"ระวังนะ" กวินท์รีบเข้ามาประคองเธอไว้ มือของเขากำรอบแขนของพราวแน่น จนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดที่ชัดเจน "คุณกวินท์ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ" พราวพยายามดึงแขนตัวเองออก แต่กวินท์ยังคงจับเธอไว้แน่น ดวงตาของเขามองสำรวจแขนและมือของเธออย่างละเอียด ราวกับกลัวว่าจะมีเศษแก้วบาด "แน่ใจนะ" เสียงของเขาฟังดูเคร่งเครียดผิดปกติ "เมื่อกี้เกือบไปแล้วนะ" "ค่ะ แน่ใจ" พราวตอบ พยายามยิ้มให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร "แค่ตกใจนิดหน่อยค่ะ" กวินท์ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนเธอเสียที สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ราวกับจะแน่ใจว่าเธอไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆ "ผมบอกแล้วไง ว่าอย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่น" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่พราวสัมผัสได้ "ฉันไม่ได้หุนหันพลันแล่นสักหน่อย" พราวแย้งเบาๆ "ฉันแค่...ลื่นนิดหน่อยค่ะ" "ลื่น หรือไม่ระวัง" กวินท์ถาม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "ถ้าเป็นอะไรไป จะทำยังไง" "ก็...ไม่เป็นไรไงคะ" พราวยิ้ม "คุณก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่คะ" คำพูดของเธอทำให้กวินท์ชะงักไปชั่วขณะ แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เขาค่อยๆ ปล่อยแขนของเธอออก แต่ก็ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ คอยระวังเธออยู่ "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ" กวินท์บอก "เดี๋ยวจะเลอะ" "ค่ะ" พราวรับคำ เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่ ทิ้งกวินท์ให้ยืนมองเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พราวก็กลับออกมา เธอยังเห็นกวินท์กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บเศษแก้วอยู่ "ให้ฉันช่วยไหมคะ" พราวเสนอ "ไม่ต้อง" กวินท์ตอบ "ใกล้เสร็จแล้ว" เขาหยิบไม้กวาดและที่โกยขยะมา แล้วเริ่มกวาดเศษแก้วอย่างระมัดระวัง พราวเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วมองดูการกระทำของเขา "คุณดูใส่ใจรายละเอียดมากเลยนะคะ" พราวเอ่ยชม กวินท์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ "ก็มันเป็นหน้าที่" "หน้าที่?" พราวเลิกคิ้ว "ก็หน้าที่สามีไง" กวินท์ตอบพลางยิ้มมุมปาก "ต้องดูแลภรรยา ไม่ให้บาดเจ็บ" คำพูดของเขายังคงมีความกวนๆ แฝงอยู่ แต่พราวกลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เธอมองมือหยาบกร้านของกวินท์ที่ค่อยๆ เก็บกวาดเศษแก้วอย่างเบามือ "ขอบคุณนะคะ" พราวพูดเสียงเบา "ขอบคุณเรื่องอะไร" กวินท์ถาม "ขอบคุณ...ที่ดูแลฉันค่ะ" พราวตอบ กวินท์หยุดมือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ วางไม้กวาดลง เขาหันมาเผชิญหน้ากับพราวเต็มๆ "เธอเป็นภรรยาของฉันนะ" กวินท์กล่าว "มันก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว" "แต่..." พราวอ้ำอำ "คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะคะ" "ทำไม" กวินท์เลิกคิ้ว "ฉันทำมากไปเหรอ" "เปล่าค่ะ" พราวรีบปฏิเสธ "แค่...ฉันรู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไปมาก" "เปลี่ยนไป?" กวินท์ทวนคำ "เปลี่ยนไปในทางไหน" "ก็...คุณดูใจดีขึ้น" พราวอธิบาย "แล้วก็...ดูเป็นห่วงฉันจริงๆ" กวินท์มองพราวด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "บางที...มันก็มีบางอย่างที่สัญญาแต่งงานให้เราไม่ได้" "หมายความว่ายังไงคะ" พราวถาม "หมายความว่า..." กวินท์เว้นจังหวะ "บางที...