เมขลาค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของภัทร หลังจากที่แพรวาจากไปได้สักพัก เธอเห็นภัทรยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณชายคะ” เธอเรียกเบาๆ ภัทรหันมามอง “เธอไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม” “ค่ะ” เมขลาตอบ “ฉัน… ฉันพยายามจะตามไป แต่คุณแพรวาไม่ยอมค่ะ” ภัทรเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเขากับแพรวาที่ถ่ายด้วยกันเมื่อครั้งที่ยังมีความสุข รอยยิ้มของแพรวาในรูปดูสดใส และรอยยิ้มของภัทรก็ดูอบอุ่น แต่เมื่อมองดูในตอนนี้ รูปใบนั้นกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ราวกับว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่สวยงาม “คุณเมขลา” ภัทรเอ่ยขึ้น “คุณแน่ใจเหรอว่าไม่มีใคร… คอยยุยงแพรวา” เมขลาขมวดคิ้ว “หมายถึงใครคะคุณชาย” “คนที่… อยากจะเห็นเราแตกแยก” ภัทรพูดเสียงเบา เมขลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ฉันไม่ทราบจริงๆ ค่ะคุณชาย แต่… เมื่อวานนี้ตอนที่คุณแพรวาเข้ามา ฉันเห็นคุณอัครเดชยืนอยู่ตรงมุมนั้นค่ะ” ภัทรเงยหน้าขึ้นทันที “อัครเดช! เขามาทำอะไรที่นี่” “ฉันไม่ทราบค่ะคุณชาย เขา… เขาเหมือนจะแอบดูอะไรบางอย่างนะคะ” เมขลาตอบเสียงสั่น “แล้วเขาก็… เขาเหมือนจะคุยโทรศัพท์กับใครสักคนก่อนจะเดินออกไปค่ะ” ภัทรนิ่งคิด เขารู้ดีว่าอัครเดชเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ร้ายกาจ และเขาก็เคยพยายามจะเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของตระกูลแพรวาอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีหลักฐานชัดเจน “เอกสารพวกนั้น… ที่แพรวาเอาไป” ภัทรพึมพำกับตัวเอง “ใครเป็นคนส่งให้เธอ” “ฉันไม่เห็นค่ะคุณชาย” เมขลาตอบ “แต่… ตอนที่ฉันเข้าไปในห้องทำงานของคุณแพรวาเมื่อเช้านี้ ฉันเห็นซองเอกสารสีขาววางอยู่บนโต๊ะค่ะ” ภัทรลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง เขามองออกไปข้างนอกด้วยความหวังเล็กๆ ว่าจะได้เห็นรถของแพรวากลับมา แต่ก็ไม่มีวี่แวว “คุณเมขลา” ภัทรหันกลับมา “คุณพอจะรู้ไหมว่าอัครเดชพักอยู่ที่ไหน” “ฉันพอจะทราบค่ะคุณชาย” เมขลาตอบ “เขา… เขามีคอนโดหรูอยู่ที่ย่านสุขุมวิทค่ะ” “ดี” ภัทรกล่าว “เตรียมรถให้ผม ผมจะไปที่นั่น” “แต่คุณชายคะ… คุณแพรวา…” “ผมจะไปตามเธอ” ภัทรพูดแทรก “แต่ผมต้องจัดการเรื่องนี้ก่อน” เมขลาถอนหายใจ “ค่ะคุณชาย” เธอรู้ดีว่าคุณชายกำลังจะทำอะไร แพรวานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสน โลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงไปแล้วจริงๆ “แพรวา” เสียงของมารดา ดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้นลูก ทำไมถึงดูซูบผอมขนาดนี้” แพรวาหันไปมองมารดา น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง “แม่คะ… หนู… หนูถูกเขาหลอกค่ะ” “เขาไหนลูก” มารดาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ “ภัทรเหรอ” แพรวาพยักหน้า “ค่ะแม่ หนูเชื่อใจเขามากเกินไป หนูหลงรักเขา หนูคิดว่าเขาจะแต่งงานกับหนู แต่ที่แท้… เขาแค่ต้องการทำลายครอบครัวของเรา” มารดาโอบกอดลูกสาวอย่างปลอบโยน “ไม่เป็นไรนะลูก แม่จะอยู่ตรงนี้ แม่จะไม่ปล่อยให้ลูกต้องเจอเรื่องร้ายๆ คนเดียว” “หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะแม่” แพรวากล่าว “หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่สุดในโลก” “ลูกไม่ได้โง่หรอกนะลูก” มารดาพูด “แค่ลูกยังเด็กเกินไป ยังไม่รู้จักคนเลวๆ อย่างภัทร” “แต่แม่คะ… หนู… หนูไม่อยากยอมแพ้” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองมารดา ดวงตาของเธอฉายแววความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง “หนูจะทำให้เขาเสียใจ หนูจะทำให้เขารู้ว่าแพรวาไม่ใช่คนที่จะมาหลอกลวงได้ง่ายๆ” มารดาถอนหายใจ “ลูกแน่ใจเหรอ” “ค่ะแม่” แพรวากล่าว “หนูจะใช้แผนการของหนู หนูจะทำให้เขาสมน้ำหน้า”