หัวใจของพิมพ์เต้นแรงราวกับกลองศึก เสียงของนนท์ที่บอกว่าพวกเขากำลังถูกคนๆ เดียวกันเล่นงานมาตลอด ทำให้เธอรู้สึกทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน แผนการเปิดเผยความจริงในงานเลี้ยงของตระกูลสิริพัฒน์ฟังดูอันตราย แต่มันก็เป็นโอกาสเดียวที่เธอจะมี เธอจ้องมองนนท์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจอย่างประหลาด “ฉันเชื่อใจคุณค่ะนนท์” พิมพ์พูดเสียงหนักแน่น “ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณบอก… เพื่อไขความจริงให้ได้” นนท์ยิ้มบางๆ เห็นแววตาที่แน่วแน่ของเธอแล้วเขาก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้น “ดีมาก… พิมพ์” เขาจับมือเธอไว้ “คืนนี้… เราจะไปงานเลี้ยงด้วยกัน… แต่ต้องแยกกันเข้างานนะ… เธอต้องทำตัวให้เหมือนปกติที่สุด… และคอยสังเกตการณ์… โดยเฉพาะ… คุณภาคย์” “คุณภาคย์?” พิมพ์ทวนคำ “เขา… มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ?” “เขาคือคนที่ฉันสงสัยมากที่สุด” นนท์ตอบ “เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง… คอยบงการทุกอย่าง… และเขา… ก็เป็นคนที่… เคยทำร้ายเธอ… ทำให้เธอเสียใจ… แม้ว่าเธอจะจำเขาไม่ได้ก็ตาม” พิมพ์ขมวดคิ้ว เธอพยายามนึกถึงใครบางคนที่ชื่อภาคย์ แต่ก็ไม่ปรากฏภาพใดขึ้นมาเลย “ฉัน… ไม่เคยเจอเขามาก่อนเลยนะคะ” เธอสารภาพ “แต่… ฉันเชื่อคุณ” “นั่นแหละคือสิ่งสำคัญที่สุด” นนท์กุมมือเธอไว้ “คืนนี้… เธอต้องระวังตัวให้มาก… อย่าไว้ใจใคร… และถ้ามีอะไร… ให้รีบติดต่อฉันทันที… ฉันจะส่งข้อความลับไปให้เธอ… เป็นสัญลักษณ์… ถ้าเห็นสัญลักษณ์นั้น… แสดงว่า… มีอันตราย…” พิมพ์พยักหน้า เธอจำสัญลักษณ์ที่นนท์บอกได้ เป็นรูปนกอินทรีสีดำที่สลักอยู่บนแหวนของเขา “แล้ว… คุณนนท์… คุณจะทำยังไงคะ?” เธอถาม “ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ” นนท์ตอบเสียงเฉียบขาด “ฉันจะหาหลักฐาน… และจะเปิดโปงความจริง… ต่อหน้าทุกคน… เพื่อพ่อของเธอ… และเพื่อ… เราสองคน” เมื่อพูดถึง ‘เราสองคน’ ใบหน้าของพิมพ์ก็แดงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้คืออะไรกันแน่ ระหว่างความรัก ความแค้น หรือความหวังที่จะได้เริ่มต้นใหม่ แต่นนท์ดูเหมือนจะอ่านใจเธอออก “อย่าเพิ่งคิดมากนะพิมพ์” เขาพูดเหมือนจะปลอบโยน “ตอนนี้… สิ่งสำคัญที่สุดคือ… ความปลอดภัยของเธอ… และการเปิดโปงความจริง” ทั้งสองคนแยกย้ายกันไป พิมพ์กลับไปที่ห้องพักของเธอเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยง เธอเลือกชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ ในขณะที่เธอแต่งหน้าทำผม เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงนนท์ คิดถึงเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟัง มันช่างซับซ้อนและน่าเหลือเชื่อ จนบางครั้งเธอก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น… เป็นเรื่องจริงหรือไม่ เมื่อไปถึงงานเลี้ยง ภาพอันหรูหราตระการตาของคฤหาสน์ตระกูลสิริพัฒน์ทำให้พิมพ์รู้สึกทึ่ง แขกเหรื่อที่มาร่วมงานแต่งกายด้วยชุดราตรีหรูหรา เดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ พิมพ์เดินเข้าไปในงานอย่างเงียบๆ เธอแอบมองหานนท์ แต่ก็ไม่เห็นวี่แวว เขาคงจะรอจังหวะที่เหมาะสม แล้ว… สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล… เขาสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มดูภูมิฐาน… และเธอก็รู้ทันที… ว่านั่นคือ ‘เขา’… ‘คุณภาคย์’… คนที่นนท์เตือนเธอ คุณภาคย์หันมาทางเธอพอดี… สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่พิมพ์… รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา… เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น… แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือก… พิมพ์รู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด… เธอไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย แล้ว… เธอก็สังเกตเห็นบางอย่าง… ที่ข้อมือของเขา… สัญลักษณ์นั้น… รูปนกอินทรีสีดำ… ที่สลักอยู่บนแหวน… แหวนที่เหมือนกับของนนท์… ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว… พลันปรากฏขึ้นในใจของพิมพ์… หรือว่า… นนท์… คือ… คุณภาคย์? หรือ… คุณภาคย์… คือ… นนท์? พิมพ์ยืนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง… ภาพที่เธอเห็น… ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นนท์บอกเธอ… ยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก… ท่ามกลางความสับสน… คุณภาคย์เดินตรงเข้ามาหาเธอ… พร้อมกับรอยยิ้มที่ยิ่งเพิ่มความเย็นยะเยือกให้กับเธอ… “สวัสดีครับ… คุณพิมพ์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล… “ผม… คุณภาคย์… เราเคยเจอกันมาก่อน… ใช่ไหมครับ?” พิมพ์อ้าปากค้าง… เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร… เพราะในใจของเธอ… กำลังมีคำถามที่ใหญ่กว่านั้น… คนที่เธอไว้ใจ… และคนที่เธอสงสัย… ทำไม… ทำไมพวกเขาถึงมีสัญลักษณ์เดียวกัน? และใครกันแน่… ที่เป็นคนเดียวกัน?!