พลอยชมพูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ธีรดนย์ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความผิดหวัง ความเสียใจ และความสับสน เสียงของเธอแหบพร่าเมื่อเอ่ยถามต่อ "แล้วข้อเสนอของสยามพร็อพเพอร์ตี้ล่ะคะ คุณจะทำอย่างไรต่อไป" ธีรดนย์ก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่กำลังกำแน่น "ผม... ผมยังไม่แน่ใจ" เขาเงยหน้าขึ้นมองพลอยชมพู ดวงตาเต็มไปด้วยความอึดอัด "ผมรู้ว่ามันเป็นโอกาสที่ดี แต่ผมก็ยังกังวลเรื่องคุณดารินทร์" "กังวลเรื่องอะไรคะ" พลอยชมพูถาม เธอยังคงยืนกรานที่จะรับฟังคำอธิบายทั้งหมด "คุณดารินทร์เป็นใครกันแน่ ทำไมเธอถึงต้องการร่วมงานกับคุณนัก" ธีรดนย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คุณดารินทร์คือลูกสาวของเจ้าของสยามพร็อพเพอร์ตี้" เขาพูดเสียงเบา "เธอเป็นคนผลักดันข้อเสนอนี้เอง" "แล้วทำไมเธอถึงสนใจโปรเจกต์ของเรานัก" พลอยชมพูยังคงสงสัย "ปกติแล้วบริษัทอสังหาริมทรัพย์ใหญ่ๆ ไม่ค่อยสนใจโปรเจกต์ขนาดเล็กแบบนี้เท่าไหร่" "เธอ... เธอเคยรู้จักครอบครัวของผมมาก่อน" ธีรดนย์อธิบายอย่างยากลำบาก "พ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อของผม สมัยก่อนเคยมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกัน แต่ก็มีเรื่องขัดแย้งกันในภายหลัง" พลอยชมพูอึ้งไปเล็กน้อย "แล้วเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับข้อเสนอของเธออย่างไรคะ" "ผมไม่แน่ใจในเจตนาที่แท้จริงของคุณดารินทร์" ธีรดนย์สารภาพ "ผมรู้สึกว่าเธออาจจะมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่ นอกเหนือจากการลงทุนทางธุรกิจ" "คุณหมายถึงว่า เธออาจจะกำลังหาทางแก้แค้นครอบครัวของคุณ หรือกำลังหาทางใช้ประโยชน์จากบริษัทของเรา" พลอยชมพูคาดเดา "ก็มีความเป็นไปได้" ธีรดนย์พยักหน้า "ผมเลยยังลังเลที่จะตอบรับข้อเสนอของเธอ" พลอยชมพูเดินเข้าไปใกล้ธีรดนย์มากขึ้น มือของเธอค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสแขนของเขา "ธีรดนย์คะ ฉันเข้าใจว่าอดีตมันตามหลอกหลอนคุณ แต่คุณต้องไม่ปล่อยให้มันมาทำลายปัจจุบันและอนาคตของคุณ" ธีรดนย์มองมือของเธอที่วางอยู่บนแขนของเขา "แต่ผมกลัวเหลือเกิน พลอยชมพู กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย กลัวว่าผมจะตัดสินใจผิดพลาดอีกครั้ง" "คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว" พลอยชมพูพูดอย่างมั่นคง "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความหนักแน่น ทำให้ธีรดนย์รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง เขากุมมือของพลอยชมพูไว้แน่น "ขอบคุณนะ พลอยชมพู การมีคุณอยู่ตรงนี้ มันทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้นเยอะเลย" "แล้วเรื่องคุณสุนีย์ล่ะคะ" พลอยชมพูเปลี่ยนเรื่อง "เธอเป็นใคร ทำไมเธอถึงรู้เรื่องราวของคุณดีขนาดนั้น" ธีรดนย์ถอนหายใจยาว "คุณสุนีย์... คือป้าของอลิซครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ "เธอเป็นคนที่รักอลิซมาก และเสียใจมากที่อลิซต้องจบชีวิตลงแบบนั้น" "ป้าของอลิซ!" พลอยชมพูอุทานด้วยความตกใจ "แล้วทำไมเธอถึงมาหาดิฉัน ทำไมเธอถึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ดิฉันฟัง" "ผมคิดว่าเธอคงอยากให้คุณรู้ความจริง" ธีรดนย์ตอบ "เธอคงอยากให้คุณเข้าใจว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น" "แต่การกระทำของคุณ มันก็ยังคงเป็นเรื่องที่ผิดอยู่ดี" พลอยชมพูพูดเสียงเบา "คุณไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของอลิซเลยจริงๆ เหรอ" "ผมคิดถึงตลอดเวลาครับ" ธีรดนย์ตอบทันที "ผมเสียใจที่ผมไม่สามารถปกป้องเธอได้ ผมเสียใจที่ผมทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "แล้วความรู้สึกของดิฉันล่ะคะ" พลอยชมพูถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครืออีกครั้ง "คุณเคยคิดถึงมันบ้างไหม" ธีรดนย์รีบเข้ามาสวมกอดพลอยชมพู "ผมรักคุณนะ พลอยชมพู