พิมพ์กลับออกมาพร้อมกับกุญแจดอกเล็กๆ เธอเดินนำนทีเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่น ห้องนี้มีขนาดเล็กกว่า แต่ก็ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย มีเตียงนอนเดี่ยวตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาดูน่าสบาย มีตู้เสื้อผ้าเล็กๆ และโต๊ะเครื่องแป้งตั้งอยู่ข้างเตียง "ห้องอาจจะไม่ใหญ่มากนะคะ แต่ก็พอจะให้คุณนทีพักผ่อนได้" พิมพ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม "เดี๋ยวพิมพ์จะเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ ถ้าคุณนทีอยากจะอาบน้ำ" "ขอบคุณมากครับคุณพิมพ์" นทีกล่าว รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเธอจริงๆ "ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี" "ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" พิมพ์ตอบ "ฝันดีนะคะ ถ้ามีอะไรเรียกได้เลย" พิมพ์กล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นทีอยู่ตามลำพัง นทีเดินไปปิดประตูห้องนอน เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากจากการเดินทางและเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น เขาถอดเสื้อเชิ้ตที่ยังคงมีความชื้นอยู่ออก และวางลงบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่อยู่ข้างเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เห็นมีผ้าขนหนูผืนใหม่วางพับไว้อย่างเรียบร้อย เขาตัดสินใจที่จะไปอาบน้ำตามที่พิมพ์เสนอ น้ำอุ่นๆ จากฝักบัวช่วยคลายความเมื่อยล้าและทำให้ร่างกายสดชื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากอาบน้ำเสร็จ นทีสวมใส่ชุดนอนที่พิมพ์เตรียมไว้ให้ เป็นชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อนๆ ที่นุ่มสบาย เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เมื่อเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขาก็พบว่าพิมพ์กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าแจ่มใสขึ้นมากแล้ว ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับเต็มท้องฟ้า เป็นภาพที่สวยงามอย่างน่าทึ่ง "ฝนหยุดแล้วครับ" นทีกล่าว พิมพ์หันมายิ้มให้เขา "ค่ะ สวยจังเลยนะคะ" นทีเดินไปยืนข้างๆ พิมพ์ มองดูภาพดาวเต็มท้องฟ้า "ไม่ค่อยได้เห็นดาวสวยๆ แบบนี้มานานแล้วครับ" "ที่นี่อากาศบริสุทธิ์ค่ะ ก็เลยเห็นดาวได้ชัด" พิมพ์อธิบาย "บางคืนที่ฟ้าเปิดมากๆ ดาวก็ยิ่งสวยกว่านี้อีกค่ะ" ทั้งสองยืนมองดาวอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศเงียบสงบและโรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก "คุณพิมพ์... เคยคิดอยากจะไปเที่ยวเมืองหลวงบ้างไหมครับ?" นทีถาม พลางเหลือบมองใบหน้าของเธอที่สะท้อนแสงดาว พิมพ์หัวเราะเบาๆ "เคยคิดค่ะ แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสสักที" เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง "แล้วคุณนทีล่ะครับ ไม่เบื่อชีวิตที่วุ่นวายในเมืองหลวงบ้างเหรอ?" "บางทีก็เบื่อครับ" นทีตอบตามตรง "บางทีก็รู้สึกว่าชีวิตมันเร่งรีบเกินไป" "นั่นสิคะ" พิมพ์พยักหน้าเห็นด้วย "บางทีการได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้ ก็ทำให้เราได้พักผ่อน ได้คิดทบทวนชีวิต" "ผมเห็นด้วยครับ" นทีกล่าว "วันนี้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย" "เช่นอะไรคะ?" พิมพ์ถามด้วยแววตาเป็นประกาย "เช่น... การช่วยเหลือคนแปลกหน้า" นทีตอบ "แล้วก็... การมองเห็นความงามของธรรมชาติในยามที่ชีวิตเจออุปสรรค" พิมพ์ยิ้ม "นั่นเป็นเรื่องดีนะคะ" "คืนนี้ผมคงต้องรบกวนคุณพิมพ์อีกแล้ว" นทีกล่าว "พรุ่งนี้เช้าผมจะขอใช้โทรศัพท์ของคุณพิมพ์เพื่อติดต่อช่าง" "ได้เลยค่ะ" พิมพ์ตอบ "เดี๋ยวจะเตรียมไว้ให้" "ผมควรจะตอบแทนบุญคุณคุณพิมพ์ยังไงดีครับ" นทีถาม พลางมองเข้าไปในดวงตาของเธอ พิมพ์ส่ายหน้าเล็กน้อย "ไม่ต้องเลยค่ะ แค่คุณนทีปลอดภัยก็พอแล้ว" "แต่ผมรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณคุณพิมพ์มากจริงๆ" นทีคะยั้นคะยอ พิมพ์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้เช้า คุณนทีช่วยสอนพิมพ์เล่นอินเทอร์เน็ตบนมือถือหน่อยได้ไหมคะ? พิมพ์ไม่ค่อยเก่งเรื่องพวกนี้เลย" นทีประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มกว้าง "ได้สิครับ ยินดีเลย" "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์กล่าว "งั้นคุณนทีพักผ่อนเถอะนะคะ พรุ่งนี้จะได้มีแรง" "ครับ" นทีตอบ "คืนนี้ผมคงได้นอนหลับเต็มอิ่มแน่ๆ" หลังจากนั้น นทีก็เดินกลับเข้าห้องนอน เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ หลับตาลง และในที่สุด เขาก็ได้สัมผัสกับการหลับใหลที่เต็มไปด้วยความสงบอย่างแท้จริง เช้าวันต่อมา นทีตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดผ่านม่านเข้ามา เขาพบว่าตัวเองรู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเดินออกมาจากห้องนอน ก็พบว่าพิมพ์กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณนที" พิมพ์กล่าวอย่างสดใส "ทานข้าวเช้าก่อนนะคะ วันนี้มีโจ๊กกับไข่ลวก" "อรุณสวัสดิ์ครับคุณพิมพ์" นทีตอบ "ดูน่าทานมากเลยครับ" ทั้งสองนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง "หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมจะลองไปดูรถนะครับ" นทีกล่าว "แล้วก็จะขอใช้โทรศัพท์ของคุณพิมพ์ด้วย" "ได้เลยค่ะ" พิมพ์ตอบ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ นทีก็เดินไปดูรถของเขาที่จอดอยู่ริมถนน เขาพบว่าแบตเตอรี่รถยนต์มีปัญหาจริงๆ เขาจึงให้พิมพ์ช่วยโทรศัพท์ติดต่ออู่ซ่อมรถที่อยู่ไม่ไกลนัก ให้มารับรถไปซ่อม ขณะที่รอช่าง นทีก็ทำตามสัญญา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของพิมพ์ขึ้นมา และเริ่มสอนเธอใช้งานอินเทอร์เน็ต พิมพ์ตั้งใจเรียนรู้มาก ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสงสัยใคร่รู้ "นี่คือ Google ค่ะ พิมพ์สามารถใช้ค้นหาข้อมูลอะไรก็ได้ที่อยากรู้" นทีอธิบาย "ส่วนนี่คือ YouTube เอาไว้ดูวิดีโอ" "โห... เจ๋งจังเลยค่ะ" พิมพ์อุทาน "ไม่น่าเชื่อว่าโทรศัพท์เครื่องเล็กๆ นี่ทำอะไรได้ตั้งเยอะ" "ใช่ครับ โลกเราพัฒนาไปไกลมาก" นทีพูด "แต่บางที การที่เราไม่รู้จักเทคโนโลยีพวกนี้ ก็อาจจะทำให้ชีวิตเรามีความสุขได้เหมือนกันนะครับ" "จริงเหรอคะ?" พิมพ์ถาม "จริงครับ" นทีพยักหน้า "อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนหลอกลวงทางอินเทอร์เน็ต" ทั้งสองหัวเราะเบาๆ เมื่อช่างมาถึง นทีก็ต้องเตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพฯ เขาขอเบอร์โทรศัพท์ของพิมพ์ไว้ พร้อมกับสัญญาว่าจะกลับมาเยี่ยมเยียนอีกครั้ง "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับคุณพิมพ์" นทีกล่าวด้วยแววตาที่จริงจัง "คุณทำให้คืนที่เลวร้ายของผม กลายเป็นคืนที่น่าจดจำที่สุด" พิมพ์ยิ้มเขินๆ "ยินดีค่ะ คุณนทีก็ด้วยนะคะ" นทีขึ้นรถแท็กซี่ที่ช่างจัดหามาให้ เขาหันกลับมามองกระท่อมหลังเล็ก และมองเห็นพิมพ์ยืนโบกมือให้อยู่หน้าประตู นทีรู้สึกว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