กลิ่นฝนบางเบาที่ลอยปะปนมากับลมเย็นยะเยือกยามพลบค่ำในกรุงเทพฯ เป็นกลิ่นที่มินตราคุ้นเคยดีเสมอ ยามใดที่ฟ้าหม่น ฝนตก เมฆครึ้ม หัวใจของเธอมักจะหวนนึกถึงใครคนหนึ่งเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ภาพของเขา ธารินทร์ ผู้ชายที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งจะจากกันเมื่อวานนี้เอง มินตราก้าวลงจากรถแท็กซี่ หน้าอาคารสำนักงานเก่าแก่ที่ตอนนี้ถูกปรับปรุงเป็นร้านกาแฟหรูหรา เธอเดินเข้าไปหลบฝนใต้ชายคากระจกบานใหญ่ แสงไฟสีส้มนวลสาดส่องให้เห็นบรรยากาศภายในที่อบอุ่น แต่สำหรับมินตรา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับพาเธอถอยหลังกลับไปหลายปี ในวันที่ที่นี่เคยเป็นออฟฟิศเล็กๆ ที่เธอและธารินทร์ร่วมกันสร้างขึ้นมาด้วยสองมือ "มาแล้วเหรอคะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากเคาน์เตอร์ มินตราหันไปมอง พบกับหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมม้าเต่อ ท่าทางกระตือรือร้น "ค่ะ คุณอรุณ" มินตราฝืนยิ้มตอบ "พอดีฝนตกหนักเลยมาช้าไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ พอดีคุณธามเพิ่งมาถึงเหมือนกัน กำลังนั่งรออยู่ข้างในค่ะ" อรุณยิ้มกว้าง "คุณมินตราจะรับอะไรดีคะ วันนี้เรามีเมนูพิเศษเป็นลาเต้รสเฮเซลนัท หอมมันเข้ากับบรรยากาศฝนตกดีนะคะ" "ขอเป็นอเมริกาโน่เย็นแก้วนึงก็พอค่ะ" มินตราตอบเสียงเรียบ "ได้เลยค่ะ" อรุณรับออเดอร์แล้วหันไปชงกาแฟให้ มินตราเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะมุมสุดของร้าน ซึ่งเป็นที่ที่เธอชอบมาเสมอ เพราะมันมองเห็นวิวถนนด้านนอกได้ชัดเจน และเป็นมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ ไม่ใช่เสียงของอรุณแน่ๆ เสียงทุ้มต่ำนั้น เสียงที่คุ้นเคยจนแทบจะจดจำได้ในทันที "สวัสดีครับ" มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง เธอเห็นธารินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอระหงและผิวขาวเนียน ดวงตาคมของเขายังคงฉายแววอบอุ่นเหมือนเคย แต่ก็มีความหม่นที่ยากจะอธิบายซ่อนอยู่ "สวัสดีค่ะ คุณธาม" มินตราตอบรับ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "นั่งนานแล้วเหรอ" ธารินทร์ถาม พลางทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ "เพิ่งมาถึงค่ะ" มินตราโกหก "คุณธามก็คงเพิ่งมาเหมือนกัน ใช่ไหมคะ" ธารินทร์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ก็เกือบๆ น่ะครับ ฝนตกถนนติดนิดหน่อย" อรุณเดินนำกาแฟของมินตราและเครื่องดื่มอีกแก้วมาวางให้ "อเมริกาโน่เย็นของคุณมินตราค่ะ แล้วก็คาปูชิโน่ร้อนของคุณธามนะคะ" "ขอบคุณครับ" ธารินทร์กล่าว "ขอบคุณค่ะ" มินตราพึมพำ เมื่ออรุณเดินจากไป บรรยากาศก็กลับมาเงียบสงัด มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ และเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบกระจก "มาทำไม" ธารินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้า "ก็... มีเรื่องต้องคุยกัน" มินตราตอบ พลางก้มหน้ามองแก้วกาแฟของตัวเอง "เรื่องอะไร" "เรื่อง... บริษัทค่ะ" มินตราเลือกที่จะใช้คำนั้น เพราะรู้ดีว่ามันเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุดที่จะทำให้เขามาพบเธอ "บริษัท? ผมนึกว่าเราตกลงกันแล้วนะ" ธารินทร์เลิกคิ้ว "ตกลงเรื่องอะไรคะ" มินตราแกล้งถาม "เรื่องเรา หรือเรื่องบริษัท" ธารินทร์ถอนหายใจเบาๆ "คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร" "ฉันรู้ค่ะ" มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "แต่ในเมื่อวันนี้เรามาเจอกันแล้ว ฉันก็อยากจะคุยเรื่องนี้ให้เคลียร์อีกครั้ง" "เคลียร์อะไรอีก" ธารินทร์ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความหงุดหงิดเจือปน "เราจบกันไปแล้วนะ มินตรา" "ฉันรู้ค่ะ" มินตราพยายามยิ้ม "แต่คุณธามคะ เรายังเป็นเจ้าของบริษัทนี้ร่วมกันอยู่ เรายังต้องมีความรับผิดชอบต่อมัน" "ผมก็รู้" ธารินทร์ตอบ "ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องเลือกที่จะมาเจอผมที่นี่" "ที่นี่..." มินตรามองไปรอบๆ ร้าน "มันมีความหมายกับเราทั้งคู่ไม่ใช่เหรอคะ" ธารินทร์เงียบไป เขาเหลือบมองไปรอบๆ ร้าน ราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตในม่านหมอก "ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรา" มินตราพูดต่อ "เราสองคนช่วยกันลงเสาเข็ม ตกแต่งร้าน ช่วยกันคิดเมนู ช่วยกันดูแลทุกอย่าง" "ผมรู้" ธารินทร์ตอบเสียงเบา "ผมไม่เคยลืม" "แล้วทำไมเราถึงปล่อยให้มันกลายเป็นแบบนี้ล่ะคะ" มินตราถาม "ทั้งๆ ที่เราเคยรักที่นี่ รักกันมากแค่ไหน" "ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว" ธารินทร์พูด "คุณก็รู้" "ฉันไม่รู้" มินตราสวนกลับทันควัน "ฉันรู้แค่ว่าวันนี้ฉันยืนอยู่ตรงนี้ กำลังคุยกับคุณ ธารินทร์ ที่ฉันยังรักอยู่" คำพูดของเธอทำเอาธารินทร์นิ่งไป ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของมินตรา ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "คุณ... ยังรักผมอยู่เหรอ" เขาถามเสียงสั่น มินตราไม่ตอบ เธอเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ไม่... คุณไม่ได้รักผมแล้ว" ธารินทร์ส่ายหน้าช้าๆ "คุณแค่คิดถึงวันเก่าๆ คิดถึงความสำเร็จที่เราเคยมีร่วมกัน" "มันไม่ใช่แค่นั้นค่ะ" มินตราพยายามกลั้นน้ำตา "ฉัน... ยังคิดถึงคุณ ธารินทร์" "พอเถอะครับ มินตรา" ธารินทร์ยกมือขึ้นห้าม "เราไม่ควรจะพูดถึงเรื่องพวกนี้อีก" "แล้วเราควรจะพูดถึงเรื่องอะไรคะ" มินตราถาม "เรื่องที่ว่าใครจะเป็นคนซื้อหุ้นอีกฝ่ายไป หรือเรื่องที่ว่าเราจะแบ่งทรัพย์สินที่เหลือกันยังไง" "ก็... ถ้าคุณอยากคุยเรื่องนั้น ผมก็พร้อม" ธารินทร์ตอบ พลางยกแก้วคาปูชิโน่ขึ้นจิบ มินตรามองเขาด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอเมื่อครู่มันอาจจะทำให้สถานการณ์แย่ลง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไป "ฉันไม่ได้อยากคุยเรื่องนั้นค่ะ" มินตราบอก "ฉันแค่อยากจะรู้ว่า... ทำไม" "ทำไมเรื่องของเรามันถึงจบลงแบบนี้" ธารินทร์ต่อให้ มินตราพยักหน้า "มันไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่า... เราเข้ากันไม่ได้อีกแล้ว" ธารินทร์ตอบ "ความฝันของเรามันต่างกัน เส้นทางชีวิตของเรามันก็ไม่เหมือนกัน" "แต่เราเคยเดินไปด้วยกันได้" มินตราแย้ง "ตอนนั้นเรายังเด็ก" ธารินทร์พูด "เรายังไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเราต้องการอะไร" "แล้วตอนนี้คุณรู้แล้วเหรอคะ" "ผมคิดว่าผมรู้นะ" ธารินทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง "ผมรู้ว่าผมต้องการอะไรที่มัน... มั่นคงกว่านี้" "มั่นคงกว่าฉันเหรอคะ" มินตราถามเสียงสั่น ธารินทร์หันกลับมามองเธอ "คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น" "ฉันไม่รู้ค่ะ" มินตราส่ายหน้า "ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้คุณคิดอะไรอยู่" "ผมก็แค่อยากให้ทุกอย่างมันจบลงอย่างสวยงาม" ธารินทร์ตอบ "ไม่ว่าจะในความสัมพันธ์ หรือในธุรกิจ" "สวยงามเหรอคะ" มินตราหัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น "แล้วการที่เราต้องมานั่งคุยกันแบบนี้ มันสวยงามตรงไหน" "มันคือการยอมรับความจริง" ธารินทร์พูด "การยอมรับว่าบางครั้ง ความรักก็ไม่สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้" "สำหรับคุณมันอาจจะใช่" มินตราพูด "แต่สำหรับฉัน... มันยังไม่ใช่" เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอีกครั้ง หวังว่าจะเห็นประกายบางอย่างที่เคยมีให้เธอ แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความว่างเปล่า และความเหนื่อยล้า "ฉันกลับก่อนนะคะ" มินตราพูด พลางลุกขึ้นยืน "ขอบคุณสำหรับกาแฟค่ะ" "เดี๋ยว" ธารินทร์เรียกเธอไว้ "ผมจะไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่เองได้" มินตราตอบ "ให้ผมไปส่งเถอะ" ธารินทร์ยืนกราน "ผมไม่อยากให้คุณต้องเดินกลับไปท่ามกลางสายฝนแบบนี้" มินตรายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้ค่ะ" ตอนที่ 