รักคุณจริงๆ ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเจ็บปวด ผมแค่... ผมแค่ติดอยู่ในวังวนของอดีต" "ฉันก็กำลังจะติดไปด้วยเหมือนกัน" พลอยชมพูพึมพำขณะซบหน้ากับอกของธีรดนย์ "ถ้าฉันไม่รู้ความจริงนี้ ฉันก็คงมีความสุขดี" "ผมขอโทษ" ธีรดนย์กระซิบข้างหูเธอ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" ทั้งสองยืนกอดกันอยู่เงียบๆ เป็นเวลานาน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรัก ความเสียใจ และความไม่แน่นอนในอนาคต หลังจากนั้นไม่นาน พลอยชมพูก็ตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตของธีรดนย์มาทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำความเข้าใจกับเรื่องนี้ให้ได้ และจะหาทางก้าวข้ามมันไปด้วยกัน "ธีรดนย์คะ" พลอยชมพูผละออกจากอ้อมกอดของเขา "ฉันอยากจะให้เราคุยกันเรื่องนี้ให้เคลียร์จริงๆ" ธีรดนย์พยักหน้า "ผมพร้อมเสมอ" "ฉันรู้ว่าคุณติดอยู่ในอดีต" พลอยชมพูเริ่มต้น "แต่ฉันก็อยากให้คุณรู้ว่า ฉันก็ติดอยู่ในความรู้สึกที่ว่า คุณโกหกฉัน" "ผมไม่ได้โกหกคุณ" ธีรดนย์รีบแก้ตัว "ผมแค่... ผมแค่เก็บมันไว้" "การเก็บความลับใหญ่ขนาดนี้ไว้ มันก็เหมือนการโกหกดีๆ นี่เอง" พลอยชมพูพูดตรงๆ "ฉันรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" ธีรดนย์กล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดไป และผมเสียใจจริงๆ" "ถ้าคุณเสียใจจริง" พลอยชมพูมองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณต้องบอกฉันทุกอย่าง บอกฉันให้หมดเปลือก" ธีรดนย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ครับ ผมจะบอกคุณทุกอย่าง" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีตให้พลอยชมพูฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่ปัญหาหนี้สินของครอบครัว การถูกกดดันให้หมั้นกับอลิซ การตัดสินใจที่ยากลำบากเพื่อรักษาบริษัทไว้ การสื่อสารที่ผิดพลาดกับอลิซ จนนำไปสู่โศกนาฏกรรม พลอยชมพูตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ น้ำตาคลอหน่วย เธอเข้าใจถึงสถานการณ์ที่บีบบังคับของธีรดนย์ แต่ก็ยังอดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้เมื่อนึกถึงอลิซ "ฉันเสียใจกับอลิซด้วยนะคะ" พลอยชมพูพูดเสียงสั่น "เธอคงจะเจ็บปวดมากจริงๆ" "ใช่ครับ" ธีรดนย์ตอบ "และผมก็เสียใจมากที่ผมไม่สามารถทำให้เธอเข้าใจได้" "แล้วคุณดารินทร์ล่ะคะ" พลอยชมพูถามต่อ "เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร" "คุณดารินทร์เป็นคนที่ผมเคยคิดว่าจะต้องแต่งงานด้วยตามแผนของพ่อ" ธีรดนย์อธิบาย "แต่สุดท้ายแล้ว เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่คาดไว้" "แล้วทำไมเธอถึงเสนอตัวมาร่วมงานกับคุณตอนนี้" พลอยชมพูยังคงสงสัย "ผมคิดว่าเธออาจจะอยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวผมอีกครั้ง" ธีรดนย์กล่าว "หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นที่เรายังไม่รู้" "เราต้องระวังตัวให้มาก" พลอยชมพูเตือน "ฉันไม่ไว้ใจเธอเลย" "ผมก็เช่นกัน" ธีรดนย์ตอบ "เราจะร่วมมือกัน หาทางรับมือกับสถานการณ์นี้" พลอยชมพูมองหน้าธีรดนย์ เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา ความรู้สึกผิดและความเสียใจที่เคยถาโถมเมื่อครู่ ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ "ขอบคุณที่เล่าให้ฉันฟังนะคะ" พลอยชมพูเอ่ย "ฉันรู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่าย" "ผมดีใจที่คุณเข้าใจ" ธีรดนย์ยิ้มบางๆ "ผมรักคุณนะ พลอยชมพู" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พลอยชมพูตอบ "แต่ความรักของเรา จะต้องอยู่บนพื้นฐานของความจริงใจและความเชื่อใจเท่านั้น" "ผมสัญญา" ธีรดนย์กล่าว "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" หลังจากได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก ความสัมพันธ์ของพลอยชมพูกับธีรดนย์ก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคไปด้วยกัน