ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะของทั้งสามคน รินมองหน้านนท์และแพรวาด้วยความหวังที่ริบหรี่ เธอรู้ว่าคำพูดของเธอได้สร้างความตกตะลึงให้กับทั้งคู่ แต่เธอก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าต้องพูดความจริงออกมา "คุณวิทย์... เขาเป็นพ่อของฉันค่ะ" รินย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ นนท์อ้าปากค้าง พยายามที่จะประมวลผลสิ่งที่รินเพิ่งพูดออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ารินจะมีความเกี่ยวพันกับคุณวิทย์ในระดับนั้น "พ่อของคุณ... คุณวิทย์" นนท์ทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "เป็นไปได้อย่างไร" "มันเป็นเรื่องที่ยาวมากค่ะ" รินสูดหายใจลึก "คุณแม่ของฉัน... ท่านเคยมีความสัมพันธ์กับคุณวิทย์เมื่อนานมาแล้ว" แพรวากำลังพยายามตั้งสติ เธอจ้องมองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด สิ่งที่รินพูดทำให้เธอเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกันอย่างน่าหวาดหวั่น "คุณแม่ของคุณ... กับคุณวิทย์" แพรวาถามเสียงแหบพร่า "แล้ว... คุณแม่ของคุณอยู่ที่ไหน" "ท่านเสียไปแล้วค่ะ" รินตอบ "ท่านป่วยหนักมานานหลายปี" "แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉัน" น้ำเสียงของแพรวาเริ่มมีความโกรธเจือปน "ทำไมคุณถึงต้องมาบอกตอนนี้" "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" รินตอบ "กลัวว่าคุณจะโกรธ กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก" "แย่ลงไปอีก" แพรวากระซิบคำนั้น ราวกับจะสาปแช่ง "ตอนนี้มันยังไม่แย่พออีกอย่างนั้นเหรอ" "แพรวา ใจเย็นก่อน" นนท์พยายามห้ามปราม "คุณจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไงคะคุณนนท์" แพรวากลับไปมองนนท์ด้วยแววตาตัดพ้อ "เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับคุณวิทย์... แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นลูกของคุณวิทย์! ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย" "ฉันเข้าใจค่ะว่าคุณต้องรู้สึกแย่" รินพูดต่อ "ฉันเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน" "แล้วทำไมคุณถึงมาบอกเรื่องนี้กับฉัน" นนท์ถามพยายามจะควบคุมสถานการณ์ "คุณต้องการอะไรจากผม" "ฉัน... ฉันแค่อยากจะบอกความจริง" รินพูด "ฉันรู้ว่าคุณรักคุณแพรวา และฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมาติดอยู่กับอดีตที่ยังไม่คลี่คลาย" "อดีตที่ยังไม่คลี่คลาย" แพรวากัดฟันพูด "แล้วที่ผ่านมาคุณทำอะไรอยู่" "ฉัน... ฉันพยายามจะเข้าใจทุกอย่าง" รินตอบ "ฉันพยายามจะมองย้อนกลับไปในอดีตของคุณแม่ ฉันเจอจดหมายเก่าๆ ของท่าน... ทำให้ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมด" "จดหมาย" แพรวาทวนคำ "ใช่ค่ะ" รินพยักหน้า "ในจดหมายของคุณแม่ มีการพูดถึงคุณวิทย์อยู่บ่อยครั้ง ท่านเขียนถึงความรักที่ท่านมีให้เขา... และก็... ความผิดหวัง" "ความผิดหวัง" นนท์พึมพำ "คุณวิทย์... เขาไม่ได้อยากจะมีฉัน" รินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณแม่ของฉัน... ท่านท้องโดยที่คุณวิทย์ไม่รู้เรื่อง" แพรวาเบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ "คุณวิทย์ไม่รู้ว่ามีฉันอยู่" รินพูดต่อ "คุณแม่ของฉัน... ท่านตัดสินใจเลี้ยงฉันมาคนเดียว ท่านไม่อยากจะรบกวนคุณวิทย์ ท่านบอกว่าเขาเองก็มีชีวิตของเขาอยู่แล้ว" "แล้วคุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ" นนท์ถาม "รู้มาตลอดค่ะ" รินตอบ "แต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะบอกใคร จนกระทั่ง... ฉันได้เจอกับคุณนนท์" "แล้วคุณ... ไม่เคยคิดจะบอกคุณวิทย์เลยเหรอ" แพรวาถามเสียงแข็ง "ฉัน... เคยพยายามค่ะ" รินตอบ "แต่คุณวิทย์... ท่านไม่เคยจะเปิดใจให้ใครเลย" "ไม่เปิดใจ" แพรวาหัวเราะเยาะ "เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ" "ฉัน... เข้าใจว่าคุณต้องโกรธ" รินมองหน้าแพรวา "แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายคุณเลย" "แล้วเจตนาของคุณคืออะไร" แพรวาถามกลับ "ฉัน... ฉันแค่อยากจะยุติเรื่องราวทั้งหมด" รินตอบ "ฉันอยากให้คุณนนท์ได้รู้ความจริงทั้งหมด และฉันก็อยากให้คุณแพรวาได้รู้ว่า... ฉันไม่ใช่คนที่จะเข้ามาแย่งชิงอะไรไปจากคุณ" "แล้วถ้าคุณวิทย์รู้ความจริงทั้งหมด เขาจะเป็นอย่างไร" นนท์ถาม "ฉันไม่รู้ค่ะ" รินตอบ "แต่ฉันคิดว่า... เขาควรจะได้รู้" แพรวาเงียบไป เธอจ้องมองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน เธอไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไร "ฉัน... ฉันขอโทษนะคะ" รินกล่าวอีกครั้ง "ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันคงจะยากสำหรับคุณ" "มันไม่แค่ยาก มันคือฝันร้าย" แพรวาพูดเสียงเบา นนท์มองไปที่แพรวา เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะแพรวา" นนท์พูด "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" แพรวาหันมามองนนท์ น้ำตาคลอเบ้า เธอพยักหน้าเบาๆ "แล้วคุณ... คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป" นนท์ถามริน "ฉัน... ฉันยังไม่รู้" รินตอบ "แต่ฉันคิดว่า... ฉันควรจะไปคุยกับคุณวิทย์" "คุณแน่ใจเหรอ" นนท์ถาม "แน่ใจค่ะ" รินยืนยัน "ฉันอยากจะให้เขารู้ว่า... เขาไม่ได้อยู่คนเดียว"