“พ่อ...” เสียงของรินเอ่ยแผ่วเบา หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มสนิท ดวงตาคู่สวยสั่นระริกมองสำรวจใบหน้าชายตรงหน้าที่บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา วิทย์... บิดาแท้ๆ ของเธอ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเงาจางๆ ในความทรงจำวัยเด็กที่เต็มไปด้วยบาดแผล บัดนี้กลับปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับคำขอโทษที่ดูจะสายเกินไป ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่สำหรับรินแล้ว มันกลับหนักอึ้งราวกับจะบดขยี้ทุกความรู้สึก เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังดังชัดเจน ราวกับกำลังบอกเวลาที่เหลืออยู่ของการเผชิญหน้าอันกระอักกระอ่วนนี้ เธอไม่เคยคาดคิดว่าชะตาชีวิตจะนำพาเธอมาสู่จุดนี้ การได้มานั่งอยู่ต่อหน้าคนที่เธอเคยตราหน้าว่าคือผู้พรากทุกสิ่งไปจากชีวิต คือคนที่ทำให้แม่ต้องเจ็บปวด “หนูริน...” วิทย์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยชื่อเธอออกมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่แพ้กัน สายตาของเขาที่จับจ้องมาที่เธอ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ยากจะอธิบาย และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะชดเชย ******************************************************************************** (ตรงนี้คือจุดที่เนื้อเรื่องจะเชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของตอน)ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของรินอย่างตรงไปตรงมา “พ่อ...พ่อรู้ว่าหนูคงโกรธและเสียใจมาก พ่อไม่เคยมีข้อแก้ตัวอะไรสำหรับสิ่งที่พ่อทำลงไปในอดีต” รินนิ่งฟัง ปล่อยให้คำพูดของเขาค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในความรู้สึก เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ ความโกรธ ความเจ็บปวด หรือความสับสน ความรู้สึกทั้งหมดปะปนกันจนเธอไม่สามารถแยกแยะมันออกมาได้ “สิ่งที่แม่เคยบอกหนู...มันคือความจริงทั้งหมดใช่ไหมคะ” รินถามเสียงเบา แทบจะกระซิบออกมา วิทย์พยักหน้าช้าๆ “ใช่...ทุกอย่างที่แม่ของหนูเคยบอก คือความจริงทั้งหมด พ่อ...พ่อเลือกที่จะทิ้งแม่ของหนูไป เพื่อไปอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง พ่อคิดว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้องในตอนนั้น แต่ยิ่งนานวันเข้า พ่อก็ยิ่งรู้ตัวว่าพ่อผิด พ่อพลาดอย่างมหันต์” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของริน เธอพยายามกลั้นมันไว้ แต่สุดท้ายมันก็ไหลรินลงมา อาบแก้มขาวเนียน “แล้วทำไม...ทำไมแม่ของหนูถึงต้อง...ทนทุกข์ทรมานขนาดนั้นคะ” คำถามหลุดจากปากอย่างยากลำบาก “ถ้าแม่ของหนูเข้มแข็งพอ...ถ้าแม่ของหนูไม่...ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ...ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้” วิทย์หลับตาลงแน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะระงับความเจ็บปวดที่กำลังถาโถมเข้ามา “แม่ของหนู...เข้มแข็งมากนะริน แม่ของหนูสู้มาตลอดเพื่อหนู แต่...แต่บางครั้ง ความเข้มแข็งก็มีขีดจำกัด พ่อ...พ่อไม่เคยรู้เลยว่าการจากไปของพ่อมันสร้างบาดแผลให้แม่ของหนูมากขนาดไหน พ่อ...พ่อมันเห็นแก่ตัวเกินไป” “แล้วทำไม...ทำไมพ่อถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลยคะ” รินถามต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ทำไมพ่อถึงปล่อยให้แม่ของหนู...เลี้ยงหนูคนเดียวมาตลอด” “พ่อ...พ่อเคยพยายามจะติดต่อแม่ของหนูนะ” วิทย์เล่าต่อ “แต่แม่ของหนู...เขาบอกว่าไม่อยากให้พ่อมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของพวกเราอีกแล้ว เขาบอกว่าพ่อทำร้ายเขามากพอแล้ว เขาอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับหนูโดยไม่มีพ่อ พ่อ...พ่อเคารพการตัดสินใจของเขา พ่อคิดว่านั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ” รินเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอะไร ความเจ็บปวดที่แม่ของเธอเคยเผชิญมันถาโถมเข้ามาในความคิดของเธอ แม่ของเธอเข้มแข็งมากจริงๆ แม่ของเธอเสียสละทุกอย่างเพื่อเธอ “พ่อ...พ่อเสียใจนะริน พ่อเสียใจที่ทำให้แม่ของหนูต้องเจ็บปวด เสียใจที่ทำให้หนูต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ” วิทย์กล่าวต่อ “พ่อ...พ่ออยากขอโทษ หนูจะให้อภัยพ่อได้ไหม” รินมองหน้าวิทย์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหวัง เธอเห็นเงาของความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปี “หนู...หนูไม่รู้ค่ะ” รินตอบตามตรง “ตอนนี้หนูยังสับสนไปหมด หนูไม่รู้ว่าความรู้สึกของหนูคืออะไร หนูยังต้องใช้เวลา” วิทย์พยักหน้าเข้าใจ “เข้าใจ...พ่อเข้าใจ พ่อจะไม่เร่งรัดอะไรทั้งนั้น พ่อแค่อยากให้หนูรู้ว่า พ่ออยู่ตรงนี้นะ พ่อพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่พ่อเคยทำ พ่ออยากให้หนูได้ในสิ่งที่หนูสมควรได้รับ” “สิ่งที่หนูสมควรได้รับ?” รินทวนคำ “แล้วสิ่งที่แม่ของหนูสมควรได้รับล่ะคะ” วิทย์เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แม่ของหนู...สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในโลก พ่อ...พ่อไม่สามารถชดเชยสิ่งที่พ่อพรากไปจากแม่ของหนูได้ แต่พ่อจะพยายามชดเชยให้กับหนูให้มากที่สุดเท่าที่พ่อจะทำได้” รินมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ฝนกำลังจะตกหนัก เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เข้าครอบงำ เธอไม่รู้ว่าการมาที่นี่ การได้เผชิญหน้ากับวิทย์ จะนำพาเธอไปสู่อะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ปมในอดีตของเธอกำลังจะถูกคลี่คลาย และชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล “หนูขอเวลาคิดนะคะ” รินกล่าว “หนู...หนูขอตัวก่อน” วิทย์มองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ได้สิ...ถ้าหนูต้องการอะไร บอกพ่อนะ” รินพยักหน้าเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับแขก เธอเดินผ่านโถงทางเดินที่โอ่อ่า เผยให้เห็นความมั่งคั่งของวิทย์ แต่ในใจของเธอว่างเปล่า เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยความลับและบาดแผลที่ยังไม่หายดี ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากประตูบ้าน วิทย์ก็เรียกเธอไว้ “ริน...” รินหันกลับไปมอง “พ่อ...พ่อดีใจนะที่ได้เจอหนู” วิทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พ่อ...พ่อหวังว่าสักวันหนึ่ง หนูกับพ่อ...เราจะเข้าใจกันได้” รินมองวิทย์นิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกไป ทิ้งวิทย์ไว้กับความเงียบและคำสัญญาในใจ