2 — ทางแยกที่ต้องเลือก แสงไฟนีออนสีฟ้าขาวของป้ายรถเมล์สะท้อนกับหยดน้ำฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย มินตรากอดอกแน่น ยืนอยู่ใต้ร่มที่กางออกเพียงเล็กน้อย ไม่สามารถปกป้องเธอจากความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาได้ทั้งหมด เสื้อโค้ทตัวบางที่เธอสวมใส่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ต่อสู้กับอากาศยามค่ำคืนนี้ ธารินทร์จอดรถยนต์คันหรูของเขาไว้ที่ริมถนนไม่ไกลจากป้ายรถเมล์นัก เขาลงจากรถมาพร้อมกับร่มคันใหญ่ที่กางออกเพื่อกั้นฝนให้กับเธอ "มานี่ครับ" ธารินทร์เดินเข้ามาใกล้ มินตราผงะเล็กน้อยเมื่อเขายื่นมือมาประคองแขนของเธอ "ขอบคุณค่ะ" มินตราตอบรับเสียงเบา ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางเท้าที่เปียกชื้น เสียงฝีเท้าดังกระทบกับแอ่งน้ำเป็นระยะๆ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนเป็นเพื่อน "คุณธามคะ" มินตราเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ทำไมวันนี้คุณถึงยอมมาเจอฉัน" ธารินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ผมก็บอกคุณแล้วไง ว่ามีเรื่องที่ต้องคุยกัน" "เรื่องบริษัทใช่ไหมคะ" มินตราถาม "ก็... ใช่" ธารินทร์ตอบ "ฉันอยากจะบอกคุณว่า ฉันไม่ได้อยากจะรั้งทุกอย่างไว้" มินตราพูด "ถ้าคุณอยากจะซื้อหุ้นของฉันไป ฉันก็ยินดี" ธารินทร์ชะงักกึก เขาหันมามองเธอด้วยความแปลกใจ "จริงเหรอ" "ค่ะ" มินตราพยักหน้า "ฉันรู้ว่าคุณอยากจะไปต่อในเส้นทางของคุณเอง และฉันก็เคารพการตัดสินใจของคุณ" "แล้วคุณล่ะ" ธารินทร์ถาม "คุณอยากจะทำอะไรต่อไป" "ฉัน..." มินตราลังเล "ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ" "คุณไม่เคยคิดจะทำธุรกิจนี้ต่อคนเดียวเหรอ" "ฉัน... ไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ" มินตราตอบตามตรง "ตั้งแต่เราเลิกกัน ฉันก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายลงไปหมด" ธารินทร์มองเธอนิ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเธอ "ผมขอโทษนะ มินตรา" ธารินทร์พูด "ที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น" "ไม่เป็นไรค่ะ" มินตราฝืนยิ้ม "เราต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง" "ผมรู้" ธารินทร์ถอนหายใจ "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณ" "ฉันรู้ค่ะ" มินตราตอบ "และฉันก็หวังว่าคุณจะเชื่อว่าฉันก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณเหมือนกัน" รถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นผ่านมา มินตราโบกมือเรียก "คุณจะไปไหน" ธารินทร์ถาม "กลับบ้านค่ะ" "ให้ผมไปส่ง" ธารินทร์ยืนกราน "ไม่เป็นไรค่ะ" มินตราปฏิเสธ "ฉันจะไปเอง" "แต่มันดึกแล้วนะ" ธารินทร์เป็นห่วง "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" มินตรากล่าว "คุณก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เธอเปิดประตูรถแท็กซี่และก้าวเข้าไปนั่ง "สวัสดีค่ะ" รถแท็กซี่เคลื่อนออกไป ทิ้งให้ธารินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝน "คุณมินตราคะ" คนขับรถแท็กซี่หันมาถาม "จะให้ไปส่งที่ไหนคะ" "บ้านค่ะ" มินตราตอบเสียงเศร้า "ค่ะ" คนขับรับคำ ตลอดทางกลับบ้าน มินตรามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนกระจกรถ เธอยังคงนึกถึงคำพูดของธารินทร์ "ผมอยากให้ทุกอย่างมันจบลงอย่างสวยงาม" สวยงามงั้นเหรอ... มันสวยงามตรงไหนกัน เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมยกหุ้นให้กับเขาไปง่ายๆ ทั้งๆ ที่ธุรกิจนี้คือความฝันของเธอ คือสิ่งที่เธอและเขาเคยร่วมกันสร้างมา บางที... เธออาจจะแค่อยากตัดใจให้ขาดจริงๆ ก็ได้ บางที... การได้เห็นเขาไปต่อในเส้นทางของเขา อาจจะทำให้เธอสบายใจขึ้น แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด มันยังมีบางอย่างที่ทำให้เธอตัดใจไม่ได้ บางอย่างที่เกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อ ธารินทร์