ห้องนั่งเล่นที่เคยอบอุ่น ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง อรุณรัศมียังคงยืนอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้สายตาเหม่อลอยไปกับหยาดฝนที่พรำลงมาอย่างไม่รู้จบ เสื้อคลุมของศิวกรยังคงโอบกอดร่างของเธอไว้ แต่ความอบอุ่นที่ได้รับนั้นมันช่างริบหรี่ เมื่อเทียบกับความหนาวเย็นที่เกาะกินหัวใจ ความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงเงาสะท้อนของ 'อรุณ' ผู้ล่วงลับ ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ศิวกรนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว มองดูเธออย่างเงียบๆ เขาเห็นความสับสน ความเจ็บปวด และความอ่อนล้าฉายชัดอยู่ในทุกอณูของร่างเธอ เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่าการกระทำเช่นนั้นอาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม "คุณบอกว่าคุณรักอรุณ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ "แล้วฉันล่ะคะ" ศิวกรถอนหายใจแผ่วเบา เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ "อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ฉันจะพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ" "ฉันอยากฟังค่ะ" อรุณรัศมีหันกลับมาเผชิญหน้าเขา ดวงตาของเธอฉายแววรอคอยอย่างสิ้นหวัง "บอกฉันมาเถอะค่ะ ว่าทำไมคุณถึง...หลอกฉัน" "ฉันไม่ได้หลอกเธอ" ศิวกรปฏิเสธทันควัน "ฉันเพียงแค่...ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร" "คุณรู้ว่าฉันหน้าเหมือนอรุณ" อรุณรัศมีพูดต่อ "คุณก็เลย...ให้โอกาสฉันเข้ามาในชีวิตคุณ" "มันไม่ใช่แค่นั้น" ศิวกรยืนยัน "ฉันเห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอที่ไม่ใช่แค่อรุณ" "อะไรคะ" อรุณรัศมีถาม "ความเหมือน หรือความแตกต่าง" "ทุกอย่าง" ศิวกรตอบ "ตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก ฉันตกใจมากที่เธอเหมือนอรุณ แต่เมื่อได้พูดคุยกัน ได้รู้จักเธอมากขึ้น ฉันก็เห็นว่าเธอคือเธอ อรุณรัศมี" "แต่คุณก็ยังคงเปรียบเทียบฉันกับเขาอยู่ดี" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "ทุกครั้งที่คุณมองฉัน คุณเห็นเขาใช่ไหมคะ" "บางครั้ง...ก็ใช่" ศิวกรยอมรับ "แต่บางครั้ง ฉันก็เห็นเพียงเธอ" "แล้ว 'บางครั้ง' ที่คุณเห็นแค่ฉันน่ะค่ะ มันมีความหมายอย่างไร" อรุณรัศมีถามต่อ เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน ต้องการความมั่นใจที่เธอไม่เคยได้รับ "คุณรู้สึกอะไรกับฉันจริงๆ คะ" ศิวกรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลงราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ "เมื่อฉันอยู่กับเธอ ฉันรู้สึก...สบายใจ" เขาเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ "มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากความรู้สึกที่ฉันมีต่ออรุณ" "แตกต่างอย่างไรคะ" อรุณรัศมีกดดัน "อรุณ...เธอคือรักแรกของฉัน คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน" ศิวกรเล่าต่อ "ความรักของฉันที่มีต่อเธอเป็นความหลงใหล เป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งจนยากจะอธิบาย" เขาถอนหายใจ "แต่กับเธอ...อรุณรัศมี...มันเป็นความรู้สึกที่สงบกว่า เป็นความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา" "ความรู้สึกที่สงบกว่า...หมายถึง ไม่ใช่ความรักใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถามอย่างตรงไปตรงมา "ไม่ใช่ว่าไม่ใช่ความรัก" ศิวกรแย้ง "มันเป็นความรักในรูปแบบที่แตกต่างออกไป" "รูปแบบที่แตกต่าง...