วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบของอำเภอแม่ริม อรุณรัศมีพยายามทำใจให้เข้มแข็งขึ้น เธอช่วยคุณป้าสมรดูแลสวนผลไม้ จัดการร้านขายของที่ระลึกเล็กๆ ที่คุณป้าเปิดไว้ริมทาง และเริ่มเขียนหนังสือเล่าเรื่องราวของเธอเอง เป็นการระบายความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจัดเรียงของในร้าน ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางแปลกตา เขาดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอไม่สามารถนึกออกได้ทันที “สวัสดีครับ” ชายคนนั้นกล่าวทักทาย เสียงทุ้มต่ำ “สวัสดีค่ะ” อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็คือ “เขม” ชายหนุ่มที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ โลกทั้งใบของเธอพลันหยุดนิ่ง หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือที่กำลังหยิบของอยู่สั่นเทา เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “อรุณรัศมี...” เขมเอ่ยชื่อเธอเบาๆ เสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่” “คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เธอถามเสียงสั่น พยายามควบคุมอารมณ์ “ผมมาพักผ่อนน่ะ” เขมตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน “ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่” “แล้ว... แล้วคุณรู้ได้ไงว่าดิฉันอยู่ที่นี่” เธอถามด้วยความระแวง “ผมได้ยินคนพูดกันน่ะ” เขมตอบ “ว่ามีผู้หญิงสวยๆ คนหนึ่งมาช่วยคุณป้าสมรดูแลร้าน” “อ๋อ” เธอพยักหน้าเบาๆ พยายามรวบรวมสติ “เธอ... สบายดีนะ” เขมถาม น้ำเสียงดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิดแฝงอยู่ “ก็... เรื่อยๆ ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ไม่อยากจะสานต่อบทสนทนา “คุณ... คุณคงมีธุระ” “เดี๋ยวก่อนสิ อรุณรัศมี” เขมเอื้อมมือมาจะจับแขนเธอ แต่เธอก็ผละออกไปเสียก่อน “ดิฉันขอตัวนะคะ” เธอพูดเสียงแข็ง “มีงานต้องทำ” เธอรีบเดินเข้าไปหลังร้าน ปล่อยให้เขมยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเธอสั่นไปหมด ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าของเขมที่เคยรักเธออย่างล้นเหลือ ตอนนี้กลับกลายเป็นภาพเงาของอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอด เมื่อคุณป้าสมรกลับมา เธอเห็นท่าทางของอรุณรัศมีก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “เป็นอะไรไปจ๊ะหนู หน้าซีดเชียว” “คุณป้าคะ... เมื่อกี้ มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในร้านค่ะ” อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น “ใครเหรอจ๊ะ” คุณป้าสมรถาม “เขา... เขาชื่อเขมค่ะ” อรุณรัศมีบอกชื่อนั้นออกมาด้วยความยากลำบาก “เป็น... เป็นคนที่ดิฉันเคยรักค่ะ” คุณป้าสมรตาเบิกกว้าง “เขมเหรอ! เขามาทำอะไรที่นี่” “ดิฉันก็ไม่รู้ค่ะคุณป้า เขาบอกว่าแค่มาพักผ่อน” อรุณรัศมีเล่า “แต่... แต่ดิฉันกลัวค่ะคุณป้า กลัวว่าเขาจะกลับมาทำร้ายหัวใจดิฉันอีก” “ไม่ต้องกลัวนะลูก” คุณป้าสมรจับมือเธอ “ป้าจะอยู่ข้างๆ หนูเอง” “แต่หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะคุณป้า” อรุณรัศมีพูดอย่างสิ้นหวัง “ทำไมเขาถึงต้องกลับมาตอนนี้ด้วย” “บางที... อดีตก็เหมือนเงา ที่คอยติดตามเราไปทุกหนทุกแห่ง” คุณป้าสมรปลอบ “แต่เราสามารถเลือกได้ว่าจะให้เงานั่นมาครอบงำเรา หรือเราจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า” “หนู... หนูอยากจะก้าวเดินต่อไปค่ะคุณป้า” อรุณรัศมีตอบ “แต่อยู่ๆ เขาก็กลับมาแบบนี้ มันทำให้... มันทำให้ทุกอย่างที่หนูพยายามสร้างมามันสั่นคลอนไปหมด” “ป้าเข้าใจนะ” คุณป้าสมรกล่าว “แต่นี่คือบททดสอบนะลูก หนูต้องเข้มแข็งนะ” คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอนอนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ภาพใบหน้าของเขมที่เคยรักเธอยังคงติดตา แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่ เธอไม่รู้ว่าการกลับมาของเขมครั้งนี้ จะนำพาเรื่องราวอะไรมาสู่ชีวิตเธออีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เขมก็กำลังนั่งอยู่ริมลำธารที่ไหลเย็น เขาหยิบรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งออกมาดู เป็นรูปของเขากับอรุณรัศมี ใบหน้าของเขามีความเศร้าสร้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจ “อรุณรัศมี... ขอโทษนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง บทสนทนาสั้นๆ ในร้านขายของที่ระลึกในวันนั้น ได้ปลุกเงาแห่งอดีตที่อรุณรัศมีพยายามฝังกลบให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และเธอไม่รู้เลยว่า การเผชิญหน้ากับเขมอีกครั้ง จะนำพาเธอไปสู่หนทางใด