ถนนเปียกชื้นจากการที่ฝนเพิ่งหยุดตก แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังพื้นถนน ทำให้เกิดประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี อรุณรัศมียืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ปล่อยให้สายตาเหม่อลอยไปกับผู้คนที่เดินสวนไปมา หัวใจของเธอยังคงบอบช้ำจากการเผชิญหน้ากับศิวกรเมื่อวานนี้ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกโล่งใจบางอย่าง การได้พูดความจริงออกมาทั้งหมด การได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นไว้ มันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เวลาเกือบจะบ่ายสามแล้ว เธอต้องรีบไปที่บ้านของคุณยาย ก่อนที่ท่านจะรอเก้อ “ป้ายนี้ใช่ไหมคะ?” เธอถามคุณลุงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ “ใช่แล้วหนู” คุณลุงตอบพร้อมรอยยิ้ม เมื่อรถเมล์มาถึง อรุณรัศมีก็ขึ้นไปนั่งประจำที่ริมหน้าต่าง เธอมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับศิวกร “เขาคงเสียใจมากสินะ” เธอคิดในใจ “แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันต้องรักตัวเองก่อน” เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามเรียกสติกลับมา เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องเดินหน้าต่อไป ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น “อรุณรัศมี!” เธอตกใจ ลืมตาขึ้นมอง เสียงนั้นดังมาจากด้านหลัง “ศิวกร?” เธออุทานเสียงเบา ศิวกรยืนอยู่ไม่ไกลจากที่นั่งของเธอ เขาดูเหนื่อยอ่อน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “ฉันมาตามเธอ” ศิวกรตอบเสียงหนักแน่น “ตามฉัน? คุณมาทำไมคะ? ฉันบอกคุณแล้วเมื่อวานนี้” “ฉันรู้” ศิวกรเดินเข้ามาใกล้ “แต่ฉันคิดได้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับเธอ” อรุณรัศมีมองเขาด้วยความสงสัย “ฉันรักเธอ อรุณรัศมี” ศิวกรพูดออกมาตรงๆ “ฉันรักเธอจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะเงาของใคร แต่รักเธอในแบบที่เธอเป็น” หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ “คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ?” “จริง” ศิวกรยืนยัน “ฉันมันโง่ ฉันปล่อยให้ความกลัวและความสับสนมาครอบงำ จนทำให้ฉันทำร้ายเธอ ฉันขอโทษ” เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ “ฉันรู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้ว แต่ฉันอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง ได้ไหม? ได้โปรด… อย่าไปจากฉันนะ” อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของศิวกร เธอเห็นความจริงใจในนั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไรดี” เธอตอบเสียงสั่น “ไม่เป็นไร” ศิวกรพูด “แค่… อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรในตอนนี้ ให้เวลาฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ได้ไหม?” รถเมล์จอดสนิทที่ป้ายถัดไป อรุณรัศมียังคงยืนนิ่งอยู่ข้างศิวกร เธอรู้สึกสับสนระหว่างความรู้สึกที่ยังคงเจ็บปวดกับความหวังเล็กๆ ที่เริ่มผลิบานขึ้นในใจ “ฉัน… ฉันต้องไปหาคุณยายก่อนค่ะ” เธอพูด “เดี๋ยวฉันไปส่ง” ศิวกรเสนอ อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ” ทั้งสองคนลงจากรถเมล์ เดินเคียงข้างกันไปท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นของยามบ่าย ศิวกรเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้อรุณรัศมีฟังอย่างละเอียด เขาเล่าถึงความรักที่มีต่ออรุณ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย และความสับสนที่เกิดขึ้นเมื่อได้พบกับอรุณรัศมี “ฉันมันอ่อนแอเกินไป” ศิวกรยอมรับ “ฉันใช้เธอเป็นเครื่องมือในการหลีกหนีจากความเศร้า แต่ฉันก็เริ่มรู้ตัวว่าเธอไม่ใช่แค่ตัวแทน เธอมันคือ ‘อรุณรัศมี’ คนที่มีหัวใจของตัวเอง” อรุณรัศมีรับฟังเรื่องราวของเขาอย่างตั้งใจ เธอเข้าใจความเจ็บปวดของเขา แต่ก็ยังคงมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ในใจ “ฉัน… ฉันยังให้อภัยคุณไม่ได้ง่ายๆ นะคะ” เธอพูดตรงๆ “ฉันรู้” ศิวกรตอบ “ฉันจะรอ ฉันจะพยายามพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันรักเธอจริงๆ” เมื่อมาถึงบ้านของคุณยาย อรุณรัศมีก็หันไปมองศิวกร “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” “ฉันจะรอเธอ” ศิวกรตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีความหวัง อรุณรัศมียิ้มตอบเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ศิวกรยืนมองตามหลังเธอไป ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังครั้งใหม่ ภายในบ้าน คุณยายมองหลานสาวด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไปลูก หน้าตาดูหมองๆ นะ” “ไม่มีอะไรค่ะคุณยาย” อรุณรัศมีตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ “แค่… มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ” เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ามันไม่ง่าย การเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะลองอีกครั้ง เพื่อให้โอกาสตัวเองและโอกาสให้กับความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นนี้ เธอหวังว่าครั้งนี้ ความรักที่เธอจะได้รับ มันจะเป็นความรักที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เงาของอดีต