บรรยากาศในห้องนั่งเล่นของวิทย์ในยามบ่ายวันนั้น อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งความเงียบที่หนักอึ้ง ความตึงเครียดที่คุกรุ่น และความหวังริบหรี่ที่กำลังจะเบ่งบาน รินนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งเมื่อวานนี้ แต่คราวนี้เธอไม่ได้รู้สึกประหม่าเท่าเดิม เธอมองแพรวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น วิทย์นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสองคน ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฟัง “คุณวิทย์คะ...” แพรวาเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แพวา...แพวาอยากจะสารภาพความจริงกับคุณค่ะ” วิทย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ความจริงอะไรครับ” แพรวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “เรื่อง...เรื่องที่แพวาบอกคุณเมื่อวันก่อน...มันไม่จริงทั้งหมดค่ะ” วิทย์มองแพรวาด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไงครับ” “แพวา...แพวาโกหกคุณค่ะ” แพรวาพูดต่อ “แพวาไม่ได้เห็นคุณแม่ของรินแอบอ้างเป็นคนอื่น แพวา...แพวาแค่...แค่โมโหที่แพวาคิดว่าคุณแม่ของรินแย่งคุณไป” วิทย์นิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด “คุณ...คุณหลอกผมอย่างนั้นเหรอครับ” วิทย์ถามเสียงลอดไรฟัน แพรวาน้ำตาไหล “ใช่ค่ะ...แพวารู้ว่าแพวาผิด แพวาทนไม่ได้ที่เห็นคุณมีความสุขกับคนอื่น แพวา...แพวาเห็นแก่ตัวมากเกินไป” “คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่” วิทย์ถามเสียงเย็น “รู้ค่ะ” แพรวากล่าว “แพวารู้ว่าแพวาทำผิดต่อคุณ ต่อแม่ของริน และต่อรินเองด้วย แพวา...แพวาขอโทษนะคะ” วิทย์หลับตาลงแน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน “ผม...ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี” วิทย์กล่าว “ผมไม่คิดว่าคุณจะทำแบบนี้ได้” “แพวารู้ค่ะ” แพรวาตอบ “แพวาไม่ขอให้คุณให้อภัย แต่แพวาแค่อยากจะบอกความจริง” รินที่นั่งอยู่ข้างๆ แพรวา วางมือลงบนแขนของแพรวาเบาๆ เป็นการปลอบใจ วิทย์ลืมตาขึ้น มองไปที่ริน “ริน...ลูกรู้เรื่องนี้มาก่อนเหรอ” รินส่ายหน้า “หนูเพิ่งรู้ค่ะพ่อ” วิทย์มองแพรวาอีกครั้ง “แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้ครับ” “แพวา...แพวารักคุณวิทย์มากค่ะ” แพรวาตอบ “แพวาไม่อยากเสียคุณไป” “แต่คุณกำลังจะเสียผมไปจริงๆ นะครับ” วิทย์กล่าว “เพราะความไม่ซื่อสัตย์ของคุณ” แพรวาเงียบไป เธอรู้ว่าวิทย์พูดถูก “ผม...ผมผิดหวังในตัวคุณมากครับแพรวา” วิทย์กล่าว “ผมคิดว่าคุณเป็นคนดีกว่านี้” “แพวารู้ค่ะ” แพรวาตอบ “แพวายอมรับผลของการกระทำของแพวาค่ะ” รินมองวิทย์ด้วยสายตาเห็นใจ “คุณพ่อคะ...” วิทย์หันมามองริน “ว่าไงจ๊ะลูก” “หนูเข้าใจนะคะว่าพ่ออาจจะเสียใจมาก” รินกล่าว “แต่...หนูว่าเราควรจะมองไปข้างหน้าค่ะ” วิทย์มองรินนิ่งๆ “มองไปข้างหน้า...” “ใช่ค่ะ” รินพยักหน้า “เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว เราแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เราสามารถเรียนรู้จากมันได้” วิทย์ถอนหายใจยาว “ลูกพูดถูก” “คุณแพวา...ได้บอกความจริงแล้วนะคะ” รินกล่าว “หนูว่า...คุณพ่อควรจะให้โอกาสตัวเองได้ลองปรับความเข้าใจกับหนูนะคะ” วิทย์มองไปที่แพรวาอีกครั้ง แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “ผม...ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้” “หนูรู้ค่ะ” รินกล่าว “แต่ลองดูนะคะ” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองวิทย์ “คุณวิทย์คะ...แพวาจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัย” วิทย์มองริน มองแพรวา แล้วก็ถอนหายใจยาว “เอาเถอะ...ผมจะลองดู” รินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเยียวยา แต่การที่วิทย์ยอมเปิดใจรับฟัง ก็เป็นสิ่งที่ดีมากแล้ว “ขอบคุณค่ะคุณวิทย์” แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก” วิทย์กล่าว “ผม...ผมก็อยากจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดให้ชัดเจน” รินลุกขึ้นยืน “หนูขอตัวไปเตรียมอาหารนะคะ” “เดี๋ยวฉันช่วย” แพรวารีบลุกขึ้นตาม ทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป ทิ้งวิทย์ไว้กับความคิดของตัวเอง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดที่กำลังจะลับขอบฟ้า วันนี้เป็นวันที่ยากลำบาก แต่เขาก็รู้สึกว่ามีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เขาหันกลับมามองที่โซฟาว่างเปล่า ความคิดถึงอดีตและความหวังสำหรับอนาคต วนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาจะพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อตัวเขาเอง เพื่อริน และเพื่อแพรวา บางที...ความจริงที่เจ็บปวดในวันนี้ อาจจะนำพาไปสู่ความสุขที่แท้จริงในวันข้างหน้าก็ได้