หลังจากกลับมาจากสยามพร็อพเพอร์ตี้ พลอยชมพูและธีรดนย์ก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการวิเคราะห์สถานการณ์และวางแผนรับมือกับคุณดารินทร์ พวกเขารู้ดีว่าการเจรจาครั้งต่อไปจะเป็นตัวชี้วัดความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทของพวกเขา กับสยามพร็อพเพอร์ตี้ "คุณคิดว่าเราควรจะยื่นข้อเสนอของเราไปก่อนไหมคะ" พลอยชมพูถาม ขณะที่พวกเขากำลังนั่งประชุมกันอยู่ในห้องทำงานของธีรดนย์ ธีรดนย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมคิดว่าเราควรรอให้เธอส่งรายละเอียดมาให้เราก่อน" เขาตอบ "ถ้าเธอไม่ส่งมา หรือส่งมาแต่เงื่อนไขไม่เป็นที่ยอมรับ เราค่อยว่ากันอีกที" "แล้วถ้าเธอไม่ติดต่อกลับมาเลยล่ะคะ" พลอยชมพูถามอย่างกังวล "เราก็จะถือว่าการเจรจาจบลง" ธีรดนย์กล่าว "และเราจะเริ่มต้นหาแหล่งเงินทุนอื่น" "แต่แหล่งเงินทุนอื่น อาจจะไม่ได้ดีเท่าที่สยามพร็อพเพอร์ตี้เสนอ" พลอยชมพูแย้ง "เราต้องยอมรับความเสี่ยงนั้น" ธีรดนย์ตอบ "ความเชื่อใจและความซื่อสัตย์ สำคัญกว่าผลประโยชน์ทางธุรกิจ" พลอยชมพูพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของธีรดนย์ เธอประทับใจในหลักการที่เขาใช้ในการดำเนินธุรกิจ หลายวันผ่านไป โดยที่ไม่มีการติดต่อใดๆ จากคุณดารินทร์ ทำให้ทั้งพลอยชมพูและธีรดนย์เริ่มกังวล "เธอคงไม่ติดต่อกลับมาแล้วล่ะค่ะ" พลอยชมพูพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "บางทีเธออาจจะต้องการกดดันเรา" ธีรดนย์คาดเดา "เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์" ในที่สุด ในช่วงเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พลอยชมพูกำลังจะเก็บของกลับบ้าน โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นชื่อผู้โทร เธอก็ใจเต้นระรัว "สวัสดีค่ะ" เธอรับสาย "สวัสดีค่ะ คุณพลอยชมพู" เป็นเสียงของคุณดารินทร์ "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องรอนาน" "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยชมพูตอบ "คุณมีอะไรจะแจ้งให้เราทราบหรือคะ" "ฉันได้ทบทวนข้อเสนอของฉันแล้ว" คุณดารินทร์กล่าว "และฉันยินดีที่จะปรับเปลี่ยนเงื่อนไขบางประการ เพื่อให้คุณรู้สึกสบายใจมากขึ้น" พลอยชมพูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "จริงหรือคะ" "จริงค่ะ" คุณดารินทร์ตอบ "ฉันต้องการให้โปรเจกต์ The Aurora ประสบความสำเร็จ และฉันก็เชื่อว่าการร่วมมือกับคุณธีรดนย์ จะเป็นประโยชน์กับทั้งสองฝ่าย" คุณดารินทร์แจ้งว่าจะส่งรายละเอียดข้อเสนอที่ปรับปรุงใหม่มาให้ในวันรุ่งขึ้น และนัดหมายให้มีการประชุมร่วมกันอีกครั้งในสัปดาห์หน้า เมื่อวางสายจากคุณดารินทร์ พลอยชมพูก็รีบไปบอกธีรดนย์ "เธอติดต่อกลับมาแล้วค่ะ" พลอยชมพูบอก "และเธอยินดีที่จะปรับเปลี่ยนเงื่อนไข" ธีรดนย์ฟังด้วยความสนใจ "ดีมาก" เขาตอบ "แต่เราก็ยังต้องระมัดระวัง" "แน่นอนค่ะ" พลอยชมพูเห็นด้วย "เราต้องตรวจสอบข้อเสนอใหม่ให้รอบคอบที่สุด" ในวันรุ่งขึ้น ข้อเสนอใหม่จากสยามพร็อพเพอร์ตี้ก็มาถึง พลอยชมพูและธีรดนย์ใช้เวลาทั้งวันในการวิเคราะห์อย่างละเอียด ข้อเสนอใหม่ดูเหมือนจะมีความยืดหยุ่นมากขึ้น แต่ก็ยังมีบางประเด็นที่พวกเขายังไม่แน่ใจ "ส่วนแบ่งกำไรดูเหมือนจะลดลง" พลอยชมพูชี้ให้เห็น "แต่ก็ยังถือว่าสมเหตุสมผล" "สิ่งที่ผมกังวลมากกว่า คือเรื่องของการควบคุมโปรเจกต์" ธีรดนย์กล่าว "ถึงแม้เงื่อนไขจะดูดีขึ้น แต่เราก็ยังต้องระวังเรื่องอำนาจต่อรองของคุณดารินทร์" "เราจะเตรียมคำถามให้พร้อมสำหรับการประชุมครั้งต่อไป" พลอยชมพูเสนอ "ดีมาก" ธีรดนย์เห็นด้วย "เราต้องมั่นใจว่าเราเข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้ ก่อนที่จะตัดสินใจ" การประชุมครั้งต่อไปถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันต่อมา บรรยากาศในห้องประชุมยังคงตึงเครียดเล็กน้อย แต่ก็มีความเป็นมิตรมากขึ้นกว่าครั้งก่อน คุณดารินทร์นำเสนอข้อเสนอที่ปรับปรุงใหม่ โดยอธิบายรายละเอียดต่างๆ อย่างชัดเจน พลอยชมพูและธีรดนย์ซักถามในประเด็นที่พวกเขายังสงสัย "คุณดารินทร์คะ" พลอยชมพูถาม "ถ้าเกิดกรณีที่เราไม่เห็นด้วยกับทิศทางของโปรเจกต์ในอนาคต เราจะมีสิทธิ์ในการตัดสินใจหรือไม่คะ" คุณดารินทร์พิจารณาคำถามอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันคิดว่าเราสามารถตกลงกันได้ในเรื่องนี้" เธอตอบ "เราจะจัดตั้งคณะกรรมการร่วมเพื่อตัดสินใจในเรื่องสำคัญๆ" "คณะกรรมการร่วม จะมีสัดส่วนเท่าเทียมกันใช่ไหมคะ" ธีรดนย์ถาม "ใช่ค่ะ" คุณดารินทร์ยืนยัน "เพื่อให้เกิดความเป็นธรรม" การพูดคุยดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่คาดไว้ คุณดารินทร์ดูเหมือนจะจริงจังกับการร่วมมือในครั้งนี้มากขึ้น เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ธีรดนย์และพลอยชมพูก็รู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังคงไม่ประมาท "คุณคิดว่าเราควรจะตอบรับข้อเสนอของเธอเลยไหมคะ" พลอยชมพูถามขณะที่ทั้งสองกำลังเดินทางกลับ "เราควรจะปรึกษาทีมงานของเราก่อน" ธีรดนย์ตอบ "แต่เบื้องต้น ผมคิดว่าข้อเสนอครั้งนี้เป็นที่น่าพอใจ" "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ" พลอยชมพูยิ้ม "อย่างน้อย เราก็สามารถเดินหน้าโปรเจกต์ต่อไปได้" "และเราก็จะได้รู้ว่า คุณดารินทร์มีเจตนาที่แท้จริงอย่างไร" ธีรดนย์กล่าวเสริม "ถ้าเธอทำตามสัญญาจริง เราก็จะไม่มีปัญหาอะไร" "แต่ถ้าไม่ล่ะคะ" พลอยชมพูถาม "เราก็จะพร้อมรับมือ" ธีรดนย์ตอบอย่างมั่นคง "เพราะเราได้เรียนรู้ที่จะไว้วางใจในตัวกันและกันแล้ว" พลอยชมพูมองหน้าธีรดนย์ เธอรู้สึกถึงความมั่นคงและความเชื่อมั่นที่ส่งออกมาจากตัวเขา เธอรู้ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาก็จะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยกัน