รินเดินออกมาจากร้านกาแฟอย่างเหม่อลอย อากาศยามบ่ายที่เคยสดชื่น บัดนี้กลับดูมืดมนและหนาทึบ ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกข้างในของเธอ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ้างว้าง เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เมื่อไม่กี่นาทีก่อน โลกทั้งใบของเธอพลิกคว่ำคะมำ เธอได้พูดความจริงที่เก็บงำมาตลอดชีวิตออกไป ความจริงที่ว่าวิทย์ ผู้ชายที่เคยเป็นเหมือนเงาในชีวิตของเธอแท้จริงแล้วคือพ่อของเธอเอง เป็นความจริงที่เธอเองก็เพิ่งจะเข้าใจและยอมรับได้ไม่นานนัก เธอจำวันแรกที่ได้พบกับวิทย์ได้ดี เป็นวันที่เธอป่วยหนักและต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล วิทย์เข้ามาเยี่ยมเธอด้วยท่าทีที่แปลกไปจากเดิม เขาดูร้อนรน เป็นห่วงเป็นใย ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าแค่คนรู้จัก “คุณเป็นอะไรมากไหม ริน” เสียงของวิทย์ตอนนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ “นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว “ผม... ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังจะ... ไป” วิทย์พูดตะกุกตะกัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “คุณอย่าเพิ่งไปนะ ริน ผม... ผมยังอยากคุยกับคุณอีก” ในตอนนั้น รินก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงและท่าทีของวิทย์ แต่เธอก็อ่อนแอเกินกว่าจะคิดอะไรได้มากนัก จนกระทั่งวันนั้น... วันที่ความจริงอันน่าตกใจได้ถูกเปิดเผยออกมา “คุณวิทย์...” แพทย์ผู้ดูแลเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ผลตรวจ DNA ออกมาแล้วครับ และ... คุณคือพ่อของเด็กคนนี้จริงๆ” วินาทีนั้น โลกทั้งใบของรินพลันเงียบสงัด เธอจำได้ว่าตัวเองรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ความลับที่แม่ของเธอเก็บงำไว้มาตลอด จะถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบที่เจ็บปวดเช่นนี้ แม่ของเธอ... หญิงสาวผู้แข็งแกร่งแต่ก็อ่อนแอในเวลาเดียวกัน เธอไม่เคยปริปากบอกเรื่องราวของพ่อให้กับรินเลย แม้แต่ชื่อของเขาก็ยังเป็นสิ่งที่ต้องห้าม รินเคยถามอยู่หลายครั้ง แต่แม่ของเธอก็จะเบี่ยงประเด็น หรือไม่ก็ทำเป็นไม่รับฟัง “แม่คะ พ่อของหนูเป็นใครคะ” เธอเคยถามแม่เมื่อครั้งยังเด็ก “พ่อของหนู... เขาเป็นคนดีนะลูก” แม่ของเธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย “แต่... บางที ความรักก็ไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไป” คำตอบนั้นยิ่งทำให้รินสับสนมากขึ้นไปอีก เธอเติบโตมากับคำพูดที่คลุมเครือของแม่ จนกระทั่งเธอได้มาเจอกับวิทย์ ความรู้สึกบางอย่างมันค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอรู้สึกผูกพันกับวิทย์อย่างประหลาด ราวกับมีสายใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองไว้ และแล้ว เมื่อเธอต้องมาต่อสู้กับโรคร้าย วิทย์ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาดูแลเธออย่างดี ราวกับคนในครอบครัว เขาแสดงความห่วงใยออกมาอย่างชัดเจน จนกระทั่งความจริงได้ถูกเปิดเผยในที่สุด “ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ” วิทย์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อได้รู้ความจริง “ทำไม... ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย” “ถ้าฉันบอกคุณ... คุณจะยังรักฉันอยู่ไหมคะ” แม่ของรินตอบด้วยน้ำตา “ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าฉันมีลูกกับคุณแล้ว คุณจะทิ้งฉันไป” “ไม่... ไม่มีวัน” วิทย์กอดร่างของแม่รินไว้แน่น “ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไม่ทิ้งคุณ” แต่แล้ว โชคชะตาก็เล่นตลก แม่ของรินจากไปก่อนที่จะได้เห็นลูกสาวของเธอเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข ปล่อยให้รินต้องอยู่กับความลับอันยิ่งใหญ่นี้เพียงลำพัง เธอมองไปยังตึกสูงตระหง่านของบริษัทวิทย์ การปรากฏตัวของเธอน่าจะสร้างความสั่นสะเทือนให้กับโลกของวิทย์ไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าวิทย์จะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร เขาจะดีใจ เสียใจ หรือโกรธเคืองกันแน่ แล้วนนท์ล่ะ... เขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขารัก กำลังมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับพ่อของเขาเอง ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาดในอดีต รินหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของนนท์ที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดเมื่อครู่ เธอรู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วย เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาเลย เธอเพียงแต่ต้องการที่จะเปิดเผยความจริงที่ถูกปิดบังมานาน “ฉันควรทำยังไงต่อไปดี” เธอพึมพำกับตัวเอง พลันเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์แห่งความคิด “สวัสดีค่ะ” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “ริน... เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงของวิทย์ดังมาจากปลายสาย รินชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะคุยกับวิทย์หรือไม่ แต่เมื่อได้ยินเสียงของเขา เธอก็รู้สึกว่าต้องการใครสักคนที่จะรับฟัง “เปล่าค่ะ... แค่เหนื่อยๆ” เธอตอบ “ผม... ผมอยากเจอคุณนะ ริน” วิทย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ” “เรื่องอะไรคะ” “เรื่อง... เรื่องความจริงทั้งหมด” วิทย์ตอบ “ผมรู้แล้วนะริน ว่าคุณคือลูกสาวของผม” รินถึงกับตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอไม่รู้ว่าวิทย์รู้ได้อย่างไร หรือเขาได้ยินจากใคร แต่น้ำเสียงของเขาในตอนนี้ เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความเสียใจ และอาจจะมีความหวังบางอย่าง “คุณ... คุณรู้แล้วเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น “ใช่” วิทย์ตอบ “และผมก็... ผมอยากจะขอโทษคุณนะริน” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” “ขอโทษที่ผม... ไม่เคยได้ดูแลคุณเลย” วิทย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ขอโทษที่ผม... ปล่อยให้แม่ของคุณต้องทนทุกข์อยู่คนเดียว” รินหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เธอพยายามจะหลีกหนีมาตลอด “ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ” เธอตอบ “ไม่เป็นไร” วิทย์ถอนหายใจ “คุณ... คุณสะดวกไหม ที่เราจะเจอกัน” รินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ก็ได้ค่ะ” “ดี” วิทย์พูด “ผมจะไปรับคุณนะ” รินวางสายโทรศัพท์ลง เธอมองออกไปยังถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ราวกับว่าเธอเป็นคนเดียวที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับวิทย์ในครั้งนี้ จะเป็นก้าวสำคัญในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล