การประชุมครั้งใหม่กับคุณดารินทร์เริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันพฤหัสบดี บรรยากาศในห้องประชุมของสยามพร็อพเพอร์ตี้ยังคงหรูหราและโอ่อ่าเช่นเคย แต่พลอยชมพูและธีรดนย์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แฝงอยู่ คุณดารินทร์นั่งตรงข้ามพวกเขา ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย แต่แววตาของเธอดูมีความมั่นใจมากกว่าครั้งก่อน "สวัสดีค่ะ คุณธีรดนย์ คุณพลอยชมพู" คุณดารินทร์ทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ "ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้อธิบายข้อเสนอที่ปรับปรุงแล้ว" "เรามาที่นี่เพื่อรับฟังค่ะ" ธีรดนย์ตอบอย่างสุภาพ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความระมัดระวัง "และหวังว่าจะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนในประเด็นที่เราสงสัย" คุณดารินทร์พยักหน้า "แน่นอนค่ะ" เธอเริ่มอธิบายรายละเอียดของข้อเสนอใหม่ โดยเน้นย้ำถึงประโยชน์ที่บริษัทของพลอยชมพูจะได้รับ พลอยชมพูและธีรดนย์ตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ แต่ในใจของพวกเขาก็เริ่มมีคำถามผุดขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อคุณดารินทร์อธิบายข้อเสนอจนจบ ธีรดนย์ก็เริ่มถามคำถามแรก "คุณดารินทร์ครับ ข้อเสนอที่ปรับปรุงแล้วนี้ ดูเหมือนจะเอื้อประโยชน์ต่อเรามากขึ้น แต่ผมยังคงไม่เข้าใจเรื่องสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัทเราที่ยังคงเดิม ผมขอทราบเหตุผลที่ชัดเจนได้ไหมครับ" คุณดารินทร์ยิ้ม "ฉันเข้าใจความกังวลของคุณค่ะ" เธอตอบ "แต่สัดส่วนการถือหุ้นนั้น เป็นส่วนสำคัญของโครงสร้างการบริหารที่เราวางแผนไว้ เพื่อให้การดำเนินงานของโปรเจกต์ The Aurora เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด" "แต่การถือหุ้นในสัดส่วนที่สูงกว่าของเรา อาจทำให้เราเสียเปรียบในการตัดสินใจสำคัญๆ ในอนาคต" พลอยชมพูเสริม "ฉันขอยืนยันว่าเราให้ความสำคัญกับความคิดเห็นของคุณอย่างแน่นอนค่ะ" คุณดารินทร์กล่าว "และเราจะไม่มีการตัดสินใจใดๆ ที่ขัดต่อผลประโยชน์ของบริษัทคุณ" "แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นล่ะคะ" พลอยชมพูถามต่อ "เช่น หากบริษัทของคุณประสบปัญหาทางการเงิน หรือมีปัญหาในการดำเนินงาน โปรเจกต์นี้จะได้รับผลกระทบอย่างไร" คุณดารินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เรามีแผนสำรองรองรับทุกสถานการณ์ค่ะ และด้วยความแข็งแกร่งของสยามพร็อพเพอร์ตี้ เรามั่นใจว่าจะสามารถประคับประคองโปรเจกต์นี้ไปได้เสมอ" การตอบคำถามของคุณดารินทร์ยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจน ทำให้พลอยชมพูและธีรดนย์ยิ่งไม่สบายใจ "คุณดารินทร์ครับ" ธีรดนย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมต้องขอทราบความจริงทั้งหมดก่อนที่เราจะตัดสินใจ ผมไม่ต้องการให้มีอะไรปิดบังกันอีกต่อไป" คุณดารินทร์มองธีรดนย์นิ่ง สายตาของเธอฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "คุณต้องการทราบความจริงอะไรคะ" "ความจริงเกี่ยวกับเบื้องหลังของโปรเจกต์นี้" ธีรดนย์กล่าว "และแรงจูงใจที่แท้จริงของคุณในการลงทุนครั้งนี้" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่พลอยชมพูและธีรดนย์ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอ "คุณดารินทร์ครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้น "ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราควรจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" ชายคนนั้นคือคุณวิศรุต อดีตหุ้นส่วนธุรกิจของบิดาของธีรดนย์ ซึ่งหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อหลายปีก่อน ธีรดนย์อึ้งไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณวิศรุต!" พลอยชมพูเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอหันไปมองคุณวิศรุตด้วยความสงสัย คุณดารินทร์ดูเหมือนจะไม่ประหลาดใจกับการปรากฏตัวของคุณวิศรุต เธอมองเขาด้วยแววตาที่ซับซ้อน "คุณวิศรุต คุณมาทำอะไรที่นี่" คุณดารินทร์ถาม "ผมมาเพื่อยุติเรื่องทั้งหมดนี้ครับ คุณดารินทร์" คุณวิศรุตตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังจะหลอกพวกเขา" "หลอกอะไรคะ" คุณดารินทร์แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "คุณกำลังใช้โปรเจกต์ The Aurora เป็นเครื่องมือในการทำลายบริษัทของธีรดนย์ใช่ไหมครับ" คุณวิศรุตกล่าวหา คำพูดของคุณวิศรุตทำให้พลอยชมพูและธีรดนย์ตกใจอย่างที่สุด "คุณหมายความว่ายังไงครับ" ธีรดนย์ถามเสียงสั่น "โปรเจกต์นี้ไม่ใช่การลงทุนธรรมดา" คุณวิศรุตอธิบาย "มันเป็นแผนการที่ซับซ้อน เพื่อให้สยามพร็อพเพอร์ตี้สามารถเข้าครอบครองบริษัทของคุณธีรดนย์ได้ในที่สุด" "เป็นไปไม่ได้!" คุณดารินทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง "จริงหรือครับ" ธีรดนย์หันไปมองคุณดารินทร์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง "คุณดารินทร์ที่คุณบอกว่าอยากจะร่วมมือกับเราจริงๆ" คุณดารินทร์หน้าซีดเผือด เธอไม่สามารถมองหน้าธีรดนย์ได้ "ผมเคยทำงานร่วมกับบิดาของคุณธีรดนย์" คุณวิศรุตกล่าวต่อ "และผมรู้ว่าคุณดารินทร์มีความแค้นอะไรกับตระกูลของคุณธีรดนย์" "นั่นไม่จริง!" คุณดารินทร์ตะโกน "คุณดารินทร์" คุณวิศรุตมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ผมเห็นคุณเติบโตมากับมือผม ผมไม่คิดว่าคุณจะกลายเป็นคนแบบนี้" "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" คุณดารินทร์สวนกลับ "ผมรู้ดีกว่าที่คุณคิด" คุณวิศรุตกล่าว "ผมรู้ว่าคุณถูกบิดาของธีรดนย์หักหลังในอดีต แต่การแก้แค้นด้วยวิธีนี้ มันไม่ใช่ทางออก" พลอยชมพูยืนนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เพิ่งได้รับ การหลอกลวงครั้งนี้มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก "แล้วคุณวิศรุตล่ะคะ" พลอยชมพูเอ่ยถาม "คุณมาที่นี่ทำไม" "ผมรู้ว่าคุณดารินทร์กำลังจะทำอะไร" คุณวิศรุตตอบ "ผมไม่อยากเห็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ผมจึงต้องมาเตือนพวกคุณ" "แต่คุณบอกว่าคุณหายตัวไป" ธีรดนย์ถาม "ผมต้องการเวลาในการทบทวนทุกอย่าง" คุณวิศรุตอธิบาย "และผมได้ติดตามความเคลื่อนไหวของคุณดารินทร์มาโดยตลอด" คุณดารินทร์ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ "นี่มันเป็นแผนของคุณวิศรุตใช่ไหม! คุณต้องการทำลายฉัน!" "ผมเพียงแค่ต้องการให้ความจริงปรากฏ" คุณวิศรุตตอบอย่างใจเย็น ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด พลอยชมพูมองธีรดนย์ที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาคงไม่เคยคิดมาก่อนว่าอดีตอันขมขื่นของบิดา จะย้อนกลับมาส่งผลกระทบต่อเขาในวันนี้ "ผมขอโทษครับ คุณดารินทร์" ธีรดนย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ผมไม่คิดว่าเราจะสามารถร่วมงานกันได้อีกต่อไป" คุณดารินทร์มองธีรดนย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ก็ยังมีความโกรธปนอยู่ "คุณจะเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้ ธีรดนย์" เธอพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว พลอยชมพูเดินเข้าไปหาธีรดนย์ที่ยังคงยืนนิ่ง "คุณธีรดนย์คะ" เธอแตะแขนเขาเบาๆ ธีรดนย์หันมามองพลอยชมพู ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "ผม... ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย พลอยชมพู" "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยชมพูปลอบ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" คุณวิศรุตเดินเข้ามาหาทั้งสอง "ผมขอโทษที่ทำให้เรื่องราววุ่นวาย" เขากล่าว "แต่ผมไม่อยากให้พวกคุณตกเป็นเหยื่อของความแค้น" "ขอบคุณครับ คุณวิศรุต" ธีรดนย์กล่าว "คุณช่วยชีวิตผมไว้" หลังจากนั้น คุณวิศรุตก็ขอตัวกลับไป โดยทิ้งให้พลอยชมพูและธีรดนย์เผชิญหน้ากับความจริงที่น่าตกใจนี้เพียงลำพัง พลอยชมพูมองธีรดนย์ เธอเห็นความอ่อนล้าและความเจ็บปวดในแววตาของเขา "เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" พลอยชมพูถาม ธีรดนย์ถอนหายใจยาว "ผมไม่รู้" เขาตอบ "แต่ผมรู้ว่าเราจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่หรือทำร้ายเราได้"