"สวยมากเลยค่ะคุณนที" พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "นี่คือทั้งหมดที่พิมพ์มี หวังว่าคุณนทีจะชอบนะคะ" นทีเดินสำรวจไปรอบๆ ชั้นวางสมุนไพร เขาชื่นชมความใส่ใจในรายละเอียดของพิมพ์ ตั้งแต่การจัดวางขวดโหลอย่างเป็นระเบียบ ไปจนถึงการติดป้ายชื่อสมุนไพรแต่ละชนิดด้วยลายมือบรรจง "ผมชอบมากเลยครับคุณพิมพ์ มันดูมีชีวิตชีวาและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก" "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์ตอบ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "พิมพ์หวังว่าวันหนึ่งร้านนี้จะเป็นที่รู้จัก และมีลูกค้ามาอุดหนุนเยอะๆ" "ผมเชื่อว่าจะเป็นแบบนั้นแน่นอน" นทีพูดอย่างมั่นใจ "คุณพิมพ์มีความตั้งใจจริง และผมเห็นถึงความหลงใหลในสิ่งที่คุณทำ" ทั้งสองใช้เวลาช่วงบ่ายพูดคุยกันเกี่ยวกับร้านสมุนไพรของพิมพ์ นทีสอบถามถึงชนิดของสมุนไพรแต่ละอย่าง วิธีการเตรียม และสรรพคุณต่างๆ พิมพ์เองก็เล่าให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ เธอมีความรู้เรื่องสมุนไพรเป็นอย่างดี ด้วยความที่เติบโตมากับคุณยายที่เป็นหมอสมุนไพร "คุณยายของพิมพ์เป็นคนสอนทุกอย่างให้ค่ะ" พิมพ์เล่า "ท่านบอกว่า สมุนไพรทุกชนิดมีชีวิตจิตใจของมัน เราต้องเข้าใจและเคารพมัน ถึงจะใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเต็มที่" "น่าทึ่งมากครับ" นทีกล่าว "ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสมุนไพรจะมีเรื่องราวที่น่าสนใจขนาดนี้" "ก็เหมือนกับคนเรานี่แหละค่ะ" พิมพ์ว่าพลางยิ้ม "ทุกคนมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง ถ้าเราตั้งใจฟัง ก็จะค้นพบสิ่งที่น่าทึ่งมากมาย" เมื่อเวลาใกล้ค่ำ นทีก็เอ่ยขึ้น "คุณพิมพ์ครับ ค่ำนี้คุณพิมพ์พอจะมีเวลาว่างให้ผมพาไปทานข้าวข้างนอกไหมครับ" พิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ได้ค่ะ คุณนทีอยากไปทานที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" "ผมเห็นมีร้านอาหารเล็กๆ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ไม่แน่ใจว่าคุณพิมพ์เคยไปหรือเปล่า" นทีเสนอ "ถ้าคุณพิมพ์ไม่สะดวกใจ ผมก็ไม่เป็นไรนะครับ" "ไม่เป็นไรเลยค่ะ" พิมพ์รีบตอบ "พิมพ์เคยได้ยินชื่อเสียงร้านนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่เคยมีโอกาสไปเลยค่ะ" ทั้งสองเตรียมตัวและออกเดินทางไปยังร้านอาหารเล็กๆ แห่งนั้น เมื่อไปถึงก็พบว่าบรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเป็นกันเอง มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการพอสมควร พวกเขานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง และสั่งอาหารพื้นเมืองมาทานกัน "รสชาติอาหารอร่อยมากเลยนะคะ" พิมพ์เอ่ยขณะที่กำลังเคี้ยวอาหาร "ไม่ผิดหวังเลยค่ะ" "ผมก็ว่าอร่อยนะครับ" นทีเห็นด้วย "คุณพิมพ์ทานเยอะๆ เลยนะครับ" บทสนทนาของทั้งสองไหลลื่นไปเรื่อยๆ พวกเขาพูดคุยกันในหลายเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงความฝันและความหวังในอนาคต บรรยากาศเต็มไปด้วยความเข้าใจและความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "คุณนทีเคยผิดหวังในความรักใช่ไหมคะ" พิมพ์ถามอย่างอ่อนโยน หลังจากที่นทีเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเขา นทีพยักหน้าเบาๆ "ครับ มันเป็นเรื่องที่ทำให้ผมกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่" "พิมพ์เข้าใจค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่การกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ ก็เหมือนกับการปิดประตูไม่ให้โอกาสดีๆ เข้ามาในชีวิตนะคะ" "คุณพิมพ์พูดถูกครับ" นทีถอนหายใจ "ผมจะพยายามเปิดใจให้มากขึ้น" "พิมพ์ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" พิมพ์ยิ้มให้เขา "บางที โอกาสดีๆ อาจจะมาในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึงก็ได้นะคะ" หลังจากทานอาหารเสร็จ นทีก็ขับรถพาพิมพ์กลับมาส่งที่กระท่อม "ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะครับคุณพิมพ์" นทีกล่าว "ผมมีความสุขมากจริงๆ" "พิมพ์ก็มีความสุขมากค่ะ คุณนที" พิมพ์ตอบ "ขอบคุณที่พาพิมพ์ไปทานข้าวค่ะ" ก่อนที่นทีจะขึ้นรถ เขาหันกลับมามองพิมพ์ที่ยืนอยู่ที่หน้ากระท่อม "ผมจะอยู่ต่ออีกสักสองวันนะครับ มีอะไรให้ผมช่วยพิมพ์อีกไหม" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" พิมพ์ตอบ "พิมพ์จัดการได้ทุกอย่าง" "ถ้ามีอะไรจริงๆ โทรมาได้ตลอดนะครับ" นทีเน้นย้ำ "ผมอยากให้คุณพิมพ์รู้ว่า ผมพร้อมที่จะช่วยเหลือเสมอ" พิมพ์ยิ้มรับ "ค่ะ พิมพ์รู้แล้วค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" นทีขับรถออกจากกระท่อมไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนมองตามรถของเขาไปจนลับตา คืนนั้นพิมพ์นอนหลับฝันดี พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