เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภัทรินใช้เวลาหลายวันในการทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่อัครเดชเล่าให้ฟัง เธอพยายามหาข้อเท็จจริงมาหักล้างคำกล่าวอ้างของเขา แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่ชี้ชัดได้แน่ชัด ยิ่งเธอคิด เธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้น ความเชื่อใจที่เคยมีให้เขาถูกทำลายไปแล้ว แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ไม่ได้หายไปไหน “คุณแน่ใจนะว่าเรื่องที่เขาเล่ามาทั้งหมดมันจริง” เสียงของอลิสา เพื่อนสนิทของภัทริน ดังมาจากโทรศัพท์ที่แนบหู ภัทรินได้แต่นิ่งเงียบ เธอไม่รู้จะตอบเพื่อนสนิทของเธออย่างไรดี “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันลิสา” ภัทรินตอบเสียงเบา “มันมีบางอย่างที่ฟังดูสมเหตุสมผลนะ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ฉันยังไม่สามารถยอมรับได้” “แล้วนายจะเอายังไงต่อไป” อลิสาถามอย่างเป็นห่วง “นายจะเชื่อเขาจริงๆ เหรอ ภัทริน หลังจากที่เขาทำกับนายขนาดนั้น” “ฉัน… ฉันกำลังพยายามหาความจริงอยู่” ภัทรินบอก “ฉันอยากจะพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยตัวเองก่อน” “แล้วนายจะพิสูจน์ยังไง” “ฉันกำลังจะลองเข้าไปดูในสำนักงานของชัยภัทร” ภัทรินตัดสินใจ “ฉันคิดว่าถ้ามีอะไรที่ซ่อนอยู่ มันก็น่าจะอยู่ที่นั่น” อลิสาเงียบไปครู่หนึ่ง “มันอันตรายนะภัทริน นายแน่ใจเหรอ” “ฉันต้องทำ” ภัทรินยืนยัน “ฉันเหนื่อยกับการต้องเดาใจคนอื่นแล้ว ฉันอยากจะรู้ความจริงให้มันกระจ่างไปเลย” วันต่อมา ภัทรินนัดพบกับอลิสาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ภัทรินดูมีความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเล่าแผนการของเธอให้อลิสาฟังอย่างละเอียด “นายจะเข้าไปในสำนักงานของชัยภัทรคนเดียวเนี่ยนะ” อลิสาตาโต “มันไม่เสี่ยงเกินไปเหรอ” “ฉันจะระวังตัวที่สุด” ภัทรินตอบ “ฉันจะปลอมตัวเข้าไป ฉันคิดว่าน่าจะมีโอกาส” “แล้วถ้าอัครเดชรู้เรื่องนี้ล่ะ” “ฉันไม่ได้บอกเขา” ภัทรินตอบ “ฉันรู้ว่าเขาคงจะห้ามฉัน แต่ฉันต้องทำด้วยตัวเอง” ภัทรินเตรียมตัวอย่างรอบคอบ เธอหาซื้อเสื้อผ้าที่ดูไม่สะดุดตา วิกผมสีเข้ม และแว่นตาอันใหญ่ เธอศึกษาผังของสำนักงานชัยภัทรจากข้อมูลที่พอจะหาได้ และวางแผนเส้นทางเข้าออกอย่างรัดกุม คืนวันนั้น ภัทรินออกเดินทางไปยังสำนักงานของชัยภัทร เธอเลือกเวลาที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด คือช่วงดึกสงัดที่น่าจะไม่มีใครอยู่ “คุณแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้” เสียงของอลิสาดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่แนบหู ภัทรินกำลังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่คันหนึ่งที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนน “ฉันแน่ใจ” ภัทรินตอบ “ถ้าฉันไม่ทำ ฉันจะไม่มีวันได้รู้ความจริง” เมื่อถึงที่หมาย ภัทรินลงจากรถและเดินเข้าไปในซอกตึกอันมืดมิด เธอค่อยๆ เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย และใส่คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลเพื่อเปลี่ยนสีตา “ฉันกำลังจะเข้าไปแล้วนะลิสา” ภัทรินกระซิบผ่านโทรศัพท์ “ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะรีบติดต่อกลับไป” ภัทรินค่อยๆ เดินเข้าไปยังอาคารสำนักงานที่ปิดเงียบ เธอใช้ทักษะบางอย่างที่เรียนรู้มาจากอัครเดชในการปลดล็อคประตูหลังอาคารได้อย่างเงียบเชียบ ภายในอาคารมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นลำ ภัทรินเปิดไฟฉายขนาดเล็กที่เตรียมมา และเริ่มเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ “เจออะไรบ้าง” เสียงอลิสดังขึ้นเป็นระยะๆ “ยังเลย” ภัทรินตอบ “ทุกอย่างดูปกติมาก” เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของชัยภัทร เธอเปิดลิ้นชักต่างๆ อย่างระมัดระวัง หวังว่าจะพบเอกสารหรือหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับแผนการทั้งหมด ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารสีดำที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก เธอหยิบมันออกมา และเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เอกสารในแฟ้มเป็นบันทึกส่วนตัวของชัยภัทร ที่บรรยายถึงแผนการทั้งหมด การวางแผนเพื่อหลอกลวงเธอ การใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ของเธอกับอัครเดช และความตั้งใจที่จะทำร้ายอัครเดช “เจอแล้วลิสา” ภัทรินอุทานเสียงเบา “ฉันเจอหลักฐานแล้ว” เธออ่านรายละเอียดในบันทึกอย่างตั้งใจ ยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งรู้สึกตกใจกับความโหดเหี้ยมของชัยภัทร “เขา… เขาวางแผนที่จะใส่ร้ายอัครเดช” ภัทรินพึมพำ “เขาต้องการให้ทุกอย่างดูเหมือนว่าอัครเดชเป็นคนผิด” ขณะที่เธอกำลังอ่านบันทึกอย่างตั้งใจ เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกห้องทำงาน ภัทรินสะดุ้งเฮือก เธอรีบปิดแฟ้ม และซ่อนมันไว้ใต้เสื้อคลุม “ใครอยู่ที่นั่น” เสียงของผู้ชายดังขึ้น ภัทรินรู้ทันทีว่าเป็นเสียงของชัยภัทร เธอรีบหาที่ซ่อน เธอเห็นตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ จึงรีบเข้าไปหลบอยู่ข้างใน ชัยภัทรเดินเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับชายอีกคนหนึ่งที่ภัทรินไม่รู้จัก “ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม” ชัยภัทรถาม “เรียบร้อยครับคุณชัยภัทร” ชายคนนั้นตอบ “ดีมาก” ชัยภัทรพูด “เตรียมการตามแผนต่อไปได้เลย ไม่มีอะไรต้องห่วง” ภัทรินแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาอย่างตั้งใจ เธอพยายามเก็บรายละเอียดทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ “แล้วเรื่องที่คุณภัทรินล่ะครับ” ชายคนนั้นถาม “เธอกำลังจะรู้ความจริงในไม่ช้า” ชัยภัทรหัวเราะเบาๆ “แต่คงจะสายเกินไปแล้ว” ภัทรินรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เธอรู้ว่าเธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เมื่อชัยภัทรและชายคนนั้นเดินออกจากห้องไปแล้ว ภัทรินรีบออกจากที่ซ่อน เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกมา และรีบเดินออกจากสำนักงานอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งไปที่รถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ และรีบขึ้นรถไปทันที “เป็นไงบ้าง” อลิสาถามทันทีที่ภัทรินนั่งลง “ฉันได้หลักฐานแล้ว” ภัทรินตอบเสียงหอบ “แล้วฉันก็เกือบจะโดนจับได้ด้วย” “แล้วนายจะเอายังไงต่อไป” “ฉันจะเอาหลักฐานนี้ไปให้อัครเดชดู” ภัทรินตัดสินใจ “ฉันต้องให้เขาเห็นว่าฉันเชื่อใจเขา”