อรุณรัศมีมองภาพถ่ายใบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเธอพร่าเลือนด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ ภาพของ ‘อรุณ’ หญิงสาวในรูปถ่ายนั้นช่างคล้ายกับเธอเหลือเกิน รูปร่างหน้าตา ท่าทาง แม้กระทั่งรอยยิ้มมุมปากที่ดูเศร้าสร้อยในภาพนั้น มันราวกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่ถูกบิดเบือนไปเสียเล็กน้อย ทว่าความรู้สึกที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาคู่นั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยสัมผัส นี่ไม่ใช่เพียงความบังเอิญแน่ๆ ศิวกรยืนมองเธออยู่เงียบๆ แววตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดระคนสำนึกผิด ราวกับกำลังแบกรับความลับอันหนักอึ้งมานานแสนนาน “คุณ… คุณแน่ใจเหรอคะ ว่านี่คือ ‘อรุณ’?” เสียงของอรุณรัศมีสั่นเครือ เธอพยายามบังคับให้เสียงของตัวเองมั่นคง แต่ความรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นที่ถาโถมเข้ามามันรุนแรงเกินไป “เธอ… เธอเหมือนฉันมากเกินไป” ศิวกรถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ เธออย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปเสียก่อน “อรุณรัศมี… ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่… นี่คือความจริง” “ความจริงที่ว่าอะไรคะ?” เธอหันไปมองเขา ดวงตาแดงก่ำ “ความจริงที่ว่าฉันเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน? ความจริงที่ว่าหัวใจที่คุณมอบให้… มันไม่ใช่ของฉันตั้งแต่แรก?” เธอหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “ไม่… ไม่ใช่แบบนั้น” ศิวกรแย้งอย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมือไปจะจับมือเธอ แต่ชะงักไว้เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ “ฟังผมนะ… อรุณ… อรุณในรูปนั่น… เขาคือคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต” “แล้ว… แล้วฉันล่ะคะ?” น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม “คุณรักฉัน… หรือคุณแค่เห็นเงาของเขาในตัวฉัน?” “ผม… ผมรักคุณ… อรุณรัศมี” ศิวกรยืนยันเสียงหนักแน่น แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววของความซับซ้อน “ตอนที่ผมเจอคุณครั้งแรก… ผมตกใจมาก มันเหมือนกับว่าเวลาหยุดหมุน ผมเห็นเขากลับมา… แต่เมื่อผมได้รู้จักคุณจริงๆ… ได้เห็นความเป็นคุณ… ได้เห็นโลกของคุณ… ผมก็รู้ว่าคุณคือคนละคนกัน” “แต่คุณก็ยังคงเปรียบเทียบฉันกับเขาอยู่ดีใช่ไหมคะ?” อรุณรัศมีตัดพ้อ “คุณพาฉันมาที่นี่… ในที่ๆ คุณเคยมากับเขา? คุณให้ฉันดูรูปของเขา… เพื่ออะไร? เพื่อจะบอกว่าฉันเป็นแค่เงาของใครคนหนึ่ง?” “ผมอยากให้คุณเข้าใจ” ศิวกรกล่าวเสียงแผ่วเบา “รูปนี้… มันคือรูปสุดท้ายที่ผมถ่ายให้เขา ก่อนที่… ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง ผมเก็บมันไว้… เพราะมันเป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุดของผม” “ความทรงจำ… ที่คุณไม่เคยลืม” อรุณรัศมีพึมพำ ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก “แล้วความรักที่คุณมีให้ฉัน… มันคืออะไร? มันคือความสงสาร? ความเห็นใจ? หรือแค่ความเหงาที่เข้ามาแทนที่?” “มันคือความรัก… อรุณรัศมี” ศิวกรเน้นย้ำ “มันอาจจะเริ่มต้นจากความสับสน… จากการที่ผมเห็นคุณคล้ายเขา… แต่มันได้พัฒนาไปไกลกว่านั้น ผมรักในตัวตนของคุณ… รักในความสดใสของคุณ… รักในเสียงหัวเราะของคุณ… รักทุกอย่างที่เป็นคุณ” “แต่คุณก็ยังโกหกฉัน” อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น “คุณบอกว่าคุณรักฉัน… แต่คุณก็ปิดบังความจริงข้อใหญ่ที่สุดไว้ คุณไม่เคยบอกฉันเลยว่าคุณเคยมีความสัมพันธ์กับคนที่หน้าเหมือนฉันมากขนาดนี้ คุณปล่อยให้ฉันหลงรักคุณ… โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนฐานของความเข้าใจผิด” “ผมกลัว” ศิวกรสารภาพ “ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้… กลัวว่าคุณจะหนีไป… กลัวว่าจะสูญเสียคุณไปอีกคน” “สูญเสียฉันไปอีกคน?” อรุณรัศมีเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไงคะ? คุณเคยสูญเสียเขาไปแล้ว?” ศิวกรเงียบไปนาน ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างที่ยังคงมีสายฝนโปรยปราย ราวกับกำลังทบทวนความทรงจำอันเจ็บปวด “อรุณ… เขา… เขาเสียชีวิตไปแล้ว” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจอรุณรัศมี เธอมองศิวกรอย่างไม่อยากเชื่อ “เสีย… เสียชีวิต?” “ใช่… อุบัติเหตุ…” ศิวกรกล่าวเสียงเบา “เมื่อห้าปีที่แล้ว… มันเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์… ผม… ผมอยู่ที่นั่นด้วย” อรุณรัศมีอ้าปากค้าง ภาพของอุบัติเหตุที่เธอเคยฝันร้ายถึงซ้ำๆ มันเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างน่าหวาดหวั่น “อุบัติเหตุ… รถยนต์… หมายความว่า… หมายความว่าคุณ… คุณคือคนที่อยู่ในรถคันนั้น?” ศิวกรพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา “ผม… ผมรอดมาได้… แต่เขา… เขาจากผมไปตลอดกาล” “แล้ว… แล้วรูปถ่ายนี้… คุณถ่ายให้เขาก่อนอุบัติเหตุ?” อรุณรัศมีถามเสียงแหบพร่า “ใช่… ก่อนวันนั้นไม่นาน” ศิวกรตอบ “ผมจำได้ว่าวันนั้นเขาดูมีความสุขมาก… เขาบอกว่าเขาอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่… กับผม” อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามประคองสติให้เข้าที่ ความคล้ายคลึงของเธอกับ ‘อรุณ’ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียแล้ว มันมีบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างเธอ ศิวกร และ ‘อรุณ’ คนนั้นอย่างลึกซึ้ง “แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมฉันถึงได้หน้าเหมือนเขาขนาดนี้คะ?” ศิวกรหลับตาลงแน่น “ผม… ผมไม่รู้จริงๆ… ผมเคยคิด… เคยพยายามหาคำตอบ… แต่ก็ไม่เคยได้อะไรที่ชัดเจน… จนกระทั่งวันหนึ่ง… ผมได้เจอกับคุณ” “คุณ… คุณหลอกใช้ฉันหรือเปล่าคะ?” อรุณรัศมีถามเสียงเย็นชา หัวใจของเธอแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ “คุณเห็นฉัน… แล้วคุณคิดว่าฉันคือเขา? แล้วคุณก็เข้ามาในชีวิตฉัน… เพราะคุณอยากได้เขาคืน?” “ไม่! ผมไม่เคยคิดแบบนั้น!” ศิวกรตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด “ผมบอกแล้วไงว่าผมรักคุณ… ผมรักอรุณรัศมี… ไม่ใช่อรุณคนนั้น” “แต่คุณก็ยังพาฉันมาที่นี่… มาในสถานที่ที่เคยมีความทรงจำของคุณกับเขา… คุณให้ฉันดูรูปของเขา… แล้วบอกว่าคุณรักฉัน… มันฟังดูเหมือนคนบ้า! คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉัน!” อรุณรัศมีตะคอกกลับ น้ำตาไหลไม่หยุด “ผมอยากให้คุณรู้… ผมอยากให้คุณเข้าใจ” ศิวกรพูดเสียงอ่อยลง “ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด… ว่าผมกำลังหลอกคุณ… หรือเห็นคุณเป็นแค่ตัวแทน” “แล้วคุณคิดว่าตอนนี้ฉันควรจะเข้าใจอะไรคะ?” อรุณรัศมีลุกขึ้นยืน เดินโซซัดโซโซไปที่หน้าต่าง มองสายฝนที่ยังคงตกไม่หยุด “คุณอยากให้ฉันเข้าใจว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงหน้าเหมือนแฟนเก่าที่ตายไปของคุณ? แล้วความรักที่คุณบอกว่ามีให้ฉัน… มันคืออะไร? มันจะยั่งยืนแค่ไหน… ถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อหน้าฉัน… แล้วก็ไปเจอใครสักคนที่หน้าเหมือนคุณอีกคน?” “อรุณรัศมี… อย่าพูดแบบนี้” ศิวกรพยายามจะตามไปจับมือเธออีกครั้ง แต่เธอสะบัดออก “ปล่อยฉัน!” เธอหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรับความจริงข้อนี้ได้ยังไง… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะมองหน้าคุณได้เหมือนเดิมหรือเปล่า… แต่ตอนนี้… ฉันขออยู่คนเดียว” เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ศิวกรยืนตะลึงอยู่กับภาพถ่ายในมือ ความลับที่เขาเก็บงำไว้มานานได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว แต่มันกลับสร้างรอยร้าวที่ลึกกว่าเดิมในความสัมพันธ์ของเขากับอรุณรัศมี