เสียงเพลงแจ๊สยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่อง แต่สำหรับนนท์แล้ว ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนรางไปหมด ภาพใบหน้าของรินที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเมื่อครู่ยังคงติดตา เขาเดินไปที่บาร์ สั่งเครื่องดื่มแก้วโปรดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งลงที่มุมหนึ่งของห้องอาหาร สายตาของเขายังคงสอดส่ายมองหาหญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม แต่ก็ไม่พบวี่แวว "คุณนนท์คะ" เสียงแพรวาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอมาพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาในระดับหนึ่ง สวมสูทสีเทาดูภูมิฐาน "ดิฉันให้คุณธนาวุฒิมาช่วยหาคุณนนท์ค่ะ" นนท์หันไปมองธนาวุฒิเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปสนใจแก้วเครื่องดื่มในมือ "ขอบคุณนะแพรวา" เขาตอบอย่างขอไปที ธนาวุฒิมองนนท์ด้วยสายตาประเมิน "คุณนนท์ดูไม่ค่อยสบายนะครับ" เขาเอ่ยถาม "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" "เปล่า" นนท์ตอบสั้นๆ "แค่เหนื่อย" แพรวาเห็นท่าทีของนนท์ก็กังวลใจ "คุณนนท์คะ เมื่อกี้คุณเห็นใครมาคะ ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น" นนท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของริน แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ต้องการความช่วยเหลือ "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันเห็นใครบางคนที่ฉันรู้จัก" เขาโกหก "แต่เขาคงจะจำฉันไม่ได้" "ใครคะ" แพรวาถามด้วยความอยากรู้ "ไม่สำคัญหรอก" นนท์รีบปฏิเสธ "ฉันแค่อยากจะรีบกลับบ้าน" "แต่เรายังไม่ได้ทานอาหารค่ำเลยนะคะ" แพรวาประท้วง "ฉันไม่หิว" นนท์ยืนกราน "ฉันจะกลับแล้ว" ธนาวุฒิเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น "ถ้าคุณนนท์อยากกลับ ผมอาสาไปส่งครับ" นนท์พยักหน้าตอบรับ "ขอบคุณมาก" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องอาหาร นนท์ก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ เธอคือกุญแจสำคัญที่อาจจะพาเขากลับไปหาคำตอบที่เขาตามหามาตลอด "เดี๋ยวก่อน" นนท์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินตรงไปยังหญิงสาวคนนั้น "คุณริน!" นนท์เรียกเสียงดัง ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นหันมามอง หญิงสาวคนนั้นหันมาเผชิญหน้ากับนนท์อีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววตกใจและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "คุณ... คุณจำฉันผิดคนแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น "ไม่ผิดไปได้อย่างไร" นนท์ก้าวเข้าไปใกล้ "ผมจำดวงตาคู่นี้ได้ดี ริน" รินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ฉันไม่ใช่รินค่ะ คุณเข้าใจผิดแล้ว" "โกหกทำไม" นนท์พยายามจับมือเธอ แต่รินสะบัดออกอย่างแรง "ทำไมเธอถึงต้องหนีฉัน" "ฉันไม่ได้หนีใครทั้งนั้น" รินเชิดหน้าขึ้น แม้ว่าน้ำเสียงจะยังคงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้จักคุณ" แพรวากับธนาวุฒิที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับงงงวย "คุณนนท์คะ นี่มันเรื่องอะไรกัน" แพรวาถาม นนท์หันไปมองแพรวาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหา "เธอคือคนที่ฉันตามหามาตลอด" เขาบอกแพรวา "คนที่หายไปจากชีวิตฉัน" รินมองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณกำลังทำให้ฉันลำบากใจนะ" เธอพูดเสียงเบา "ฉันขอร้องคุณ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ" "ปล่อยไปไม่ได้" นนท์ตอบเสียงหนักแน่น "ฉันต้องรู้ว่าทำไมเธอถึงหายไป" "มันเป็นเรื่องของอดีต" รินพยายามจะหลบเลี่ยง "และฉันก็ไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก" "แต่มันสำคัญกับฉัน" นนท์ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ "ฉันรักเธอ ริน" น้ำตาไหลอาบแก้มของริน "คุณพูดเหมือนเดิมเลยนะคะ" เธอพึมพำ "แต่ความรักของคุณมันก็ทำให้ฉันเจ็บปวด" "ฉันไม่เข้าใจ" นนท์ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เราไม่ได้เจอกัน" รินหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "แต่ฉันไม่สามารถบอกอะไรคุณได้" "ทำไม" นนท์ถามเสียงดัง "บอกฉันมาสิ!" "พอแล้วค่ะคุณนนท์" แพรวาเข้ามาขวางระหว่างนนท์กับริน "คุณกำลังทำให้คุณรินลำบากใจนะคะ" นนท์หันไปมองแพรวาด้วยสายตาเย็นชา "นี่มันเรื่องของฉันกับริน เธอไม่ต้องมายุ่ง" "แต่คุณนนท์ก็กำลังทำให้ทุกคนเสียบรรยากาศนะคะ" แพรวาเอ่ยอย่างไม่ลดละ รินเห็นดังนั้นจึงอาศัยจังหวะที่นนท์หันไปมองแพรวา เดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว "ริน!" นนท์ร้องเรียก แต่ก็สายเกินไป เธอหายไปในฝูงชนแล้ว นนท์ยืนนิ่งด้วยความผิดหวัง เขาหันไปมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "เธอทำอะไรลงไปรู้ไหม" แพรวาทำหน้างุนงง "ดิฉันก็แค่ไม่อยากให้คุณนนท์ทำอะไรที่อาจจะทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียงนะคะ" "เสียชื่อเสียงงั้นเหรอ" นนท์หัวเราะเยาะ "เธอไม่เข้าใจอะไรเลย" เขาหันไปมองธนาวุฒิ "ฉันขอตัวก่อน" นนท์เดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แพรวาและธนาวุฒิยืนมองหน้ากันอย่างงุนงง ในรถยนต์ส่วนตัวของธนาวุฒิ นนท์นั่งนิ่งเงียบ เขาไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง "คุณนนท์ครับ" ธนาวุฒิเอ่ยทำลายความเงียบ "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" นนท์ถอนหายใจ "ฉัน... ฉันแค่คิดถึงคนเก่า" เขาโกหก "ผมเข้าใจครับ" ธนาวุฒิพยักหน้า "เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้" เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ นนท์ลงจากรถทันที เขาเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่พูดอะไรอีก "คุณนนท์คะ" แพรวาเรียกเขาไว้ "คืนนี้คุณนนท์จะไปไหนอีกหรือเปล่าคะ" นนท์หันกลับมามองแพรวา "ไม่" เขาตอบ "ฉันจะพักผ่อน" แพรวาดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร "ก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้แพรวาจะโทรหาคุณนนท์นะคะ" นนท์พยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอนของเขา เขาปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ภาพใบหน้าของรินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธเขา ทำไมเธอถึงโกหก และทำไมเธอถึงดูหวาดกลัวเขาขนาดนั้น "ริน... เธอเก็บความลับอะไรไว้กันแน่" นนท์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าพาเขาเข้าสู่ห้วงนิทรา