ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้น ภัทรินตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอัครเดชอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าการหลบหนีหรือการซ่อนตัวต่อไปไม่ใช่ทางออก เธอต้องหาคำตอบให้ได้ว่าทำไมเขาถึงทำเรื่องทั้งหมดนี้ และเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไรหากต้องแบกรับความจริงอันโหดร้ายนี้ไว้เพียงลำพัง "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ อัครเดช" ภัทรินเอ่ยถามเสียงเย็นชา ขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา บรรยากาศรอบตัวของเขายังคงเต็มไปด้วยความสง่างาม แต่แววตาที่มองมากลับแฝงไว้ด้วยความซับซ้อนที่เธอไม่อาจหยั่งถึง อัครเดชเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมต้องการให้คุณเข้าใจ…ว่าสิ่งที่ผมทำไป…มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเราสองคน" "ดีที่สุดอย่างนั้นหรือ" ภัทรินหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณทำลายครอบครัวของฉัน ทำลายทุกอย่างที่เราเคยมี…แล้วคุณบอกว่ามันดีที่สุดอย่างนั้นหรือ" "ผมเข้าใจว่ามันยากที่คุณจะยอมรับ" อัครเดชกล่าวเสียงนุ่ม "แต่คุณต้องมองให้เห็นภาพรวม ภาคินเป็นคนอันตราย เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครองคุณ แม้กระทั่งการทำร้ายคุณ หากผมไม่เข้ามาแทรกแซง…คุณจะไม่ปลอดภัย" "แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเข้ามาแทรกแซง…มันทำให้ฉันปลอดภัยขึ้นอย่างนั้นหรือ" ภัทรินสวนกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "การที่คุณหลอกลวงฉันมาตลอด…การที่คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือ…เพื่อทำลายศัตรูของคุณ…คุณคิดว่ามันคือความรักอย่างนั้นหรือ" "ผมไม่เคยหลอกลวงคุณ" อัครเดชยืนยันหนักแน่น "ทุกสิ่งที่ผมทำ…มันคือความตั้งใจที่จะปกป้องคุณ ผมรักคุณ ภัทริน…รักคุณมากที่สุด" "ถ้าคุณรักฉันจริง…คุณจะไม่ทำร้ายฉันแบบนี้" ภัทรินกล่าวเสียงสั่นเครือ "คุณจะให้โอกาสฉันได้เลือก…ได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง…ไม่ใช่การบังคับให้ฉันต้องยอมรับในสิ่งที่คุณทำ" "ผมเคยให้โอกาสคุณเลือกแล้ว" อัครเดชกล่าว "แต่คุณเลือกภาคิน…และผมก็ไม่สามารถปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้" "คุณกำลังอ้างความรัก…เพื่อปกปิดความเห็นแก่ตัวของคุณ" ภัทรินกล่าวหา "คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลย…คุณคิดถึงแต่ตัวเอง…คิดถึงแต่ผลประโยชน์ของคุณ" "ผมคิดถึงคุณเสมอ" อัครเดชพยายามเข้าใกล้เธอ "ผมทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเรา…เพื่อสร้างโลกใบใหม่ที่ปลอดภัยสำหรับคุณ" "โลกใบใหม่ของคุณ…มันสร้างขึ้นมาจากซากปรักหักพังของครอบครัวฉันอย่างนั้นหรือ" ภัทรินถามเสียงดัง "ฉันไม่ต้องการโลกแบบนั้น…ฉันต้องการความจริง…ฉันต้องการความถูกต้อง" "ความจริง…มันอาจจะไม่ได้สวยงามเสมอไป" อัครเดชกล่าว "บางครั้ง…เราก็ต้องทำสิ่งที่เลวร้าย…เพื่อที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการ" "แล้วคุณก็ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วใช่ไหม" ภัทรินถาม "คุณชนะเกมนี้แล้ว…คุณกำจัดภาคินได้แล้ว…แล้วตอนนี้…คุณต้องการอะไรจากฉันอีก" อัครเดชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมต้องการให้คุณให้อภัยผม…และพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับผม" "ให้อภัย…" ภัทรินหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณคิดว่าเรื่องแค่นี้…มันจะง่ายขนาดนั้นอย่างนั้นหรือ" "ผมรู้ว่ามันยาก" อัครเดชกล่าว "แต่ผมจะทำทุกอย่าง…เพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" "พิสูจน์สิ" ภัทรินท้าทาย "ถ้าคุณรักฉันจริง…พิสูจน์ให้ฉันเห็น…ว่าคุณไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัว…ว่าคุณไม่ได้หลอกลวงฉันอีก" อัครเดชมองเข้าไปในดวงตาของภัทริน เขาเห็นความเจ็บปวด ความสับสน และความไม่แน่ใจ แต่เขาก็เห็นประกายความหวังเล็กๆ ที่ยังคงอยู่ เขาตัดสินใจที่จะไม่กดดันเธออีก แต่จะให้เวลาเธอได้ทบทวน "ผมจะให้เวลาคุณ" อัครเดชกล่าว "ผมจะรอ…จนกว่าคุณจะพร้อม" ภัทรินไม่ตอบอะไร เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้อัครเดชยืนอยู่เพียงลำพังกับความคิดของเขา ในขณะที่ภัทรินกำลังเผชิญหน้ากับอัครเดช ชวนชมก็ได้ตัดสินใจที่จะไม่ยอมแพ้ เธอกลับไปรวบรวมหลักฐานต่างๆ ที่ภาคินเคยทิ้งไว้ และพยายามหาทางที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของสามี หากมีโอกาส เธอเชื่อว่ายังมีผู้ที่สามารถช่วยเหลือครอบครัวของเธอได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภัทรินพยายามใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามและข้อสงสัยเกี่ยวกับอัครเดช เธอสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา เขาดูอ่อนโยนลง ใส่ใจเธอมากขึ้น และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอสบายใจ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เธอได้พบกับคุณหญิงอรทัย แม่ของอัครเดช คุณหญิงอรทัยเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "สวัสดีค่ะคุณภัทริน" คุณหญิงอรทัยกล่าว "สบายดีนะคะ" "สบายดีค่ะคุณหญิง" ภัทรินตอบกลับ "แล้วคุณหญิงล่ะคะ" "สบายดีค่ะ" คุณหญิงอรทัยยิ้ม "ฉันดีใจที่ได้เห็นคุณอีกครั้ง" "ฉันก็ดีใจค่ะ" ภัทรินตอบ "คุณหญิงมาหาคุณอัครเดชหรือคะ" "เปล่าค่ะ" คุณหญิงอรทัยส่ายหน้า "ฉันมาหาคุณ…ฉันอยากจะคุยกับคุณสักหน่อย" ภัทรินแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ "เชิญค่ะคุณหญิง" คุณหญิงอรทัยพาภัทรินมานั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ "ภัทริน…ฉันรู้ว่าช่วงนี้เธอคงจะลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ค่ะ" ภัทรินตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันอยากจะบอกว่า…ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "แต่ฉันก็อยากจะขอให้เธอ…ลองมองอัครเดชในอีกมุมหนึ่ง" "อีกมุมหนึ่งอย่างนั้นหรือคะ" ภัทรินถาม "ใช่น่ะสิ" คุณหญิงอรทัยยิ้ม "อัครเดช…เขาเป็นคนแข็งกระด้างภายนอก…แต่ข้างใน…เขาอ่อนโยนมากนะ เขาทำทุกอย่าง…เพราะเขารักเธอจริงๆ" "แต่สิ่งที่เขาทำ…มัน…" ภัทรินยังคงลังเล "ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูโหดร้ายในสายตาของเธอ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "แต่บางครั้ง…ความรักที่แท้จริง…ก็ต้องแลกมาด้วยการเสียสละ…และบางครั้ง…เราก็ต้องทำในสิ่งที่เราไม่ต้องการ…เพื่อคนที่เรารัก" คำพูดของคุณหญิงอรทัยทำให้ภัทรินเริ่มคิด เธอเริ่มมองเห็นอัครเดชในอีกมุมหนึ่ง ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่เธอคิดก็ได้ "ฉันอยากจะให้เธอ…ลองเปิดใจให้กับเขาอีกครั้ง" คุณหญิงอรทัยกล่าว "ลองให้โอกาสเขา…และให้โอกาสตัวเอง…ที่จะมีความสุข" ภัทรินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ฉันจะลองดูค่ะคุณหญิง" คุณหญิงอรทัยยิ้มอย่างพอใจ "ดีมากจ้ะ" หลังจากนั้น ภัทรินก็เริ่มมองอัครเดชเปลี่ยนไป เธอเริ่มเข้าใจถึงความพยายามของเขาที่จะปรับปรุงตัว และเธอเริ่มรู้สึกถึงความรักที่เขามีให้เธออย่างแท้จริง แม้ว่ารอยร้าวในอดีตจะยังคงอยู่ แต่เธอก็เริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์