แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางๆ เข้ามาปลุกแพรวาให้ตื่นจากฝันร้ายที่ยังคงหลอกหลอน เธอขยับตัวพลิกคว่ำพลิกหงายไปมาบนเตียงนุ่ม พยายามหาท่าที่สบายที่สุด แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างกายของเธออ่อนเพลียราวกับถูกสูบพลังชีวิตไปหมดสิ้นเมื่อคืนนี้ เมื่อคืนนี้… ภาพของภัทรและหญิงสาวอีกคน ภาพของคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ มันยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่ไปไหน เธอจำได้ว่าเธอวิ่งหนีพายุไปจนเหนื่อยล้า จนกระทั่งพบกับร้านกาแฟเล็กๆ ที่ยังเปิดอยู่ เธอตัดสินใจเข้าไปนั่งพักในนั้น สั่งกาแฟร้อนแก้วหนึ่ง และนั่งปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับเสียงเพลงเศร้าๆ ที่เปิดคลอ “คุณแพรวา…” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้แพรวาต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เธอหันไปมอง พบว่าเป็นพายุ ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะปฏิเสธเขาไปเมื่อคืนนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับถุงกระดาษใบหนึ่งในมือ “คุณ… มาที่นี่ได้ยังไงคะ” แพรวาถามเสียงแหบพร่า “ผมเป็นห่วงคุณ… เลยตามมา” พายุตอบ พลางยื่นถุงกระดาษให้เธอ “ผมซื้อโจ๊กกับน้ำขิงมาให้คุณ… คุณต้องไม่สบายแน่ๆ เมื่อคืนนี้” แพรวารับถุงกระดาษมาด้วยความรู้สึกผิด เธอจำได้ว่าเธอทำร้ายจิตใจเขาไปเมื่อคืนนี้ “ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเบาๆ “คุณ… ยังโกรธผมอยู่หรือเปล่า” พายุถาม สายตาของเขามองตรงมาที่เธออย่างมีความหวัง “เปล่าค่ะ… ฉันแค่… ฉันแค่ยังทำใจไม่ได้” แพรวาตอบ เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี “ผมเข้าใจ… ผมเคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน” พายุพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “แต่คุณต้องเข้มแข็งนะครับแพรวา… ชีวิตของคุณยังมีอะไรอีกเยอะ” แพรวาก้มหน้าลงมองถ้วยโจ๊กที่อยู่ในมือ เธอรู้สึกขอบคุณพายุที่เข้ามาอยู่เคียงข้างเธอในวันที่เธออ่อนแอที่สุด “คุณ… รู้เรื่องภัทรแล้วใช่ไหมคะ” แพรวาถาม พายุพยักหน้า “ผมรู้… เพื่อนของคุณโทรมาบอกผม” “เขา… เขาหลอกฉันมาตลอดเลยค่ะ” แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผมรู้… ผมเคยเตือนคุณแล้ว” พายุพูดอย่างอ่อนโยน “แต่คุณไม่เคยเชื่อผม” “ใช่ค่ะ… ฉันโง่เอง… ฉันหลงเชื่อคำพูดของเขา… ฉันคิดว่าเขาคือรักแท้…” แพรวากล่าวต่อ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มอีกครั้ง “ไม่เป็นไรนะครับ… ทุกคนเคยทำผิดพลาด” พายุพูด พลางยื่นทิชชู่ให้เธอ “ตอนนี้สิ่งสำคัญคือคุณต้องลุกขึ้นยืนให้ได้” แพรวารับทิชชู่มาเช็ดน้ำตา “ฉันจะทำยังไงดีคะ… ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังไปหมดแล้ว” “คุณจะผ่านมันไปได้… ผมเชื่อแบบนั้น” พายุจับมือของแพรวาไว้แน่น “คุณต้องลืมเขา… และเริ่มต้นชีวิตใหม่” “แต่… ฉันจะลืมเขาได้ยังไงคะ… ฉันรักเขามากเหลือเกิน” แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างนะครับ… แล้วผมก็จะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” พายุบอก แพรวาเงยหน้าขึ้นมองพายุ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอมั่นใจว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอจริงๆ “ขอบคุณนะคะ… พายุ” แพรวาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก หลังจากวันนั้น แพรวาก็เริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เธอแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก เธอไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากภัทร “แพรวา… คุณอยู่ไหน… ทำไมไม่รับโทรศัพท์ผมเลย” เสียงภัทรดังขึ้นอย่างร้อนรน แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างเย็นชา “ฉันจะอยู่ไหน… มันไม่เกี่ยวกับคุณแล้วค่ะ” “ทำไมคุณพูดแบบนั้น… ผมขอโทษนะ… เมื่อคืนผมแค่… ผมแค่เมาไปหน่อย” “เมา?” แพรวาแค่นหัวเราะ “คุณอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะคะ… ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว” “คุณ… รู้เรื่องอะไร” ภัทรถามเสียงตะกุกตะกัก “ฉันเห็นคุณกับผู้หญิงคนนั้น… ฉันได้ยินทุกอย่างที่คุณพูด… ทุกอย่างที่คุณบอกเธอ… ว่าฉันมันก็แค่ของเล่น… ว่าคุณเบื่อฉันแล้ว…” แพรวาพูดเสียงแข็ง “ไม่… แพรวา… ผมไม่ได้ตั้งใจ… ผมรักคุณนะ” ภัทรพยายามแก้ตัว “หยุดเถอะค่ะ… ฉันไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว” แพรวากดตัดสายทิ้ง เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของเขา หลังจากวางสาย เธอก็หันไปมองพายุที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะข้างๆ “เขาโทรมาค่ะ” แพรวาบอก พายุเงยหน้าขึ้นมองเธอ “แล้วคุณว่าไง” “ฉันบอกเขาไปแล้วค่ะ… ว่าฉันรู้ทุกอย่าง” แพรวาตอบ “ดีแล้ว… คุณทำถูกแล้ว” พายุยิ้มให้เธอ “ตอนนี้คุณก็หลุดพ้นจากเขาแล้วนะ” “ค่ะ… ฉันหลุดพ้นแล้ว… แต่… ฉันยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่เลย” แพรวากล่าว “ไม่เป็นไร… ความเจ็บปวดมันจะค่อยๆ หายไปเอง” พายุปลอบ “แล้วคุณก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่” แพรวายิ้มให้เขา “ฉันจะพยายามค่ะ” แต่ในใจของแพรวา ลึกๆ แล้ว ความเจ็บปวดนั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นความแค้นที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย เธอไม่ต้องการแค่เริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายหัวใจของเธอให้สาสม