สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างคราบน้ำตาที่ไหลรินจนแห้งเหือดไปแล้วของอรุณรัศมี เม็ดฝนเย็นเยียบกระทบผิวกายบางเบา แต่ไม่อาจเทียบได้กับความเย็นยะเยือกที่เกาะกุมหัวใจ ดวงตาสีเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง ภาพผู้คนเบียดเสียดร่มหลากสีสันเดินผ่านไปมาดูช่างห่างไกลจากโลกที่เธออาศัยอยู่ โลกที่เคยสดใส กลับกลายเป็นสีเทาหม่นหมองนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ชีวิตของเขา "คุณอรุณคะ" เสียงเรียกอันอ่อนโยนของพนักงานเสิร์ฟสาวดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ "รับอะไรเพิ่มไหมคะ" อรุณรัศมีส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" เธอยิ้มบางๆ ส่งให้พนักงานสาวที่ก้มหน้าก้มตาเก็บแก้วกาแฟเปล่าไป เธอมานั่งที่นี่ทุกบ่าย ตั้งแต่วันนั้น วันที่ทุกอย่างพังทลายลงราวกับโดมิโน่ที่ถูกผลัก เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำที่เหมือนคมมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ ความรักที่เธอทุ่มเทไปทั้งหมด กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกในสายตาของเขา "เธอนี่มัน...โง่จริงๆ" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ไม่เคยจางหายไปไหน เขาพูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชปนเย้ยหยัน ราวกับว่าเธอเป็นเพียงตัวตลกที่เขาสามารถเล่นสนุกได้ตามใจชอบ "คุณภาคภูมิ...คุณหมายความว่าไงคะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดี ภาคภูมิหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาจนน่าขนลุก "หมายความว่ายังไง? เธอก็เห็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่เคยรักเธอเลยสักนิด" โลกทั้งใบของอรุณรัศมีพลันหยุดหมุน ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ "ไม่จริง...ที่คุณพูดต้องไม่จริง" "ทำไมจะไม่จริงล่ะ? เธอคิดว่าผู้หญิงอย่างเธอจะคู่ควรกับผู้ชายอย่างฉันจริงๆ เหรอ? เธอเป็นแค่เด็กบ้านนอกที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาให้ดูดีเท่านั้นแหละ" เขาพูดพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ดวงตาคมกวาดมองเธออย่างดูแคลน "ฉันแค่เบื่อ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นที่คู่ควรกับฉันเขามาก่อน แล้วเห็นเธออยู่ข้างๆ ฉัน" "คุณ...คุณหลอกฉัน" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา...ทุกอย่างคือเรื่องโกหก?" "ก็ใช่ไง! เธอคิดว่าฉันจะจริงจังกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยแบบเธอได้ยังไง? เธอเข้ามาในชีวิตฉันได้ก็เพราะฉันสงสาร เห็นว่าไม่มีที่ไป" เขาพูดราวกับเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศ "ฉันให้ทุกอย่างเธอแล้วนะ ความสบาย เงินทอง ชีวิตหรูหรา...แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ" "ฉันไม่ได้ต้องการเงินทองของคุณ" อรุณรัศมีกัดฟันพูด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "ฉันต้องการแค่ความรัก...ความจริงใจที่คุณเคยมีให้" "ความรัก? กับเธอเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ! ฉันไม่เคยมีความรักให้เธอสักเสี้ยววินาทีเดียว ยัยโง่เอ๊ย! เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร มาเรียกร้องความรักจากภาคภูมิ รามกุลเนี่ยนะ" เขาตวาดเสียงดัง จนลูกค้าคนอื่นๆ หันมามอง "เธอไม่มีสิทธิ์ ไม่มีวันจะมีสิทธิ์นั้น!" คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งกรีดก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งบาดลึกเข้าไปในหัวใจจนเธอแทบจะยืนไม่อยู่ ร่างบางสั่นเทา เธอได้แต่ก้มหน้า หลบสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามของเขา "ฉัน...ฉันเข้าใจแล้ว" เธอพูดเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "ฉันจะไป...นับจากนี้ไป ฉันจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับคุณอีก" "ดี! ไปให้พ้นๆ หน้าฉันเลย ยิ่งเห็นหน้าเธอ ยิ่งทำให้ฉันรำคาญ" เขาโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังปัดแมลงวันที่น่ารำคาญออกไป อรุณรัศมีลุกขึ้นยืน ขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอพยุงตัวเองไว้ด้วยโต๊ะกาแฟ พลางก้มลงเก็บกระเป๋าใบเล็กที่หล่นอยู่ข้างๆ "ขอให้ชีวิตคุณ...พบเจอแต่ความสุข" เธอพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งร่างสูงใหญ่ของภาคภูมิไว้เบื้องหลัง โดยไม่รู้เลยว่าคำอวยพรนั้น แท้จริงแล้วคือคำสาปแช่งอันแสนเจ็บปวดที่เธอส่งให้ตัวเอง เธอเดินออกจากร้านกาแฟมาท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ ราวกับฟ้ากำลังร้องไห้ให้กับชะตากรรมอันน่าเวทนาของเธอ ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากหัวใจออกไปทั้งดวง มันเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าจะบรรยายได้ เธอสูญเสียทุกอย่าง สูญเสียความฝัน สูญเสียความเชื่อมั่นในรัก และที่สำคัญที่สุด เธอสูญเสียตัวตนของเธอไป เมื่อหลายปีก่อน เธอคืออรุณรัศมี หญิงสาวธรรมดาจากต่างจังหวัด ที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ เธอเชื่อมั่นในความดี เชื่อมั่นในความรัก และเชื่อมั่นว่าวันหนึ่งเธอจะสามารถยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง โชคชะตาก็นำพาให้เธอได้พบกับภาคภูมิ รามกุล ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และชาติตระกูล ภาคภูมิเข้ามาในชีวิตเธอเหมือนเทพบุตรในนิยาย เขาดูแลเธออย่างดี มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝันให้ เธอหลงรักเขาหมดหัวใจ และเชื่อว่าเขาเองก็รักเธอเช่นกัน แต่แล้ว วันนี้ เธอกลับได้รับรู้ความจริงอันโหดร้าย ว่าความรักทั้งหมดที่เธอทุ่มเทไป เป็นเพียงการหลอกลวงที่ถูกจัดฉากขึ้น เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด ความรู้สึกผิดหวังเสียใจตีตื้นขึ้นมาจนท่วมท้นจนแทบจะขาดใจ ร่างบางเดินไปตามทางเท้าที่เปียกชุ่ม สายตาจับจ้องไปยังพื้นถนนที่สะท้อนแสงไฟนีออนหลากสี ราวกับจะจมดิ่งไปกับความมืดมิดของชีวิต เธอไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ทุกอย่างดูว่างเปล่าไปหมด "คุณภาคภูมิ..." เธอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง "ทำไม...ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้" ความรักที่เธอทุ่มเทไปทั้งหมด กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะคืนกลับมาเลยแม้แต่น้อย