ ‘ก็’ ‘ได้’ ‘อยู่’ ‘กับ’ ‘ฉัน’ ‘ตาม’ ‘ที่’ ‘คุณ’ ‘ต้องการ’ ‘ไง’ ‘คะ’” แพรไหมพยายามจะตะโกนเรียกภีม แต่ร่างกายของเธอไม่ตอบสนอง เธอเห็นเงาของภีมที่กำลังพยายามเข้ามาหาเธอ แต่ก็ถูกขวางเอาไว้... สุดท้าย... เธอเห็นเพียงภาพของหมอแก้วที่ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำทุกสิ่ง...