เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พลอยชมพูใช้เวลาเกือบทั้งวันในการทำงานที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ The Aurora เธอทุ่มเททุกอย่างที่มีให้กับงานนี้ และรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเติบโตขึ้นทุกวัน ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้าน ธีรดนย์ก็เดินเข้ามาหาเธอที่โต๊ะทำงาน "ยังไม่กลับเหรอ" เขาถาม "กำลังจะกลับค่ะ" พลอยชมพูตอบ "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" ธีรดนย์บอก "ไปดื่มกาแฟกันหน่อยไหม" พลอยชมพูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลง "ได้ค่ะ" ทั้งสองคนเดินออกจากบริษัทด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบและอบอุ่น เหมาะแก่การพูดคุย "คุณพลอยชมพู" ธีรดนย์เริ่มบทสนทนาหลังจากที่ได้กาแฟมาแล้ว "ฉันสังเกตเห็นว่าเธอทุ่มเทให้กับโปรเจกต์นี้มาก" "ค่ะ" พลอยชมพูตอบ "ดิฉันรู้สึกว่าโปรเจกต์นี้มีความหมายมากสำหรับดิฉัน" "ความหมายในแง่ไหน" ธีรดนย์ถาม สายตาของเขามองมาที่เธออย่างใคร่รู้ พลอยชมพูลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ในแง่ของโอกาสค่ะ โอกาสที่จะได้เรียนรู้ ได้พิสูจน์ตัวเอง และได้ทำงานกับบริษัทที่ยิ่งใหญ่" "แค่นั้นเหรอ" ธีรดนย์ถามเสียงเบา "ฉันคิดว่ามีมากกว่านั้นนะ" พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย "ดิฉัน... ดิฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" ธีรดนย์ยิ้มบางๆ "ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด เธอคงรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป" "บางอย่างที่เปลี่ยนไป?" พลอยชมพูทวนคำ "หมายถึงอะไรคะ" "หมายถึงความรู้สึก" ธีรดนย์ตอบตรงๆ "ความรู้สึกที่มันก่อตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว" พลอยชมพูรู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าธีรดนย์จะรู้สึกแบบเดียวกับเธอ "คุณธีรดนย์..." "ฉันรู้ว่ามันเร็วเกินไป" ธีรดนย์กล่าวต่อ "แต่ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่า ฉันรู้สึกดึงดูดเธอ" พลอยชมพูมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งความประหลาดใจ ความเขินอาย และความดีใจ "ดิฉัน... ดิฉันก็รู้สึกแบบเดียวกับคุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา ธีรดนย์ยื่นมือมาจับมือของเธอไว้ "แต่เราอยู่ในสถานการณ์ที่ซับซ้อน" เขาพูด "เธอเป็นนักศึกษาฝึกงาน และฉันเป็นเจ้านายของเธอ" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" พลอยชมพูพยักหน้า "แต่... ถ้าเราให้โอกาสตัวเองได้ลองเรียนรู้ความรู้สึกนี้ดู จะเป็นไรไหมคะ" ธีรดนย์บีบมือเธอเบาๆ "ฉันก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่เราต้องระมัดระวัง อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะคุณเมษา" "ทำไมต้องระวังคุณเมษาเป็นพิเศษคะ" พลอยชมพูถาม "เพราะเธอเคยเป็นแฟนเก่าของฉัน" ธีรดนย์อธิบาย "และเธอยังคงมีความรู้สึกบางอย่างต่อฉันอยู่ ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่ดี หรือสร้างปัญหาให้กับเรา" พลอยชมพูพยักหน้า เธอเข้าใจสถานการณ์ดี "เอาล่ะ" ธีรดนย์พูด "เรากลับไปทำงานกันต่อ แล้วค่อยว่ากันเรื่องนี้ทีหลัง" "ค่ะ" พลอยชมพูตอบ ทั้งสองคนเดินทางกลับมาถึงบริษัท ธีรดนย์ส่งพลอยชมพูที่หน้าตึก แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน ตลอดทางกลับบ้าน พลอยชมพูคิดถึงคำพูดของธีรดนย์ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสุขและความตื่นเต้น เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแบบนี้ ในวันต่อมา การทำงานของพลอยชมพูเต็มไปด้วยพลังและความมุ่งมั่น เธอตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้ทำงานเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เธอยังทำงานเพื่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอีกด้วย ในระหว่างการประชุมโปรเจกต์ The Aurora ธีรดนย์มองพลอยชมพูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น เขาเห็นความตั้งใจและศักยภาพของเธอ และเขารู้สึกชื่นชมในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ "พลอยชมพู" ธีรดนย์เรียกชื่อเธอ "คุณมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรบ้าง" พลอยชมพูหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้ม "ดิฉันคิดว่าเราควรจะเน้นการสื่อสารผ่านโซเชียลมีเดียให้มากขึ้น เพื่อเข้าถึงกลุ่มลูกค้าวัยรุ่นค่ะ" ธีรดนย์พยักหน้าเห็นด้วย "เป็นความคิดที่ดี" เขาชม "ฉันชอบที่คุณกล้าแสดงความคิดเห็น" การประชุมดำเนินต่อไป พลอยชมพูรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเมื่อมีธีรดนย์คอยสนับสนุน เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความห่วงใยจากเขา ซึ่งทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมีความสุข หลังจากเลิกงาน ธีรดนย์ส่งข้อความมาหาพลอยชมพู "คืนนี้ว่างไหม" ข้อความสั้นๆ แต่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง "ว่างค่ะ" เธอตอบกลับทันที "ไปทานข้าวเย็นกัน" ธีรดนย์ตอบกลับมา พลอยชมพูรู้สึกตื่นเต้นมาก เธอรีบกลับไปที่คอนโดเพื่อเตรียมตัว เธอเลือกชุดสวยที่สุด และแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน เมื่อมาถึงร้านอาหารที่ธีรดนย์นัดไว้ เธอเห็นเขานั่งรออยู่แล้ว เขาดูดีมากในชุดสูทสีเข้ม "คุณสวยมาก" ธีรดนย์กล่าวชมเมื่อเห็นเธอ พลอยชมพูหน้าแดง "คุณก็ดูดีค่ะ" ทั้งสองคนใช้เวลาทานอาหารเย็นด้วยกัน พูดคุยกันอย่างเปิดอก และหัวเราะไปด้วยกัน พลอยชมพูรู้สึกว่าเธอได้รู้จักธีรดนย์ในอีกมุมหนึ่ง ที่ต่างจากภาพลักษณ์เจ้านายที่เย็นชา "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของฉันจะมาถึงจุดนี้" พลอยชมพูเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ธีรดนย์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน "บางครั้ง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็มักจะเข้ามาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว" "แล้วคุณคิดว่า..." พลอยชมพูเว้นวรรค "สิ่งนี้... มันจะไปได้ไกลแค่ไหนคะ" ธีรดนย์จับมือเธอไว้แน่น "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันอยากจะลองดู" พลอยชมพูยิ้มให้กับเขา หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความสุข เธอรู้ดีว่าเธอได้ติดกับดักหัวใจของธีรดนย์ไปเสียแล้ว และเธอเองก็ยินดีที่จะติดกับดักนี้ตลอดไป