แพรวาเดินเข้ามาในห้องทำงานหรูของภัทรอย่างมั่นใจ รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้า ดวงตาของเธอเปล่งประกายไปด้วยความมุ่งมั่นที่แน่วแน่ ท่ามกลางความหรูหราของห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดสีน้ำมันอันงดงาม และวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แพรวาไม่รู้สึกถึงความประทับใจใดๆ อีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ “ไงคะที่รัก” แพรวากล่าวทักภัทรด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ พลางเดินเข้าไปโอบกอดจากด้านหลัง ภัทรหันมามองเธอด้วยความแปลกใจระคนดีใจ “แพรวา… มาหาผมได้ยังไงเนี่ย… ผมคิดถึงคุณแทบจะขาดใจ” ภัทรพูดพลางหอมแก้มเธออย่างดูดดื่ม “ก็คิดถึงคุณมากๆ เลยค่ะ… เลยแอบมาหา” แพรวาตอบ ทั้งที่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ภัทรได้ทำลายหัวใจของเธออย่างย่อยยับ “คุณน่ารักที่สุดเลย” ภัทรพูดพลางจูบลงบนหน้าผากของแพรวา “ว่าแต่… วันนี้คุณว่างไหมคะ” แพรวาถาม “ว่างสิ… สำหรับคุณ ผมว่างเสมอ” ภัทรตอบ “ดีเลยค่ะ… ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” แพรวาพูด สายตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของภัทร เขายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่สำหรับเธอแล้ว ภาพเหล่านั้นมันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน “เรื่องอะไรเหรอครับ” ภัทรถาม “ก็เรื่อง… อนาคตของเราไงคะ” แพรวาพูด พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ภัทร “ฉันคิดว่า… ถึงเวลาที่เราจะต้องจริงจังกันแล้วนะคะ” ภัทรมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “จริงจัง? หมายความว่ายังไงครับ” “ก็… เราแต่งงานกันนะคะ” แพรวาพูดตรงๆ ภัทรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “คุณพูดเล่นใช่ไหมครับ” “เปล่าค่ะ… ฉันพูดจริง” แพรวากล่าว “ฉันรักคุณนะภัทร… ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ” ภัทรเดินเข้าไปใกล้แพรวา ใช้มือประคองใบหน้าของเธอไว้ “ผมก็รักคุณนะแพรวา… แต่… ผมไม่แน่ใจว่าเราพร้อมหรือยัง” “ฉันพร้อมค่ะ… แล้วคุณล่ะคะ” แพรวาจ้องตาภัทรอย่างไม่กระพริบ ภัทรลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้… ถ้าคุณต้องการแบบนั้น… ผมก็จะแต่งงานกับคุณ” แพรวาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรู้ดีว่าภัทรเป็นคนโลภมาก เขาคงมองเห็นผลประโยชน์บางอย่างจากการแต่งงานครั้งนี้ “ขอบคุณนะคะที่รัก” แพรวากล่าว พลางซบหน้าลงกับอกของภัทร ในขณะที่กอดกันอยู่นั้น แพรวาก็แอบยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แผนการของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หลายสัปดาห์ต่อมา งานหมั้นของแพรวาและภัทรก็ถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริก ท่ามกลางความยินดีของญาติมิตรและเพื่อนฝูง แพรวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ งดงามราวกับนางฟ้า เธอยิ้มแย้มแจ่มใส ทักทายแขกเหรื่ออย่างอารมณ์ดี ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น แพรวาได้วางแผนบางอย่างไว้แล้ว “คุณสวยมากเลยวันนี้” พายุพูดขณะที่เดินเข้ามาหาแพรวา “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบ “คุณมาได้พอดีเลย” “ผมจะพลาดงานนี้ได้ยังไง” พายุยิ้ม “คุณแน่ใจนะว่าคุณจะทำแบบนี้” “แน่ใจค่ะ” แพรวาตอบอย่างหนักแน่น “ฉันจะต้องแก้แค้นให้สาสม” “ผมเป็นห่วงคุณนะ” พายุกล่าว “ไม่ต้องห่วงค่ะ… ฉันมีแผนทุกอย่างแล้ว” แพรวาบอก “ขอบคุณมากนะพายุ… ที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด” “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีความสุข” พายุพูด ในระหว่างพิธีการ ภัทรดูมีความสุขมาก เขายิ้มแย้มแจ่มใส ถ่ายรูปกับแขกเหรื่อราวกับว่าเขาคือเจ้าบ่าวที่กำลังจะสมหวัง “คุณภัทรคะ… เดี๋ยวเราไปคุยเรื่องธุรกิจกันหน่อยนะคะ” แพรวาพูดขณะที่เดินเข้ามาหาภัทร “เรื่องธุรกิจ? เรื่องอะไรเหรอครับ” ภัทรถาม “ก็เรื่องบริษัทของคุณไงคะ… ฉันรู้ว่าช่วงนี้คุณกำลังมีปัญหาเรื่องการเงิน” แพรวาพูด ภัทรมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” “ฉันรู้นานแล้วค่ะ… แล้วฉันก็มีทางออกให้คุณ” แพรวาบอก “แต่… คุณต้องยอมทำตามที่ฉันบอกทุกอย่างนะคะ” ภัทรจ้องมองแพรวา เขาเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ เขาเชื่อว่าแพรวาจะช่วยเขาได้ “ก็ได้… ว่ามาเลย” ภัทรตอบ “ดีมากค่ะ” แพรวายิ้ม “คืออย่างนี้นะคะ… ฉันจะช่วยคุณจัดการปัญหาทางการเงินทั้งหมด… แต่… ฉันขอหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคุณ… แล้วก็… ฉันขอสิทธิ์ในการตัดสินใจทุกอย่างแทนคุณ” ภัทรตะลึงไปกับข้อเสนอของแพรวา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าแพรวาจะต้องการอะไรมากขนาดนี้ “อะไรนะ… คุณต้องการหุ้นส่วนใหญ่… แล้วก็… ตัดสินใจแทนผมเนี่ยนะ” ภัทรถามเสียงเข้ม “ใช่ค่ะ… ถ้าคุณยอม… ฉันจะช่วยคุณให้พ้นจากวิกฤตนี้ได้” แพรวาพูด “แต่ถ้าคุณไม่ยอม… ฉันก็จะปล่อยให้คุณล้มละลายไปเอง” ภัทรคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขามองหน้าแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความเด็ดขาดในแววตาของเธอ เขาตระหนักดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว “ตกลง… ผมยอม” ภัทรกล่าว แพรวายิ้มกว้าง “ดีมากค่ะ… คุณเลือกถูกแล้ว” หลังจากวันนั้น แพรวาก็ได้กลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในบริษัทของภัทร เธอค่อยๆ กวาดล้างคนของภัทรออกไปทีละคน และแต่งตั้งคนของเธอเข้ามาแทนที่ ภัทรกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมโดยแพรวา แพรวาได้แก้แค้นภัทรสำเร็จแล้ว เธอได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ทั้งอำนาจ เงินทอง และความสะใจ เธอไม่เสียใจเลยที่เลือกใช้แผนการนี้ แต่ในขณะเดียวกัน แพรวาก็รู้สึกถึงความว่างเปล่าในหัวใจ ความเจ็บปวดที่เคยมี บัดนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกด้านชาที่กัดกินจิตวิญญาณของเธอ เธอได้ชัยชนะ แต่ชัยชนะครั้งนี้… มันช่างขมขื่นเสียเหลือเกิน คืนนั้น แพรวาเดินกลับมาที่ห้องของเธอเพียงลำพัง เธอเปิดหน้าต่างมองออกไปยังแสงไฟของเมืองหลวงที่สว่างไสว “ฉันทำสำเร็จแล้ว… ภัทร” เธอพึมพำกับตัวเอง “แต่… ฉันจะได้อะไรจากชัยชนะครั้งนี้…” ดวงตาของแพรวาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เธอได้ทุกอย่างที่ต้องการ แต่สิ่งที่เธอเสียไป… มันมีค่ามากกว่าสิ่งใดๆ ที่เธอได้มา