หลังจากวันที่นทีขออยู่ต่อ ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะราบรื่นไปหมด พวกเขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับ "ไร่สมุนไพรพิมพ์นที" ที่เพิ่งจะก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่ "คุณนทีคะ" พิมพ์ตะโกนเรียกจากด้านนอก "มาช่วยพิมพ์ยกกล่องสมุนไพรหน่อยค่ะ" นทีรีบวิ่งออกมาจากกระท่อม "ครับคุณพิมพ์" เขารับกล่องขนาดใหญ่มาไว้ในมือ "มีออเดอร์ใหม่เข้ามาเหรอครับ" "ใช่ค่ะ" พิมพ์ตอบ "ลูกค้าประจำ สั่งสมุนไพรสำหรับทำชาไปเยอะเลยค่ะ" "ดีเลยครับ" นทีพูดอย่างกระตือรือร้น "ผมว่าเราน่าจะทำแพ็คเกจชาสมุนไพรสวยๆ สำหรับเป็นของขวัญได้นะครับ" "ความคิดดีค่ะ" พิมพ์ยิ้ม "เดี๋ยวพิมพ์จะลองหาใบชาที่น่าสนใจมาผสมดูนะคะ" ตลอดทั้งวัน พวกเขาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงหัวเราะและบทสนทนาแทรกสลับกันไปมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข และความมุ่งมั่น เย็นวันนั้น ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ริมระเบียง นทีก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "คุณพิมพ์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามมาสักพักแล้ว" พิมพ์หันมามองเขา "ว่ามาเลยค่ะ" "ทำไม... คุณพิมพ์ถึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่คนเดียวคะ" นทีถาม "เห็นว่าครอบครัวของคุณพิมพ์ก็อยู่ที่กรุงเทพฯ" พิมพ์ถอนหายใจเบาๆ "ก็... มีเหตุผลบางอย่างค่ะ" เธอกล่าว "ก่อนหน้านี้ พิมพ์เคยมีปัญหากับครอบครัวนิดหน่อยค่ะ" "ปัญหายังไงเหรอครับ" นทีถามด้วยความห่วงใย "ครอบครัวพิมพ์... ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่พิมพ์มาทำไร่สมุนไพรค่ะ" พิมพ์อธิบาย "พวกเขาอยากให้พิมพ์กลับไปทำงานบริษัทที่มั่นคง" "แล้วคุณพิมพ์ล่ะครับ รู้สึกยังไง" "พิมพ์... อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรักค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงเบา "พิมพ์เชื่อในคุณค่าของสมุนไพร และอยากจะสืบทอดภูมิปัญญาของแม่" นทีฟังอย่างตั้งใจ "ผมเข้าใจครับ" เขาจับมือพิมพ์เบาๆ "คุณพิมพ์ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณพิมพ์เสมอ" พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของนที เธอรู้สึกถึงความอบอุ่น และความมั่นคงที่เขาหยิบยื่นให้ "ขอบคุณค่ะคุณนที" พิมพ์พูดเสียงสั่นเครือ "พิมพ์โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอคุณนที" "ผมก็โชคดีเหมือนกันครับ" นทีตอบ "ที่ได้เจอผู้หญิงที่เข้มแข็ง และมีความฝันอย่างคุณพิมพ์" บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นทันทีที่ทั้งสองได้สื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงต่อกัน "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า... ถ้าวันหนึ่งคุณนทีต้องกลับไปกรุงเทพฯ คุณนทีจะลืมพิมพ์ไหมคะ" คำถามนั้นทำให้นทีชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน "ไม่ครับคุณพิมพ์" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ลืมคุณพิมพ์แน่นอน" "แล้ว... แล้วเราจะเป็นยังไงต่อไปคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล "เราจะ... ค่อยๆ คิดกันนะครับ" นทีตอบ "ตอนนี้เรามีความสุขกับปัจจุบันก่อน" เขารู้ดีว่าคำตอบนี้อาจจะยังไม่ชัดเจนพอสำหรับพิมพ์ แต่เขาก็ไม่สามารถให้คำมั่นสัญญาอะไรได้ในตอนนี้ เขาเองก็ยังไม่แน่ใจในอนาคตของตัวเอง "พิมพ์จะรอค่ะ" พิมพ์ตอบรับ แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวนที คืนนั้น ขณะที่นทีนอนไม่หลับ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงจันทร์ส่องกระทบผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ เขานึกถึงคำพูดของพิมพ์ และความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ เขารู้สึกผูกพันกับพิมพ์อย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่ความชื่นชม หรือความรู้สึกขอบคุณ แต่มันคือความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดเรื่องอนาคต และเรื่องที่เขาจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับปัญหาที่กรุงเทพฯ ก็ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้ง "ผมจะต้องทำยังไงต่อไป" นทีพึมพำกับตัวเอง "ผมจะสามารถมีความสุขกับพิมพ์ได้อย่างแท้จริงไหม" ความสับสน และความหวั่นไหวในหัวใจของนทีกำลังคืบคลานเข้ามา เขารู้ดีว่า เส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ คือ ความรู้สึกที่มีต่อพิมพ์นั้นเป็นเรื่องจริง และเขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอไปง่ายๆ แน่นอน