"ผมเข้าใจความกลัวของเธอ" ธารินทร์กล่าว น้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่าง เพื่อพิสูจน์ว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว และผมจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก" มินตรามองเขาอย่างพิจารณา ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว ภาพความสุข ความทรงจำที่สวยงาม ปะปนกับภาพความผิดหวัง น้ำตาที่เคยไหล ความรู้สึกที่เคยแตกสลาย เธอไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้อีกครั้งหรือไม่ "ฉัน... ฉันต้องการเวลา" มินตราพูดเสียงแผ่ว เธอหลบสายตาของธารินทร์ เพราะไม่แน่ใจว่าจะมองหน้าเขาต่อไปได้อย่างไร "ฉันต้องการเวลาคิด" ธารินทร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ผมให้เวลาคุณเสมอ มินตรา" เขาเอื้อมมือไปวางบนมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา "แต่ขอให้เธอรู้ไว้ ว่าผมอยู่ที่นี่เสมอ พร้อมรอคำตอบจากเธอ" บรรยากาศในร้านอาหารกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงพูดคุยของผู้คนรอบข้าง และเสียงเพลงคลอเบาๆ มินตราพยายามรวบรวมสติ เธอรู้สึกสับสน ตื่นเต้น และหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน การยอมรับความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะตัดสินใจได้ในทันที "คืนนี้... ผมจะไปส่งคุณ" ธารินทร์พูด ทำลายความเงียบ "เราจะได้คุยกันต่อ" ตลอดทางกลับบ้าน มินตราเอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ธารินทร์ยังคงรักเธอ และเขาพร้อมที่จะขอโอกาสอีกครั้ง แต่ความกลัวในใจของเธอก็ยังคงอยู่ เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ธารินทร์จอดรถ และหันมามองมินตรา "คุณแน่ใจนะว่าโอเค" มินตราพยักหน้า "ค่ะ ฉันโอเค" เธอตอบ แม้ในใจจะรู้สึกไม่มั่นคงก็ตาม "ถ้าเธอต้องการอะไร หรือแค่อยากจะคุย... โทรหาผมได้ตลอดนะ" ธารินทร์ย้ำ "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" มินตรากล่าว เธอลงจากรถ และเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ธารินทร์มองตามหลังเธอไปจนลับตา คืนนั้น มินตรานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดทบทวนทุกคำพูด ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าหัวใจของเธอเองก็ยังคงมีที่ว่างสำหรับธารินทร์เสมอ การเลิกรากันไป ไม่ได้หมายความว่าความรู้สึกที่มีจะหายไปทั้งหมด แต่ความเจ็บปวดในอดีต มันทิ้งรอยแผลไว้ลึกเกินกว่าจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ เช้าวันต่อมา มินตรามาถึงออฟฟิศด้วยใบหน้าที่ดูอิดโรย อรุณสังเกตเห็นทันที "เป็นอะไรไปมินตรา ดูไม่ค่อยสบายเลยนะ" มินตราถอนหายใจ "เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลยอรุณ" "เรื่องคุณธามอีกแล้วเหรอ" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง "ใช่" มินตราตอบ "เขาบอกว่าเขายังรักฉัน และอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" อรุณมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความเข้าใจ "แล้วเธอคิดว่าไง" "ฉันไม่รู้สิอรุณ" มินตราสารภาพ "ฉัน... ฉันก็ยังรู้สึกอะไรบางอย่างกับเขาอยู่ แต่ฉันกลัว กลัวว่าจะต้องกลับไปเจ็บปวดอีกครั้ง" "ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดา" อรุณกล่าว "แต่บางครั้ง ถ้าเราไม่ลองก้าวข้ามความกลัวนั้นไป เราก็อาจจะพลาดโอกาสดีๆ ไปก็ได้นะ" "แต่ถ้ามันผิดพลาดอีกล่ะอรุณ" มินตราถาม "ฉันจะรับมือกับมันยังไง" "เธอมีฉันอยู่ตรงนี้เสมอ" อรุณยืนยัน "ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" มินตรามองอรุณด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะอรุณ" ตลอดทั้งวัน มินตราพยายามจดจ่ออยู่กับการทำงาน เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องของธารินทร์ แต่ภาพใบหน้าของเขา รอยยิ้มของเขา คำพูดของเขา มันก็ผุดขึ้นมาในหัวอยู่เรื่อยๆ ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความหวัง และความกลัว ช่วงบ่าย ธารินทร์ส่งข้อความมาหาเธอ "วันนี้ผมจะเข้าไปที่ออฟฟิศนะครับ อยากจะคุยกับคุณเรื่องแผนงานที่สิงคโปร์ต่อ" มินตราอ่านข้อความนั้นแล้วก็ใจเต้นแรง เธอรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่เธอจะได้เผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง และอาจจะเป็นโอกาสที่เธอจะได้ตัดสินใจเรื่องราวระหว่างพวกเขา เมื่อธารินทร์มาถึง มินตราก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอเชิญเขาเข้าไปในห้องทำงาน และเริ่มพูดคุยเรื่องงานตามที่นัดหมายไว้ "ผลตอบรับจากตัวแทนที่สิงคโปร์ดีมากเลยนะครับ" ธารินทร์เริ่มการสนทนา "ผมว่าเราน่าจะพิจารณาเรื่องการขยายตลาดไปยังประเทศอื่นๆ ในแถบนั้นเพิ่มเติม" "ฉันเห็นด้วยค่ะ" มินตราตอบ เสียงของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย "แต่เราต้องวางแผนให้รอบคอบกว่าเดิม" "แน่นอนครับ" ธารินทร์ตอบ "ผมเชื่อว่าด้วยวิสัยทัศน์ของคุณ และประสบการณ์ของผม เราจะสามารถทำมันได้" บทสนทนาเกี่ยวกับการงานดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ทั้งสองคนก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แฝงอยู่ ธารินทร์เหลือบมองมินตราเป็นครั้งคราว ราวกับจะรอคอยบางสิ่งบางอย่าง เมื่อการพูดคุยเรื่องงานใกล้จะจบลง ธารินทร์ก็ตัดสินใจที่จะพูดในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ "มินตรา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมรู้ว่าคุณกำลังกังวล" มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขา "ฉัน... ฉันแค่ยังไม่แน่ใจ" "ผมเข้าใจ" ธารินทร์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณลองคิดถึงอนาคตของเราดู เราเคยมีความสุขมาก่อน" "ความสุขในอดีต ไม่ได้การันตีความสุขในอนาคตนะคะคุณธาม" มินตราตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้" ธารินทร์ยอมรับ "แต่ผมก็เชื่อว่า ถ้าเราทั้งคู่ตั้งใจ เราก็สามารถสร้างความสุขขึ้นมาใหม่ได้" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ราวกับจะกอดเธอไว้ "ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว มินตรา" คำพูดนั้นทำให้มินตรารู้สึกอ่อนไหวอย่างบอกไม่ถูก เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ฉันต้องการเวลามากกว่านี้ค่ะ" ธารินทร์ถอนหายใจแผ่วเบา "ผมรู้" เขาพูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ ว่าผมพร้อมเสมอ"