แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาบนผืนหญ้าสีเขียวขจีของลานกว้างที่รินเคยบอกไว้ อากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย มีลมพัดเอื่อยๆ พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้ยามราตรีมาแตะจมูก รินมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ที่นี่เป็นสถานที่ที่เงียบสงบ สมบูรณ์แบบสำหรับการมาดูดาวจริงๆ วิทย์ขับรถเข้ามาจอดเทียบข้างๆ เธอในเวลาไม่นานนัก เขาเปิดประตูลงมาจากรถ ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม และแววตาฉายประกายแห่งความสุขที่รินไม่ได้เห็นมานาน "มาถึงแล้วเหรอ" วิทย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ผมเห็นแสงไฟ เลยรู้ว่าคุณคงมาถึงแล้ว" รินยิ้มตอบ "ค่ะ มาก่อนนิดหน่อย อากาศดีจังเลยนะคะ" "ใช่ครับ อากาศกำลังสบายเลย" วิทย์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "คุณดูสดใสขึ้นนะ" "ก็เพราะคุณนั่นแหละค่ะ" รินตอบ พลางซบหน้าลงบนมือของเขา "การได้คุยกันเมื่อวานนี้ ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมากจริงๆ" "ผมก็เหมือนกัน" วิทย์กระชับมือที่ประคองใบหน้าเธอไว้ "ผมดีใจที่เราได้คุยกันอย่างที่ควรจะเป็นมานานแล้ว" ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบที่อบอุ่นโอบล้อมพวกเขาไว้ ก่อนที่วิทย์จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ไปนั่งกันเถอะครับ ผมเอาเสื่อมาด้วย" วิทย์ผายมือไปยังท้ายรถ ที่ซึ่งมีเสื่อปูพื้นสีสันสดใสถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย รินพยักหน้า เห็นด้วย ทั้งสองช่วยกันปูเสื่อลงบนพื้นหญ้า แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างผ่อนคลาย วิทย์หยิบกระติกน้ำแข็งใบเล็กออกมา เปิดฝาออก เผยให้เห็นขวดน้ำผลไม้เย็นฉ่ำและขนมเล็กๆ น้อยๆ "ผมเตรียมมานิดหน่อย เผื่อคุณจะหิว" เขาบอก พลางยื่นขวดน้ำให้ริน "ขอบคุณค่ะ" รินรับมาเปิดดื่ม พลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมีหมู่ดาวปรากฏให้เห็นเป็นประกายระยิบระยับ "เห็นไหมครับ" วิทย์ชี้ขึ้นไปบนฟ้า "ดาวดวงนั้นไง ที่เราเคยคุยกันว่ามันเป็นดาวประจำตัวของคุณ" รินมองตามนิ้วของเขาไปยังดาวดวงเล็กๆ ที่ส่องแสงสุกสกาวท่ามกลางหมู่ดาวอื่นๆ "จำได้ค่ะ ตอนเด็กๆ แม่เคยเล่าให้ฟังว่า ดาวดวงนี้จะส่องสว่างนำทางผู้ที่หลงทาง" "แล้วตอนนี้คุณรู้สึกหลงทางอยู่หรือเปล่า" วิทย์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน รินเงียบไปครู่หนึ่ง พลางนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอในช่วงเวลาที่ผ่านมา "เมื่อก่อนเคยค่ะ… แต่ตอนนี้ไม่แล้ว" เธอตอบอย่างมั่นใจ "การได้อยู่ที่นี่ ได้อยู่กับคุณ ได้เห็นคุณยิ้มอีกครั้ง มันเหมือนกับว่าเส้นทางที่เคยสับสนมันเริ่มชัดเจนขึ้นแล้ว" วิทย์เอื้อมมือมาจับมือของรินไว้แน่น "ผมก็เหมือนกัน ริน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งตั้งแต่คุณกลับมา" "แล้วเรื่องของคุณแพรวา…" รินลังเลที่จะเอ่ยถึง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ "คุณ… เข้าใจเธอแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะ" วิทย์ถอนหายใจยาว "ผม… อาจจะไม่ได้เข้าใจทุกอย่างที่เธอทำลงไป แต่ผมเข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำอย่างนั้น" เขาหันหน้ามามองริน "ผมรู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง และผมก็รู้ว่าเธอรักคุณมากแค่ไหน" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" รินพึมพำ "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นแล้วนะ" วิทย์กระชับมือเธออีกครั้ง "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราสองคน" "ค่ะ" รินตอบรับ "เราสองคน" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆ และเสียงจักจั่นที่ร้องระงมอยู่ไกลๆ "คุณจำได้ไหม" วิทย์เริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง "ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ที่สวนสาธารณะนั่นน่ะ" รินยิ้ม "จำได้สิคะ คุณทำกระเป๋าตก แล้วฉันก็เก็บให้" "ใช่ครับ" วิทย์หัวเราะเบาๆ "ตอนนั้นผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลยนะ" "แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึง… " รินถามอย่างอึ้งๆ "ผม… ผมยังเด็กเกินไปมั้งครับ" วิทย์ตอบอย่างติดอ่าง "ผมยังไม่พร้อมที่จะมีความสัมพันธ์จริงๆ จังๆ แล้วก็… ก็มีเรื่องที่ทำให้ผมต้องหนีไป" "เรื่องแพรวาใช่ไหมคะ" รินถามอย่างตรงไปตรงมา วิทย์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกสับสนมาก ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง ผมกลัวว่าถ้าผมเลือกคุณ ผมจะต้องสูญเสียบางอย่างไป" "แล้วตอนนี้คุณไม่กลัวแล้วเหรอคะ" "ไม่แล้วครับ" วิทย์มองเข้าไปในดวงตาของรินอย่างมั่นคง "ผมรู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ และผมก็รู้ว่าผมจะไม่มีวันสูญเสียคุณไปอีก" รินรู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้า เธอดีใจที่วิทย์เปิดใจกับเธอขนาดนี้ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" "คุณรู้ไหม" วิทย์พูดต่อ "ตอนที่ผมไปต่างประเทศ ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา ผมพยายามจะลืมคุณนะ แต่ผมทำไม่ได้เลย" "แล้วทำไมคุณถึงไม่กลับมา" "ผม… ผมไม่รู้จะกลับมายังไง ผมรู้สึกผิดกับคุณมาก" วิทย์ก้มหน้าลงเล็กน้อย "ผมทำร้ายคุณมากเกินไป" "ไม่เป็นไรแล้วนะคะ" รินบีบมือเขา "เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้เสมอ" "ผมรักคุณนะ ริน" วิทย์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันท่วมท้น "ฉันก็รักคุณค่ะ วิทย์" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ วิทย์ค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของรินอย่างอ่อนโยน เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง และคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันจางหายไป ทั้งสองนั่งมองดาวด้วยกันภายใต้แสงจันทร์ รินซบใบหน้าลงบนไหล่ของวิทย์ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่ตราบใดที่ยังมีวิทย์อยู่เคียงข้าง เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง