หลังจากงานเลี้ยงจบลง พราวและกวินท์ก็กลับมาถึงคฤหาสน์ในยามดึก ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นเท่านั้นที่ส่องสว่าง "เหนื่อยไหมคะ" พราวถาม ขณะที่กวินท์กำลังถอดสูทออก "นิดหน่อย" กวินท์ตอบ "แต่ก็สนุกดี" "ฉันก็สนุกเหมือนกันค่ะ" พราวกล่าว "ขอบคุณนะคะที่พาฉันไปงาน" กวินท์หันมามองเธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนลงเมื่ออยู่ในบรรยากาศส่วนตัวแบบนี้ "ไม่เป็นไร...คุณก็เป็นภรรยาของผม" คำว่า "ภรรยา" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้หัวใจของพราวเต้นระรัวอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงคำพูดตามมารยาท หรือมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น "คืนนี้...อยากคุยอะไรกันหน่อยไหม" กวินท์ถาม พลางเดินเข้าไปทรุดตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ พราวนั่งลงข้างๆ เขา "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องอนาคตของเรา" กวินท์ตอบ "สัญญาแต่งงานของเรา" พราวชะงักไปเล็กน้อย "คุณหมายถึง...เราจะทำยังไงต่อไป" "ใช่" กวินท์พยักหน้า "เราแต่งงานกันมาสักพักแล้ว พราว" "ค่ะ" "ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง" กวินท์พูดต่อ "แต่ฉัน...เริ่มรู้สึกแปลกๆ" "แปลกๆ ยังไงคะ" พราวถามอย่างระแวง "ก็...ความรู้สึกที่มันมากกว่าแค่การแสดง" กวินท์อธิบาย "มันไม่ใช่แค่การเล่นละครอีกต่อไป" พราวหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอไม่คิดว่ากวินท์จะพูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆ แบบนี้ "คุณหมายถึง...คุณมีความรู้สึกให้ฉันเหรอคะ" พราวถามเสียงสั่น กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ฉันไม่รู้...แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันเคยมีให้ใครมาก่อน" "แล้ว...คุณจะทำยังไง" พราวกระซิบถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" กวินท์ถอนหายใจ "แต่ฉันไม่อยากให้มันจบลงแค่ในสัญญา" คำพูดของกวินท์ทำให้พราวยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะพูดแบบนี้ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พราวตอบ "ฉันไม่อยากให้มันจบลงแค่นี้" "งั้น...เราลองดูกันไหม" กวินท์เสนอ "ลองปล่อยให้ความรู้สึกมันนำทางเราไป" "ลองดูค่ะ" พราวตอบด้วยรอยยิ้ม ทั้งคู่มองหน้ากัน แววตาของเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ปลอมๆ อีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่แท้จริง "แต่..." กวินท์เปลี่ยนเรื่อง "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอ" "เรื่องอะไรคะ" พราวถาม "เรื่องอดีตของฉัน" กวินท์พูด "บางที...เธออาจจะรับมันไม่ได้" "ฉันอยากฟังค่ะ" พราวบอก กวินท์เล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้พราวฟังอย่างละเอียด เขาเล่าถึงครอบครัวที่แตกแยก ความผิดพลาดในอดีต และความเสียใจที่เขายังคงแบกรับเอาไว้ พราวตั้งใจฟังอย่างใจเย็น เธอไม่ขัดจังหวะ และไม่ตัดสินเขา เมื่อกวินท์เล่าจบ เขาก็มองมาที่พราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เธอ...ยังโอเคอยู่ไหม" เขาถาม พราวยิ้ม "ฉันโอเคค่ะ" "แน่ใจนะ" กวินท์ยังคงไม่สบายใจ "ค่ะ" พราวตอบ "ทุกคนมีอดีตทั้งนั้นแหละค่ะ" "แต่...อดีตของฉันมันอาจจะ..." กวินท์ยังคงลังเล "ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นยังไง" พราวพูดเสียงหนักแน่น "มันก็ไม่ใช่ตัวตนของคุณในวันนี้" กวินท์มองพราวด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย "ขอบคุณนะ...พราว" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวตอบ "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนี่คะ" คำว่า "ครอบครัว" ที่พราวเอ่ยออกมา ทำให้กวินท์รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครยอมรับเขาได้มากขนาดนี้ "ฉัน...