“ภัทร! แกมาทำอะไรที่นี่” อัครเดชถามเสียงแข็ง มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์สีแดงเข้มไว้แน่น ดวงตาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แม้จะเคยรู้จักกันมาก่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่เคยจะราบรื่นนัก ยิ่งนับวันยิ่งห่างเหินและมีรอยร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ ภัทรเดินตรงเข้าไปหาอัครเดช ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือเกรงใจแม้แต่น้อย “ฉันมาเพื่อทวงความจริงที่แกพรากไปจากฉัน” อัครเดชหัวเราะในลำคอ “ความจริงอะไรของแกวะ ฉันไม่เข้าใจ” เขาพยายามตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่แววตาที่หลุบลงมองแก้วไวน์ในมือบ่งบอกว่าเขากำลังประเมินสถานการณ์ “อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อัครเดช! ฉันรู้ว่าแกอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด เรื่องแพรวา เรื่องบริษัท เรื่องพ่อของฉัน!” ภัทรตะคอกเสียงดัง อารมณ์ที่ถูกกดทับมานานกำลังจะระเบิดออกมา “โอ้โห… ดูเหมือนแกจะรู้เยอะนะ” อัครเดชยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ “แล้วถ้าฉันบอกว่าแกคิดไปเองล่ะ” “หุบปาก! ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมกับแก” ภัทรย่างสามขุมเข้าไปใกล้ “แกหลอกลวงฉันมาตลอด หลอกใช้ฉันเพื่อหวังผลประโยชน์ แล้วตอนนี้แกกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันรักใช่ไหม!” “ระวังคำพูดของแกด้วยนะภัทร” อัครเดชขู่ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาอาละวาดได้” “ฉันจะอาละวาด! ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเอาแพรวากลับคืนมา และเพื่อล้างแค้นให้พ่อของฉัน!” ภัทรประกาศกร้าว “แกทำอะไรไว้กับพ่อฉัน ฉันจะทำให้แกชดใช้!” อัครเดชวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงกระทบดัง ‘แปะ’ “แกแน่ใจนะว่าอยากรู้ความจริงน่ะ” “บอกมา!” “เอาล่ะๆ ใจเย็นๆ” อัครเดชผายมือเหมือนจะปลอบประโลม แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แกคงจะรู้แล้วใช่ไหมว่าพ่อแกไม่ได้เป็นอะไรมาก่อน… จนกระทั่งเรื่องของบริษัทมันเกิดปัญหา” “พ่อฉันเป็นคนดี! เขาไม่เคยทำอะไรผิด!” ภัทรปฏิเสธเสียงแข็ง “ถ้าเขาไม่เคยทำอะไรผิดจริง เขาคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น” อัครเดชพูดเสียงเรียบ “แต่เอาเถอะ… ความจริงมันก็คือความจริง” เขาเว้นจังหวะ “พ่อแก… เขาติดการพนันอย่างหนัก” ภัทรชะงักไป แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ไม่จริง! พ่อฉันไม่เคย… เขาไม่เคยทำแบบนั้น!” “แกเชื่อเขามากกว่าฉันอีกเหรอ” อัครเดชหัวเราะเบาๆ “ฉันเห็นกับตาตัวเองนะภัทร พ่อแกเป็นหนี้ท่วมหัว เจ้าหนี้ตามทวงถึงบ้าน จนพ่อแกต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อหาเงินมาใช้หนี้” “แล้วแกเกี่ยวอะไร!” ภัทรตะคอก “แน่นอนว่าฉันต้องเกี่ยว” อัครเดชยิ้มมุมปาก “ใครจะปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ให้หลุดมือไปล่ะ” “แก… แกใช้เรื่องนี้แบล็กเมล์พ่อฉัน?” ภัทรเอ่ยถามเสียงสั่น “จะว่าแบล็กเมล์ก็ได้นะ” อัครเดชยอมรับ “แต่ฉันก็ให้โอกาสเขาเสมอ เขาอยากได้เงิน ฉันก็ให้ แต่ต้องแลกกับอะไรบางอย่าง… ซึ่งก็คือการให้ฉันเข้ามามีส่วนร่วมในบริษัทของเขา” “แกหลอกลวงพ่อฉัน!” “ฉันแค่ฉวยโอกาส” อัครเดชแก้ต่าง “ตอนนั้นบริษัทของพ่อแกกำลังต้องการเงินทุนหมุนเวียนพอดี ฉันก็เลยเสนอตัวเข้าไปช่วย แล้วก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปทีละน้อย จนตอนนี้… ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน” ภัทรยืนนิ่งไป เขากำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “แล้วแพรวา… เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้!” อัครเดชเลิกคิ้ว “แพรวา? อ๋อ… ผู้หญิงคนนั้น” เขาทำท่าครุ่นคิด “เธอเป็นแค่เครื่องมือไงภัทร เครื่องมือในการทำให้แกเจ็บปวด และทำให้แกเชื่อในสิ่งที่ฉันต้องการให้แกเชื่อ” “เครื่องมือ?” ภัทรทวนคำเสียงแหบพร่า “ใช่… ฉันรู้ว่าแกหลงรักเธอมากแค่ไหน ดังนั้น… การใช้เธอเป็นเครื่องมือ มันเลยง่ายที่สุด” อัครเดชเล่าต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน “ฉันปล่อยข่าวลือต่างๆ นานา ให้พวกนักข่าวตามเธอ ทำให้เธอเสียหาย ภาพลักษณ์เธอพัง ยิ่งเธอเจ็บปวดเท่าไหร่ แกก็ยิ่งเจ็บปวดตามเท่านั้น” “แกมันสารเลว!” ภัทรแทบจะพุ่งเข้าไปบีบคออัครเดช “ใจเย็นๆ เพื่อน” อัครเดชยกมือห้าม “ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ” “สิ่งที่แกต้องการคืออะไร!” “ทุกอย่างไงภัทร! ทั้งเงิน ชื่อเสียง อำนาจ! ฉันต้องการเหนือกว่าทุกคน! และแก… คือหนึ่งในอุปสรรคสำคัญของฉัน” อัครเดชพูด ดวงตาฉายแววเหี้ยมเกรียม “แกจะไม่มีวันได้มัน!” ภัทรประกาศกร้าว “ฉันจะทำให้แกชดใช้ทุกอย่างที่แกทำ!” “งั้นก็ลองดู” อัครเดชยักไหล่ “แต่ก่อนที่แกจะทำอะไร… แกแน่ใจเหรอว่าแพรวาไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในแผนการของฉัน” คำพูดของอัครเดชเหมือนมีดที่กรีดแทงใจภัทร “แกหมายความว่ายังไง!” “ก็… เธอก็ةฉลาดไม่ใช่เหรอ” อัครเดชพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบอีกครั้ง “บางที… เธออาจจะรู้ดีกว่าที่แกคิดก็ได้” ภัทรจ้องมองอัครเดชอย่างไม่ไว้ใจ เขาไม่รู้ว่าคำพูดของอัครเดชคือความจริง หรือเป็นเพียงการปั่นหัวเขาอีกครั้ง แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาจะไม่มีวันยอมแพ้จนกว่าจะได้ทุกอย่างคืนมา