ความรู้สึกมันก็เกิดขึ้นเอง โดยที่เราไม่ทันตั้งตัว" คำพูดของกวินท์ทำให้พราวใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็แอบหวังว่าเขาจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอจริงๆ "คุณกำลังจะบอกว่า..." พราวพยายามจะถามต่อ "ฉันกำลังจะบอกว่า..." กวินท์เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "เราควรจะไปงานเลี้ยงได้แล้ว" เขาขัดจังหวะเธอเสียก่อน ใบหน้าของเขาฉายแววขบขันเล็กน้อย "อ้อ ค่ะ" พราวตอบ รู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่บทสนทนาถูกตัดจบไปเสียก่อน ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้อง กวินท์ก็หยุดเดินกะทันหัน "เดี๋ยวก่อน" เขาพูด "มีอะไรคะ" พราวถาม กวินท์หันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาดูจริงจังขึ้น "เมื่อกี้...เธอพูดว่า 'คุณก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่คะ' " "ใช่ค่ะ" พราวตอบ "แล้วไงคะ" "แล้วถ้าวันหนึ่ง..." กวินท์เว้นจังหวะ "ฉันไม่อยู่ตรงนี้แล้วล่ะ" คำถามของกวินท์ทำให้พราวนิ่งไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร "ฉัน...ไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" "ไม่มีอะไร" กวินท์ส่ายหน้า "แค่ถามไปเรื่อย" เขาเดินนำออกไปก่อน ทิ้งให้พราวยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง เมื่อไปถึงงานเลี้ยง บรรยากาศก็คึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย กวินท์ยังคงทำหน้าที่สามีที่ดี คอยดูแลพราวไม่ห่าง เขายิ้มพูดคุยกับแขกเหรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ แต่สายตาของเขาก็ยังคงสอดส่องมาที่พราวอยู่เสมอ "คุณพราวคะ" เสียงของคุณหญิงอรทัยดังขึ้นจากด้านหลัง "วันนี้ดูสดใสเป็นพิเศษนะคะ" พราวหันไปยิ้มให้คุณหญิง "ขอบคุณค่ะคุณหญิง" "เห็นแล้วก็ชื่นใจแทนคุณกวินท์จริงๆ ค่ะ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "เขาคงจะโชคดีมากที่มีคุณเป็นภรรยา" "คุณหญิงชมเกินไปแล้วค่ะ" พราวตอบอย่างถ่อมตัว "ไม่หรอกค่ะ" คุณหญิงอรทัยยืนยัน "ฉันเห็นความใส่ใจที่คุณกวินท์มีให้คุณมาตลอด" พราวหันไปมองกวินท์ที่กำลังพูดคุยกับนักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่ง เขาดูสง่างามและมั่นคง ทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขาอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณมากค่ะคุณหญิง" พราวกล่าว "ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณหญิงอรทัยยิ้ม "ฉันแค่อยากจะบอกว่า...ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ก็บอกได้เลยนะ" "ค่ะ" พราวรับปาก หลังจากทักทายคุณหญิงอรทัยเสร็จ พราวก็เดินกลับไปยืนข้างกวินท์ "คุณหญิงอรทัยน่ารักจังเลยนะคะ" พราวพูด "ครับ" กวินท์ตอบ "ท่านเป็นคนดี" "แล้วก็...คุณหญิงชมคุณด้วยค่ะ" พราวบอก กวินท์หันมามองเธอ "ชมว่าอะไร" "ชมว่าคุณเป็นสามีที่ดีค่ะ" พราวตอบ กวินท์ยิ้ม "ผมก็เป็นสามีที่ดีอยู่แล้วนี่" "ค่ะ" พราวยิ้ม "เป็นสามีที่ดีมากๆ เลย" แต่แล้ว ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา "คุณกวินท์ครับ" ชายคนนั้นพูด "ท่านประธานอยากจะพบคุณครับ" "ใคร" กวินท์ถาม "ท่านประธานบริษัทคู่แข่งของเราครับ" ชายคนนั้นตอบ "เขาอยากจะคุยเรื่องธุรกิจกับคุณเป็นการส่วนตัว" กวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไปบอกเขาว่า ตอนนี้ผมไม่สะดวก" "แต่ท่านประธานคะ..." ชายคนนั้นยังคงคะยั้นคะยอ "ผมบอกว่าไม่สะดวกไง" กวินท์ตอกกลับเสียงแข็ง ชายคนนั้นหน้าเสียไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบขอตัวออกไป "มีอะไรหรือเปล่าคะ" พราวถาม "ไม่มีอะไร" กวินท์ตอบ "แค่เรื่องธุรกิจน่ารำคาญนิดหน่อย" "แต่ดูเหมือนเขาจะอยากคุยกับคุณจริงๆ นะคะ" พราวสังเกต "ผมไม่สนใจ" กวินท์พูด "เรื่องงานผมค่อยว่ากันทีหลัง" เขาหันมาจับมือพราวไว้ "ตอนนี้...ผมอยากจะอยู่กับคุณ" มือของกวินท์อุ่นและมั่นคง ทำให้พราวรู้สึกปลอดภัย เธอพยักหน้า แล้วทั้งสองก็กลับไปพูดคุยกับแขกเหรื่อคนอื่นๆ ต่อไป แต่ในใจของพราวนั้น เธอกลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอและกวินท์ มันไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกที่แท้จริงที่กำลังเติบโตขึ้นในใจของเธอ ทีละน้อย