ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดสงบนิ่งอยู่ริมทาง อรุณรัศมีนั่งตัวสั่นเล็กน้อย เธอเช็ดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตามเส้นผมและใบหน้าออกไปอย่างลวกๆ ศิวกรที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นโครงร่างที่ดูแข็งแรง “คุณ… คุณอยากดื่มอะไรไหม?” ศิวกรถาม เสียงของเขายังคงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความกังวล “ผมมีน้ำเปล่าอยู่ในรถ” อรุณรัศมีส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถ มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหลังคารถอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศที่เคยรู้สึกสบายๆ เมื่ออยู่ด้วยกัน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด “คุณศิวกรคะ…” อรุณรัศมีเริ่มเอ่ยขึ้น “ฉัน… ฉันอยากให้คุณเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟังจริงๆ ค่ะ ฉัน… ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย” ศิวกรหันมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ” เขาถอนหายใจยาว “ผม… ผมอยากจะเล่าให้คุณฟังตั้งแต่วันที่ผมเห็นคุณครั้งแรกในร้านกาแฟที่กรุงเทพฯ” เขาเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต เสียงของเขาค่อยๆ แผ่วลงเมื่อพูดถึง ‘อรุณ’ คนรักของเขา “อรุณเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก เธอสดใส ร่าเริง และมีความฝันมากมาย เราเจอกันโดยบังเอิญที่งานเลี้ยงของเพื่อน เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าโลกที่เคยมีแต่ความเหงาและมืดมน กลับมีสีสันขึ้นมา” ศิวกรหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกภาพของเธอ “เธอชอบดนตรีมาก โดยเฉพาะเพลงเก่าๆ เธอชอบร้องเพลงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน และผมก็ชอบฟังเธอร้องเพลงเหล่านั้น” อรุณรัศมีฟังเขาเล่าอย่างตั้งใจ เธอพยายามนึกตาม พยายามจะหาจุดเชื่อมโยงระหว่างเรื่องราวของเขา กับตัวตนของเธอ “เราคบกันได้สองปี” ศิวกรเล่าต่อ “ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย เราวางแผนอนาคตด้วยกัน เราอยากจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ ด้วยกัน… แต่แล้ววันนั้น…” เขาหยุดพูดไปอีกครั้ง สีหน้าของเขาหมองลงอย่างเห็นได้ชัด “วันนั้นเรามีปากเสียงกันนิดหน่อย เป็นเรื่องเล็กน้อยมากๆ แต่เธอโกรธผมมาก เธอขับรถออกไปจากบ้าน ผมพยายามโทรหาเธอ แต่เธอไม่รับสาย ผมกังวลมาก จึงออกตามหาเธอ” “และ… คุณก็เจอเธอ…” อรุณรัศมีถามอย่างกระซิบ ศิวกรพยักหน้าช้าๆ “ผมเจอ… แต่ไม่ใช่ในสภาพที่ผมอยากจะเจอ… ผมได้รับแจ้งจากตำรวจว่าเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ผม… ผมช็อกมาก เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ผมไม่สามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้” น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของเขา “ผมโทษตัวเองทุกวัน โทษตัวเองที่ไม่ดูแลเธอให้ดี โทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าฉันคือ ‘อรุณ’ คนนั้นคะ?” อรุณรัศมีถามอย่างตรงไปตรงมา เธอต้องการความกระจ่าง “ผม… ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง” ศิวกรส่ายหน้า “แต่วันที่ผมเจอคุณในร้านกาแฟ… ผมเห็นแววตาของคุณ ผมเห็นรอยยิ้มของคุณ… มันเหมือน ‘อรุณ’ ของผมมากๆ เลย คุณรู้ไหม… ในช่วงเวลาที่ผมเศร้าโศกที่สุด ผมฝันถึงเธอทุกคืน ฝันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ยังอยู่ข้างๆ ผม… และเมื่อผมเจอคุณ ผมรู้สึกเหมือนความฝันนั้นเป็นจริง” เขาหยุดไปอีกครั้ง มองสำรวจใบหน้าของอรุณรัศมีอย่างละเอียด “คุณมีบางอย่างที่เหมือนเธอมากๆ… ท่าทาง รอยยิ้ม… แม้กระทั่งวิธีการพูดจาบางอย่าง… มันเหมือนกับว่าเวลาได้ย้อนกลับไป” อรุณรัศมีอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เธอไม่เคยเจออุบัติเหตุร้ายแรง ไม่เคยสูญเสียความทรงจำ ไม่เคยมีอดีตกับผู้ชายคนนี้ การที่เขาพูดราวกับว่าเธอคือคนอื่น มันทำให้เธอรู้สึกประหลาดและไม่สบายใจอย่างมาก “แต่… คุณศิวกรคะ ฉัน… ฉันคืออรุณรัศมีค่ะ ฉันไม่ได้ชื่อ ‘อรุณ’ และฉันก็ไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนเลย” เธอเน้นย้ำ “เรื่องราวของคุณ… มันฟังดูเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่นนะคะ” “ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ” ศิวกรกล่าว “แต่ผม… ผมอยากให้คุณลองนึกถึงความรู้สึกของคุณเองดูนะ” เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของเธออีกครั้ง “คุณไม่เคยรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างเวลาอยู่กับผมเหรอ? คุณไม่เคยรู้สึกเหมือนว่าเคยรู้จักผมมาก่อนเลยเหรอ?” อรุณรัศมีหลับตาลง เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงความรู้สึกที่มีต่อศิวกร ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เธอรู้สึกดีกับเขาจริงๆ เธอรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้พูดคุยกับเขา เธอรู้สึกว่าเขาสุภาพ ใจดี และอ่อนโยน แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันคือความรู้สึกของคนสองคนที่เพิ่งรู้จักกัน ไม่ใช่ความรู้สึกของคนรักเก่าที่กลับมาพบกันอีกครั้ง “ฉัน… ฉันรู้สึกดีที่คุณเป็นคนดีค่ะ” เธอตอบอย่างซื่อสัตย์ “ฉันรู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับคุณ แต่… ฉันไม่เคยรู้สึกว่าฉันรู้จักคุณมาก่อน หรือคุณคือใครในอดีตของฉันเลยค่ะ” ศิวกรถอนหายใจอย่างผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้ยอมแพ้ “ผมเข้าใจ” เขาพูด “บางที… บางทีอาจจะมีบางอย่างที่ทำให้คุณลืมไป” “ลืมอะไรคะ?” อรุณรัศมีถามเสียงแข็งขึ้น “ฉันไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้นค่ะ คุณศิวกร เรื่องราวของคุณมันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจจริงๆ ค่ะ ฉันเห็นใจคุณมาก แต่… คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ” “ผม… ผมไม่เชื่อ” ศิวกรยังคงยืนกราน “ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่ใช่ ‘อรุณ’ ของผม” เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” อรุณรัศมีส่ายหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับสถานการณ์นี้ “คุณศิวกรคะ ฉัน… ฉันไม่ต้องการให้คุณมาพิสูจน์อะไรทั้งนั้น ฉันต้องการให้คุณยอมรับความจริงว่า ฉันคืออรุณรัศมี ไม่ใช่ ‘อรุณ’ คนที่คุณเคยรัก” “แต่ผม… ผมรักคุณนะ” ศิวกรพูดเสียงแผ่วเบา “ผมรักคุณในแบบที่ผมเคยรักเธอ” คำพูดนั้นยิ่งทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือความเห็นใจที่มีต่อความเจ็บปวดของเขา อีกส่วนหนึ่งคือความรู้สึกที่ถูกเข้าใจผิด และความรู้สึกที่ไม่สามารถตอบสนองความรักที่เขามอบให้ได้ “ฉัน… ฉันต้องกลับแล้วค่ะ” อรุณรัศมีกล่าว “ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกแล้ว” “เดี๋ยว!” ศิวกรคว้าแขนเธอไว้ “อย่าเพิ่งไป ผม… ผมมีบางอย่างจะให้คุณดู” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในคลังภาพ แล้วยื่นให้เธอ อรุณรัศมีมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ เธอเห็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีใบหน้าที่สดใส ดวงตายิ้มแย้ม ผมยาวสลวย… และใบหน้านั้น… มันช่างดูคล้ายกับใบหน้าของเธอเหลือเกิน “นี่… นี่คือ ‘อรุณ’ ของผม” ศิวกรพูดเสียงสั่นเครือ “คุณเห็นไหม… คุณเหมือนเธอมากๆ” อรุณรัศมีจ้องมองรูปนั้นด้วยความตกตะลึง เธอเห็นความคล้ายคลึง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด มันเหมือนภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวไปเล็กน้อย “เธอ… เธอสวยมากค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว “เธอสวยที่สุดในโลกสำหรับผม” ศิวกรพูด “และผมก็เชื่อว่าคุณคือเธอ… คนเดียวกับเธอ” อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสับสน เธอไม่รู้ว่าเรื่องราวนี้จะจบลงอย่างไร ศิวกรกำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง และความคาดหวัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถตอบสนองได้