เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ประสานเสียงกับเสียงหัวใจของแพรวาที่กำลังแตกสลายภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืน ฝนโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไปกับกระแสน้ำ แต่ไม่ว่าน้ำฝนจะเย็นสักเท่าไหร่ มันก็ไม่อาจดับความร้อนผ่าวในดวงตาของเธอได้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบของระเบียงห้องพักหรู ท่ามกลางเสียงเพลงเศร้าที่ยังคงดังคลอเบาๆ มาจากลำโพงในห้อง แพรวาปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของรอยยิ้มอบอุ่นและคำหวานที่เคยได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่า บัดนี้กลับกลายเป็นมีดกรีดแทงหัวใจของเธออย่างแสนสาหัส “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้คะคุณภัทร” เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา เธอหลับตาลง พยายามข่มภาพที่ยังคงติดตาให้เลือนหายไป ภาพที่เธอเห็นด้วยตาตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หญิงสาวอีกคนกำลังหัวเราะร่าอยู่บนเตียงเดียวกับผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ชายที่เธอเชื่อมั่นเสมอมาว่าคือรักแท้คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต แพรวาจำได้ดีถึงวันที่เธอได้พบกับภัทร การพบกันโดยบังเอิญในงานเลี้ยงของบริษัท ภัทรในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน เขาเข้ามาพูดคุยกับเธออย่างสุภาพ ชวนเธอคุยโน่นคุยนี่จนเธอรู้สึกผ่อนคลายและประทับใจ เขาดูเป็นสุภาพบุรุษ อบอุ่น และฉลาดเฉลียว ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากนิยายรักที่เธอเคยอ่าน ภัทรแสดงออกถึงความสนใจในตัวเธออย่างชัดเจน เขาคอยเอาใจใส่ เธอไปไหนก็มักจะมีเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ช่อโตที่ส่งมาให้ทุกสัปดาห์ ข้อความหวานๆ ที่ส่งหากันทุกเช้าและก่อนนอน หรือแม้แต่การรอคอยเธอที่หน้าบริษัทหลังเลิกงานทุกวัน “อรุณสวัสดิ์ครับคนสวยของผม” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นในความทรงจำของแพรวา ทุกเช้าเขาจะส่งข้อความมาปลุกเธอเสมอ “ฝันดีนะครับที่รัก อย่าลืมนะครับว่าผมรักคุณที่สุดในโลก” และทุกค่ำคืน เขาก็จะส่งข้อความอำลาพร้อมย้ำคำว่ารัก แพรวาเคยคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้พบเจอคนรักที่ดีขนาดนี้ เธอเชื่อในทุกคำพูดของเขา เชื่อในทุกการกระทำของเขา เธอทุ่มเททุกอย่างให้เขา ทั้งหัวใจ เวลา และความรู้สึก เธอไม่เคยปิดบังอะไรเขาเลย ทุกเรื่องในชีวิตของเธอ ภัทรคือคนแรกที่เธออยากจะเล่าให้ฟัง แต่แล้ว วันนี้ทุกอย่างก็พังทลายลง เมื่อเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเธอ โทรมาบอกให้เธอรีบมาหาที่คอนโดแห่งหนึ่งโดยเร็วที่สุด เพื่อนของเธออ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก ตอนแรกแพรวาก็ไม่เอะใจอะไร เธอคิดว่าคงเป็นเรื่องนินทาชาวบ้านตามประสาเพื่อนสาว แต่เมื่อเธอไปถึงคอนโดแห่งนั้น และได้รับคำเชิญให้เข้าไปในห้อง เธอก็ได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืม “คุณแพรวา… คือดิฉัน… เอ่อ…” หญิงสาวในห้องสวมชุดนอนสีชมพูอ่อน ใบหน้าซีดเผือดพูดตะกุกตะกัก เธอคือพนักงานใหม่ในแผนกของภัทร แพรวาเคยเห็นเธออยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน “มีอะไรคะ” แพรวาถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ “คือ… คือเรื่องเมื่อคืน… ดิฉัน… ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าลง มองพื้นอย่างรู้สึกผิด “เรื่องเมื่อคืน?” แพรวากล่าวซ้ำ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง เธอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก “ค่ะ… คุณภัทร… คือเขาบอกว่า… เขาบอกว่าคุณแพรวาไปต่างประเทศ… แล้วเขาก็… เขาบอกว่าเขาเมา… แล้ว…” หญิงสาวพูดไม่จบประโยค น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม ภาพนั้นผุดขึ้นมาในหัวของแพรวาอีกครั้ง ภัทรในสภาพเปลือยท่อนบน ใบหน้าแดงก่ำจากการดื่ม ร่างกายของเขาที่กำลังซ้อนทับอยู่กับหญิงสาวอีกคน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหายไปไหนหมด? คำสาบานที่เขาเคยให้ไว้ คำว่ารักที่เขาเคยพูด มันเป็นเพียงแค่ลมปากอย่างนั้นหรือ? “เขาบอกว่าอะไรนะคะ?” แพรวาถามเสียงสั่นเครือ ราวกับว่าเธอไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “เขาบอกว่า… เขาบอกว่าคุณแพรวาไม่ใช่คนสำคัญอะไรของเขา… แค่คนแก้เหงา… เขาบอกว่าเขาเบื่อแล้ว… เขาอยากหาของเล่นใหม่…” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น แพรวาก็แทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุดถึงทำกับเธอได้ขนาดนี้ “ไม่จริง… เขาไม่เคยพูดแบบนั้น… เขาบอกว่ารักฉัน… เขาบอกว่าฉันคือคนเดียวของเขา…” แพรวาพยายามปฏิเสธความจริงที่โหดร้าย “ดิฉันขอโทษค่ะคุณแพรวา… คือ… คือเขาบอกแบบนั้นจริงๆ ค่ะ… แล้วก็… มีอีกหลายคนนะคะ… เขาไม่ได้มีแค่ดิฉันคนเดียว…” คำพูดนั้นเหมือนเป็นระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำลายทุกอย่างในตัวเธอจนแหลกละเอียด แพรวาเดินโซซัดโซเซออกจากห้องนั้นมา เธอไม่รู้ว่าตัวเองเดินไปไหน มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ฝนตกหนักลงมาแล้ว ภาพทุกอย่างรอบตัวพร่ามัวไปหมด เธอไม่รู้ว่าน้ำที่ไหลอาบแก้มคือหยาดฝนหรือน้ำตา “ทำไม… ทำไมต้องทำร้ายฉันแบบนี้…” เธอพร่ำพึมกับตัวเอง เสียงสะอื้นดังออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเคยเชื่อว่าความรักคือสิ่งสวยงามที่สุดในโลก แต่ตอนนี้ เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว ความรักของภัทรเป็นเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอจนตายทั้งเป็น “แพรวา!” เสียงใครคนหนึ่งตะโกนเรียกชื่อเธอ เธอหันไปมองด้วยความตกใจ เห็นชายร่างสูงในชุดดำกำลังวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหา เขาคือพายุ อดีตคนรักที่เคยทำร้ายหัวใจเธออย่างแสนสาหัส แต่ในวันนี้ ภาพของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่ามกลางสายฝน กลับทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจมากกว่าความเจ็บปวด “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” แพรวาถามเสียงแหบพร่า “ผมเห็นคุณอยู่ที่นี่… ผมเป็นห่วง” พายุตอบ สายตาของเขามองสำรวจร่างที่เปียกปอนของเธออย่างเป็นกังวล “ไม่ต้องห่วงค่ะ… ฉันไม่เป็นอะไร” แพรวาพยายามเชิดหน้าขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้นานนัก ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “คุณกำลังจะป่วยนะครับ… เข้าไปในรถผมก่อนเถอะ” พายุเอื้อมมือมาจะคว้าแขนเธอ “ไม่ค่ะ! ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น!” แพรวารีบปัดมือเขาออกอย่างแรง พายุชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูเจ็บปวด “แพรวา… ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ… แต่คุณไม่ควรอยู่คนเดียวแบบนี้” “ฉันจะอยู่ของฉันเองค่ะ! คุณกลับไปเถอะ!” แพรวาตะคอกใส่เขา ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป ทิ้งให้พายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก แพรวาวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่สนว่าตัวเองจะไปที่ไหน เธอเพียงต้องการหนีให้พ้นจากความเจ็บปวดนี้ หนีให้พ้นจากผู้ชายที่ชื่อภัทร และหนีให้พ้นจากเงาของความรักลวงครั้งนี้