อัครเดชมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองที่กำลังตกอยู่ในความวุ่นวายสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เริ่มมีประกายความสิ้นหวัง เขาตระหนักดีว่าเขาได้เดินมาถึงทางตันอย่างแท้จริงทุกอย่างที่เขาสร้างมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ข่าวสารที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนเหมือนคลื่นสึนามิที่ซัดเข้าฝั่ง ทำลายทุกสิ่งให้แหลกลาญ ชื่อเสียงที่สั่งสมมาอย่างยาวนานถูกตีตราด้วยมลทินของความฉ้อฉลางและการหลอกลวง ตลาดหุ้นที่เคยเป็นเหมือนเครื่องจักรทำเงินมหาศาล บัดนี้กลับดิ่งเหวอย่างน่าใจหาย เสียงไซเรนที่ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ราวกับเสียงประกาศิตแห่งจุดจบที่กำลังคืบคลานเข้ามา "คุณชายคะ คุณภัทรินมาขอพบค่ะ" เสียงเลขาฯ สาวดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดที่กำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัวของอัครเดช เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ปรากฏตรงหน้า "ให้เธอเข้ามา" เสียงแหบพร่าของเขาดังขึ้นอย่างยากลำบาก ไม่นานนัก ภัทรินก็เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีที่สงบนิ่งผิดปกติ ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาฉายแววแข็งกร้าว ราวกับถูกหลอมด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นบางอย่าง เธอหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของอัครเดช ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องไปชั่วขณะ "คุณมาทำไม" อัครเดชถามเสียงเบา เกือบจะเหมือนกระซิบ ภัทรินยิ้มมุมปากอย่างอ่อนแรง "มาดูคุณค่ะ ดูว่าคนที่เคยยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการนี้เป็นอย่างไรเมื่อถึงคราวอับจน" "ผมไม่คิดว่านี่คือเวลาที่คุณจะมาเย้ยหยันผมนะ ภัทริน" "ฉันไม่ได้มาเย้ยหยันคุณหรอกค่ะคุณอัครเดช ฉันมาเพื่อบอกให้คุณรู้ว่าเกมที่คุณเล่นมันจบลงแล้ว" เธอตอบอย่างหนักแน่น "ทุกอย่างที่คุณทำมันกำลังจะถูกเปิดเผย ไม่เหลืออะไรให้คุณปกปิดอีกต่อไป" "คุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสินะ" อัครเดชถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ค่ะ ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ฉันรู้ว่าคุณวางแผนอะไรไว้ทั้งหมด ฉันรู้ว่าคุณใช้ฉันเป็นเครื่องมืออย่างไร และฉันก็รู้ว่าคุณหลอกลวงทุกคนที่ไว้ใจคุณ" ภัทรินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว "คุณคิดว่าคุณฉลาดที่สุดแล้วสินะคะ คิดว่าจะควบคุมทุกอย่างได้ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ทุกคนก็มีขีดจำกัดของตัวเอง" "ผมขอโทษ" คำนั้นหลุดออกจากปากของอัครเดชอย่างไม่ทันตั้งตัว เป็นคำขอโทษที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะพูดคำนี้กับใครได้ โดยเฉพาะกับภัทริน ภัทรินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงในแววตาคู่นั้น "คำขอโทษของคุณมันจะมีความหมายอะไรได้อีกล่ะคะ หลังจากที่คุณทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว" "ผมรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว" อัครเดชยอมรับ "แต่ผมก็อยากจะบอกคุณว่า ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณเลย" "คุณไม่ได้ตั้งใจ หรือคุณแค่ไม่แคร์" ภัทรินถามเสียงแข็ง "คุณเห็นฉันเป็นแค่เบี้ยในกระดานหมากของคุณใช่ไหมคะ" "ไม่ใช่" อัครเดชส่ายหน้าช้าๆ "ผม... ผมแค่คิดว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะ... ที่จะทำให้ทุกอย่างกลับคืนมา" "กลับคืนมาอะไรคะ กลับคืนมาเพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำงั้นหรือ" ภัทรินแค่นเสียง "คุณคิดว่าเงินและอำนาจจะซื้อทุกอย่างได้จริงหรือคะ" "ผมไม่เคยคิดว่าผมจะควบคุมทุกอย่างได้ตลอดไป" อัครเดชตอบ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" "แล้วตอนนี้คุณจะทำอย่างไรต่อไปล่ะคะ" ภัทรินถาม "คุณจะหนีไปเหมือนที่เคยทำ หรือจะยืนหยัดเผชิญหน้ากับมัน" อัครเดชเงียบไป เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ภาพของเมืองที่กำลังวุ่นวายนั้นดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทุกขณะ "ผมไม่รู้" เขาตอบตามตรง "ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมจะทำอะไรต่อไป" "คุณต้องหาทางออกให้ตัวเองนะคะ" ภัทรินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติมคุณ แต่มาเพื่อบอกคุณว่ามีทางออกอยู่... ถ้าคุณกล้าพอ" "ทางออกอะไร" อัครเดชหันกลับมามองเธอด้วยความหวังอันริบหรี่ "ทางออกที่อาจจะทำให้คุณไม่ต้องเสียทุกอย่างไปทั้งหมด" ภัทรินกล่าว "แต่คุณต้องยอมรับเงื่อนไขบางอย่าง" "เงื่อนไขอะไร" "คุณต้องยอมรับผิดในสิ่งที่ทำทั้งหมด คุณต้องไม่หลบหนี และคุณต้องให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการสาวไปถึงตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" ภัทรินอธิบาย "ถ้าคุณทำได้ ฉันจะช่วยคุณพูดให้" อัครเดชอึ้งไป เขาไม่เคยคาดคิดว่าภัทรินจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขา โดยเฉพาะหลังจากที่เขาได้ทำร้ายจิตใจเธอมาตลอด "คุณ... คุณจะช่วยผมจริงๆ หรือ" "ฉันเกลียดการหลอกลวงค่ะคุณอัครเดช" ภัทรินตอบ "และฉันก็เกลียดคนที่ทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด แต่ฉันก็ไม่ต้องการเห็นใครต้องจมดิ่งลงไปในความมืดมิดเพียงลำพัง" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย "คุณมีโอกาสครั้งสุดท้ายที่จะพิสูจน์ตัวเอง เลือกเอาเองว่าจะเดินไปทางไหน" อัครเดชยืนนิ่ง ประมวลผลคำพูดของภัทริน เขาเห็นแสงสว่างรำไรที่ปลายอุโมงค์มืดมิดที่เขาติดอยู่มานาน การยอมรับผิดไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การต้องเผชิญหน้ากับผลของการกระทำทั้งหมดโดยปราศจากความช่วยเหลือก็อาจจะนำมาซึ่งความพินาศที่ใหญ่หลวงกว่า "ผมจะ... ผมจะคิดดู" เขาตอบเสียงแผ่วเบา ภัทรินพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อัครเดชเผชิญหน้ากับทางเลือกที่ยากที่สุดในชีวิตของเขาอยู่เพียงลำพัง