ที่ทำให้คุณยังคงลังเลที่จะตอบรับความรู้สึกของฉัน" อรุณรัศมีสวนกลับ "คุณกลัวที่จะก้าวข้ามเงาของอรุณไปได้ใช่ไหมคะ" "ฉันกลัวที่จะทำให้เธอเสียใจ" ศิวกรตอบ "ฉันกลัวว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันจะไม่มากพอสำหรับเธอ" "แล้วคุณเคยคิดไหมคะ ว่าการที่คุณไม่ยอมรับความรู้สึกของฉัน มันก็ทำให้ฉันเสียใจเหมือนกัน" อรุณรัศมีพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ฉันก็มีความรู้สึก ฉันก็ต้องการความรักที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เงา หรือตัวแทน" "ฉันรู้" ศิวกรกล่าว "และฉันก็รู้สึกผิดจริงๆ" "คุณบอกว่าคุณเห็นอะไรบางอย่างในตัวฉันที่ไม่ใช่แค่อรุณ" อรุณรัศมีถามอีกครั้ง "อะไรคือสิ่งนั้นคะ" ศิวกรเงยหน้าขึ้นมองเธอตรงๆ "เธอมีความเข้มแข็ง อรุณรัศมี" เขาเอ่ย "เธอผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้" "ความเข้มแข็งที่มาจากความเจ็บปวด" อรุณรัศมีตอบ "ไม่ใช่สิ่งที่ใครอยากได้" "แต่ความเข้มแข็งนั้น...มันทำให้เธอดูงดงามในแบบของเธอเอง" ศิวกรกล่าว "มันทำให้ฉันอยากที่จะรู้จักเธอให้มากขึ้น" "แล้วคุณเคยให้โอกาสฉันได้แสดงด้านที่งดงามนั้นให้คุณเห็นอย่างเต็มที่บ้างไหมคะ" อรุณรัศมีถาม "หรือคุณมัวแต่จมอยู่กับภาพอดีตของอรุณ" "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปหลายอย่าง" ศิวกรยอมรับ "ฉันเอาแต่เปรียบเทียบเธอ ฉันไม่กล้าที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง" "ตอนนี้คุณกล้าแล้วใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถาม เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย "กล้าพอที่จะบอกว่าคุณรู้สึกอย่างไรกับฉันจริงๆ" ศิวกรเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว "อรุณรัศมี" เขาเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา "ฉัน...ฉันกำลังตกหลุมรักเธอ" คำพูดนั้นทำเอาอรุณรัศมีแทบหยุดหายใจ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เชื่อหู "คุณ...หมายความว่ายังไงคะ" "ฉันหมายความว่า...ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันไม่ใช่แค่ความสบายใจอีกต่อไปแล้ว" ศิวกรกล่าวต่อ "มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา ทำให้ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ" "แล้ว...แล้วอรุณล่ะคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "คุณลืมเขาแล้วหรือยัง" "ฉันไม่มีวันลืมอรุณได้" ศิวกรตอบอย่างซื่อสัตย์ "แต่ฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอได้เช่นกัน" "มัน...มันเป็นไปได้หรือคะ" อรุณรัศมีถามอย่างไม่แน่ใจ "ที่จะรักสองคนในเวลาเดียวกัน" "ฉันไม่รู้" ศิวกรส่ายหน้า "แต่ฉันรู้ว่าฉันรู้สึกกับเธอจริงๆ" อรุณรัศมีหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมา เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือเสียใจกับคำพูดของเขาดี การที่เขายอมรับว่ากำลังตกหลุมรักเธอ มันเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตที่มืดมิด แต่ก็ยังมีความหวังอันเปราะบางที่จะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ "ฉัน...ต้องการเวลาค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา "เวลาที่จะทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้" "ฉันเข้าใจ" ศิวกรตอบ "เธอต้องการเวลา และฉันก็จะรอ" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ศิวกรยอมเปิดใจกับเธอ ถึงแม้ว่าความจริงเรื่อง 'อรุณ' จะยังคงเป็นบาดแผลที่คอยตามหลอกหลอนอยู่ก็ตาม สายฝนยังคงตกโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะช่วยชะล้างความสับสนในใจของเธอไปทีละน้อย