อรุณรัศมีนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูสายฝนที่ยังคงตกไม่ขาดสาย เธอยังคงสวมเสื้อคลุมที่ศิวกรเคยให้เธอในคืนวันนั้น มันให้ความรู้สึกอุ่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถไล่ความหนาวเย็นที่เกาะกินหัวใจของเธอไปได้ ความจริงที่ว่า ‘อรุณ’ คือบุคคลที่มีอยู่จริง และเป็นคนที่ศิวกรเคยรักมาก่อน มันทำให้เธอรู้สึกสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพถ่ายใบนั้น… เธอยังคงหยิบมันขึ้นมาดูเป็นระยะๆ ใบหน้าของ ‘อรุณ’ นั้นดูอ่อนหวาน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสุข แต่ก็มีความเศร้าเจือจางอยู่ เธอพยายามนึกว่าตัวเองเคยเห็นใครที่หน้าตาเหมือนเธอขนาดนี้มาก่อนหรือไม่ แต่ก็ไม่ปรากฏ เธอไม่เคยมีพี่น้องฝาแฝด และครอบครัวของเธอก็ยืนยันว่าเธอเป็นลูกคนเดียว “ทำไม… ทำไมฉันถึงได้เหมือนเขาขนาดนี้?” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่คุ้นเคยมากกว่าเดิม “อรุณรัศมี… คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เธอถอนหายใจ ก่อนจะลุกไปเปิดประตู ศิวกรยืนอยู่หน้าห้อง ใบหน้าของเขายังคงดูซีดเซียว แต่แววตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “ผม… ผมเอาอาหารเช้ามาให้คุณ” เขาชูถาดที่มีอาหารเช้าและกาแฟร้อนๆ “ผมคิดว่าคุณคงยังไม่ได้ทานอะไร” อรุณรัศมียื่นมือรับถาดมาอย่างเงียบๆ “ขอบคุณค่ะ” ทั้งสองคนเข้ามาในห้อง ศิวกรเดินไปเปิดผ้าม่านออกเล็กน้อย เพื่อให้แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาได้บ้าง “ฝนเริ่มซาแล้ว” อรุณรัศมีมองออกไปนอกหน้าต่าง เมฆเริ่มจางลง เห็นแสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านใบไม้ที่เปียกชุ่ม “คุณ… คุณอยากจะเล่าอะไรให้ผมฟังไหม?” ศิวกรถามอย่างนุ่มนวล อรุณรัศมีนั่งลงบนโซฟา แล้ววางถาดอาหารลงบนโต๊ะกลาง “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ ว่าทำไมฉันถึงได้หน้าเหมือนเขาขนาดนี้” “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” ศิวกรตอบ “ตอนที่ผมเจอกับคุณครั้งแรก… ผมช็อกมาก… มันเหมือนกับ… เหมือนกับว่าเวลาหยุดหมุน… ผมเห็นเขา… ในตัวคุณ… แต่นั่นมันไม่ใช่คุณ… ผมรู้ว่านั่นไม่ใช่คุณ” “แล้วคุณ… คุณเคยพยายามหาคำตอบไหม?” อรุณรัศมีถาม “ว่าทำไมเราถึงได้เหมือนกันขนาดนี้?” ศิวกรส่ายหน้า “ผมพยายามแล้ว… ผมค้นหาข้อมูล… ผมถามคนรู้จัก… แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบที่ชัดเจน… จนกระทั่ง… วันที่ผมเจอกับคุณ… ผมก็มีความหวังอีกครั้ง… ว่าบางที… อาจจะมีบางอย่างที่เชื่อมโยงเราสองคน… บางที… บางทีเราอาจจะมีอะไรที่เกี่ยวข้องกันมากกว่าแค่หน้าตา” “เกี่ยวข้องกัน?” อรุณรัศมีทวนคำ “หมายความว่ายังไงคะ?” “ผมไม่รู้… ผมแค่มันรู้สึก… มันรู้สึกว่า… เรื่องนี้มันไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” ศิวกรกล่าว “คุณจำได้ไหม… ว่าคุณเคยมาที่จังหวัดนี้มาก่อนหรือเปล่า?” อรุณรัศมีครุ่นคิด “ไม่นะคะ… ฉันไม่เคยมาที่นี่เลย… ตั้งแต่เกิดจนโต” “แล้วครอบครัวของคุณล่ะ… คุณพ่อคุณแม่… มีใครเคยมาที่นี่ไหม?” “ไม่… ไม่เลยค่ะ… พ่อกับแม่ของฉัน… ท่านไม่ค่อยชอบเดินทางไกลๆ” อรุณรัศมีตอบ “แล้ว… ทำไมคุณถึงถามคะ?” “ผมแค่… อยากลองหาทางเชื่อมโยง” ศิวกรตอบ “ผมอยากรู้ว่า… บางที… คุณอาจจะมีญาติ… หรือมีครอบครัวที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่… หรืออาจจะมีความทรงจำบางอย่าง… ที่เราอาจจะเคยมีร่วมกัน… โดยที่เราไม่รู้ตัว” อรุณรัศมีมองศิวกรด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกสับสน เจ็บปวด แต่ก็มีความหวังริบหรี่ว่าอาจจะมีคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้ เธอไม่อยากเชื่อว่าความรักที่เธอมีให้ศิวกรจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด หรือเขาจะมองเธอเป็นแค่เงาของใครบางคน “ฉัน… ฉันอยากจะขอไปดูรูปถ่ายของ ‘อรุณ’ อีกครั้งได้ไหมคะ?” อรุณรัศมีเอ่ยปาก “ฉันอยากจะลองสังเกตดูอีกครั้ง… เผื่อว่าฉันจะสังเกตเห็นอะไรที่แตกต่างไปจากเดิม” ศิวกรพยักหน้า “ได้สิ… ผมพาคุณไป” ทั้งสองคนเดินออกจากห้องพัก ไปยังห้องที่ศิวกรเคยให้เธอเห็นรูปถ่ายนั้นอีกครั้ง เมื่อเข้าไปในห้อง อรุณรัศมีก็เดินตรงไปที่ลิ้นชักที่ศิวกรเคยเก็บรูปถ่ายไว้ เธอยื่นมือเข้าไปหยิบมันออกมา แล้วค่อยๆ เปิดออก คราวนี้… เมื่อมองใบหน้าของ ‘อรุณ’ อีกครั้ง… อรุณรัศมีรู้สึกถึงความแตกต่างบางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน รอยยิ้มของ ‘อรุณ’ นั้นดูสดใสกว่า… ดวงตาของเธอทอประกายแห่งความสุขที่แท้จริง… ซึ่งต่างจากความเศร้าสร้อยที่เธอเคยรู้สึกในตอนแรก “มัน… มันไม่เหมือนกันเลย” อรุณรัศมีพึมพำ “ไม่เหมือนยังไงครับ?” ศิวกรถาม “ในตอนแรก… ที่คุณให้ฉันดูรูป… ฉันรู้สึกว่ามันเศร้า… แต่ตอนนี้… ฉันมองเห็นความสุข… ในดวงตาของเขา” อรุณรัศมีกล่าว “แล้ว… ท่าทางของเขาก็ดู… ดูผ่อนคลายกว่าเดิม” ศิวกรยืนนิ่ง เขามองรูปถ่ายในมือของอรุณรัศมี แล้วมองไปที่ใบหน้าของเธอ สลับไปมา “คุณแน่ใจเหรอ?” “ค่ะ… ฉันแน่ใจ” อรุณรัศมีตอบ “ตอนแรก… ฉันอาจจะถูกความรู้สึกของตัวเอง… หรือความตกใจ… ครอบงำไป… ทำให้ฉันมองเห็นความเศร้า… หรือความคล้ายคลึง… มากเกินไป” “แล้ว… คุณคิดว่า… ที่คุณเห็นในตอนแรก… มันเกิดจากอะไร?” ศิวกรถาม “อาจจะ… เป็นเพราะคุณบอกว่า… คุณรักเขามาก… แล้วก็… เขาเสียชีวิตไป… ฉันเลยเอาความรู้สึกของคุณ… มาใส่ไว้ในภาพนั้น… หรือไม่ก็… อาจจะเป็นเพราะฉันกำลังกังวล… ว่าคุณจะเปรียบเทียบฉันกับเขา…” อรุณรัศมีอธิบาย ศิวกรถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของอรุณรัศมี “ขอบคุณนะ… ขอบคุณที่… ทำให้ผมได้มองเห็นอีกครั้ง” “แล้ว… คุณแน่ใจเหรอคะ… ว่านี่คือ ‘อรุณ’ ที่คุณรัก?” อรุณรัศมีถาม “ผม… ผมจำได้ว่าวันนั้น… เขาดูมีความสุขมากจริงๆ” ศิวกรกล่าว “เขาบอกว่า… เขาอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่… กับผม… เขา… เขาเป็นคนสดใส… เป็นคนมองโลกในแง่ดี… ไม่เหมือนกับภาพที่ผมจำมาตลอด… ภาพของคนใกล้ตาย… ภาพของอุบัติเหตุ…” อรุณรัศมียิ้มเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ยังคงค้างอยู่ในใจของศิวกร แต่ก็เห็นถึงความหวังที่เริ่มจะส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง “บางที… บางทีเราอาจจะแค่… มองเห็นสิ่งที่เราอยากจะเห็น… ในตอนนั้น” “ผม… ผมขอโทษอีกครั้งนะ… สำหรับทุกอย่าง” ศิวกรกล่าว “ผมไม่ควรจะปิดบังคุณ… ผมควรจะบอกความจริงกับคุณตั้งแต่แรก” “ฉันเข้าใจค่ะ” อรุณรัศมีกล่าว “มันเป็นเรื่องยาก… ที่จะพูดถึงเรื่องที่เจ็บปวด” “แล้ว… คุณ… คุณจะให้โอกาสผม… ที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ… โดยที่ไม่มีเงาของใคร… อีกแล้ว… ได้ไหม?” ศิวกรถาม มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างมีความหวัง อรุณรัศมียิ้มให้กับเขา “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… แต่… ฉันก็อยากจะให้โอกาสคุณ… และให้โอกาสตัวเอง” ศิวกรกอดเธอไว้แน่น “ขอบคุณนะ… อรุณรัศมี” อรุณรัศมีซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา เสียงฝนที่เคยดังอึกทึกเมื่อวันก่อน บัดนี้ได้จางหายไป เหลือเพียงเสียงกระซิบของสายลม และเสียงหัวใจสองดวงที่เริ่มจะปรับจูนเข้าหากันอีกครั้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป พร้อมกับเขา