รักเธอ" กวินท์พูดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว พราวตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมา "ฉันก็รักคุณค่ะ...กวินท์" ทั้งคู่กอดกันแน่น ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนไปแล้ว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากสัญญาจอมปลอม กำลังกลายเป็นความรักที่แท้จริง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ของพราวและกวินท์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่ได้มีอะไรที่ต้องปิดบัง หรือแสดงอีกต่อไป แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่พราวกำลังค้นหาเอกสารเก่าๆ ในห้องทำงานของกวินท์ เธอก็พบกับกล่องไม้ใบหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก ด้วยความสงสัย พราวก็หยิบมันออกมาเปิดออก ข้างในมีรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายหลายฉบับ รูปถ่ายส่วนใหญ่เป็นรูปของกวินท์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งพราวไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าที่สวยงาม และดูเหมือนจะมีความสุขมากเมื่ออยู่กับกวินท์ ขณะที่พราวกำลังจะหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก "พราว!" กวินท์อุทานเมื่อเห็นพราวถือกล่องไม้ในมือ "เธอทำอะไรตรงนั้น!" พราวสะดุ้งตกใจ รีบวางกล่องลง "ฉัน...ฉันแค่กำลังหาเอกสารค่ะ" "เอกสารที่อยู่ในกล่องใบนั้นน่ะเหรอ" กวินท์ถามเสียงเย็นชา "ฉัน...ขอโทษค่ะ" พราวก้มหน้าลง กวินท์เดินเข้ามาใกล้เธอ "เธอไม่ควรจะรื้อค้นของส่วนตัวของฉันนะ" "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" พราวกล่าว "ฉันไม่ได้ตั้งใจ" "แล้วทำไมถึงอยากจะรื้อค้นล่ะ" กวินท์ถาม "เธอไม่ไว้ใจฉันเหรอ" "ไม่ใช่ค่ะ" พราวรีบปฏิเสธ "แค่...ฉันเห็นมันซ่อนอยู่ เลยสงสัย" กวินท์ถอนหายใจ "พราว...บางที...ก็มีบางเรื่องที่เราควรจะปล่อยให้มันผ่านไป" "แต่...ผู้หญิงคนในรูปคือใครคะ" พราวถามด้วยความสงสัย "แล้วจดหมายพวกนี้..." "เธอไม่จำเป็นต้องรู้" กวินท์พูดเสียงแข็ง "ทำไมคะ" พราวถาม "เราไม่ได้มีความลับต่อกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ" "นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน" กวินท์กล่าว "ฉันไม่ต้องการให้เธอมายุ่ง" คำพูดของกวินท์ทำให้พราวน้อยใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดกับเธอแบบนี้ "ถ้างั้น...คุณก็ปิดบังฉันอยู่ดี" พราวพูดเสียงสั่น "ที่คุณบอกว่ารักฉัน...มันไม่จริงใช่ไหม" "พราว!" กวินท์อุทาน "เธอพูดอะไรออกมา!" "ก็คุณบอกเองว่ามีเรื่องที่ฉันไม่จำเป็นต้องรู้" พราวกล่าว "นั่นหมายความว่าคุณยังไม่ได้เปิดใจให้ฉันทั้งหมด" กวินท์มองพราวด้วยความเจ็บปวด "เธอไม่เข้าใจ" "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ" พราวตอบ "ถ้าคุณยังปิดบังฉันอยู่แบบนี้...เราจะไปกันต่อได้ยังไง" น้ำตาของพราวเริ่มไหลอาบแก้ม "หรือว่า...คุณกำลังจะกลับไปหาเธอคนนั้น" "เธอพูดอะไรไร้สาระ!" กวินท์ตวาดเสียงดัง "ถ้าไม่ใช่...ทำไมคุณถึงไม่ให้ฉันเห็น" พราวถาม กวินท์นิ่งไป เขากำหมัดแน่น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "มัน...ซับซ้อน" กวินท์กล่าว "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมารับภาระ" "ฉันพร้อมจะรับทุกอย่างค่ะ" พราวบอก "ขอแค่คุณ...จริงใจกับฉัน" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งคู่ยืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน ความรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น กำลังถูกทดสอบด้วยความลับในอดีต