อรุณรัศมีกลับเข้ามาในห้องของเธอด้วยหัวใจที่สับสนวุ่นวาย ภาพใบหน้าของศิวกรยังคงติดตา ความคล้ายคลึงกับเขาคนนั้นมันมากเกินกว่าที่จะเป็นเรื่องบังเอิญ คำพูดของเขาที่ถามถึงร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ และการที่เขาบอกว่ารู้จักเจ้าของร้าน ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ เธอเดินไปเปิดสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เก็บซ่อนไว้ใต้ที่นอน หยิบปากกาขึ้นมา แต่แล้วก็วางมันลง เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเขียนอะไรดี อารมณ์ของเธอสับสนเกินกว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นตัวอักษรได้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น “คุณหนูคะ” เป็นเสียงคุณป้าสมร “ทานข้าวเที่ยงได้แล้วค่ะ” อรุณรัศมียืดตัวตรง พยายามรวบรวมสติ “ค่ะคุณป้า หนูลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” เธอเดินลงไปทานอาหารกลางวันที่เตรียมไว้ คุณลุงสมศักดิ์ก็มาร่วมทานด้วย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ในใจของอรุณรัศมีกลับมีแต่เรื่องของศิวกร “วันนี้มีแขกมาหาคุณป้าเหรอ” ลุงสมศักดิ์ถามขณะที่กำลังตักข้าว “เห็นรถจอดอยู่หน้าบ้าน” “ใช่จ้ะ เป็นตัวแทนจากบริษัทส่งออกผลไม้น่ะ” คุณป้าสมรตอบ “ชื่อคุณศิวกร เขาอยากจะมาดูโรงงานเรา” “อ๋อ ยินดีเลยสิ” ลุงสมศักดิ์พยักหน้า “ถ้าเขาให้ราคาสวยๆ เราก็จะได้มีรายได้เพิ่มขึ้น” “เขาดูเป็นคนจริงจังดีนะ” คุณป้าสมรเสริม “ดูมีความรู้เรื่องผลไม้ดีทีเดียว” อรุณรัศมีพยายามทำตัวให้เป็นปกติ “เขาดูเป็นคนสุภาพมากเลยค่ะ” เธอพูดเสริม “ใช่ เขาดูดีนะ” คุณป้าสมรเห็นด้วย “แถมยังหน้าตาดีด้วย” ลุงสมศักดิ์หัวเราะ “ป้าสมรนี่สนิทกับคนง่ายจริง” “ก็คนมันดูดีนี่นา” คุณป้าสมรเถียง “ว่าแต่… เขาคุยกับคุณหนูด้วยหรือเปล่า” “คุยค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “เขาถามว่าฉันมาจากกรุงเทพฯ หรือเปล่า” “อ้าว แล้วเขาถามทำไมล่ะ” คุณป้าสมรสงสัย “เขาบอกว่าเขาเคยไปร้านกาแฟชื่อ ‘แสงดาว’ ค่ะ” อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเล็กน้อย “แล้วก็ถามว่าฉันเคยไปทำงานที่นั่นหรือเปล่า” คุณป้าสมรและลุงสมศักดิ์มองหน้ากัน “ร้านกาแฟ ‘แสงดาว’… ชื่อคุ้นๆ นะ” คุณป้าสมรพึมพำ “เหมือนเคยได้ยินจากคุณหนูเลยนะ” “ใช่ค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “เป็นร้านที่ฉันเคยไปทำงาน” “แล้วเขาบอกว่ารู้จักเจ้าของร้านเหรอ” ลุงสมศักดิ์ถาม “ใช่ค่ะ เขาบอกว่าเจ้าของร้านเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของเขา” อรุณรัศมีตอบ ลุงสมศักดิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แปลกนะ… ปกติเจ้าของร้านกาแฟที่นั่น… ไม่น่าจะมีรุ่นพี่ที่อยู่ในวงการผลไม้” คำพูดของลุงสมศักดิ์ยิ่งทำให้ความสงสัยของอรุณรัศมีทวีคูณขึ้น เธอเริ่มคิดว่าศิวกรอาจจะไม่ได้มาเรื่องธุรกิจผลไม้อย่างเดียวก็ได้ หรือไม่ก็… เขาอาจจะกำลังทดสอบอะไรบางอย่างอยู่ หลังอาหารกลางวัน อรุณรัศมีปลีกตัวออกมาเดินเล่นริมลำธารที่ไหลผ่านท้ายสวนผลไม้ สายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ และเสียงใบไม้เสียดสีกันยามลมพัดพาเอาความรู้สึกเศร้าปนปนเปมาให้ เธอหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้าง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ แต่ในใจของเธอกลับมีเสียงรบกวนมากมาย เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามจะระลึกถึงใบหน้าของเขาคนนั้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเมื่อครั้งที่เราพบกันครั้งแรกที่ร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ แววตาที่อบอุ่น รอยยิ้มที่อ่อนโยน และคำพูดหวานๆ ที่เคยบอกว่ารักเธอ “ฉันรักเธอที่สุดในโลกนะอรุณ” เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในห้วงความคิดของเธอ ความทรงจำที่สวยงามเหล่านั้นกลับกลายเป็นดาบสองคมที่กรีดแทงหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้ เธอหันไปมอง ก็เห็นศิวกรยืนอยู่ที่ปลายสวน เขายืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหา “มาเดินเล่นคนเดียวหรือครับ” เขาถาม น้ำเสียงยังคงราบเรียบ อรุณรัศมีพยักหน้า “ค่ะ” “คุณดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะครับ” ศิวกรสังเกตเห็น “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป “คุณ… รู้จักใครชื่อ ‘คิน’ หรือเปล่าคะ” เมื่อได้ยินชื่อนั้น ศิวกรชะงักไปเล็กน้อย เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้อรุณรัศมีมากขึ้น “คุณรู้จัก ‘คิน’ ได้ยังไงครับ” เขาถาม เสียงเริ่มมีความอ่อนโยนเจือปน “เขา… เคยเป็นคนที่ฉันรักมากค่ะ” อรุณรัศมีตอบเสียงสั่นเครือ “เขาเป็นเจ้าของร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ ใช่ไหมคะ” ศิวกรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ใช่ครับ เขาคือเจ้าของร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ และเขาก็คือ… เพื่อนรุ่นพี่ของผม” “แล้ว… แล้วเขาเป็นยังไงบ้างคะ” อรุณรัศมีถามอย่างร้อนรน “สบายดีไหม” ศิวกรหลบสายตาไปมองพื้นดิน “เขา… ไม่ค่อยสบายครับ” “ไม่สบายเหรอคะ” อรุณรัศมีตกใจ “เกิดอะไรขึ้น” “เขา… ประสบอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อนครับ” ศิวกรเล่า “ทำให้เขาจำอะไรไม่ค่อยได้เลย โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับ… ความรัก” “จำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ” อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนอีกครั้ง “รวมถึง… ฉันด้วยเหรอคะ” ศิวกรพยักหน้าช้าๆ “เขาจำคุณไม่ได้เลยครับอรุณ” คำพูดนั้นเหมือนกับมีใครเอามีดกรีดหัวใจของเธอ ดวงตาของอรุณรัศมีพลันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ” “ผมมาตามหาคุณครับ” ศิวกรตอบ “คิน… เขาเคยพูดถึงคุณบ่อยๆ แม้ว่าเขาจะจำคุณไม่ได้แล้ว แต่ผมเชื่อว่าเขายังคงรู้สึกอะไรบางอย่าง เขาเคยให้ที่อยู่ของคุณไว้กับผมก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ” อรุณรัศมีเงยหน้ามองศิวกร น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณ… มาเพื่อบอกฉันเรื่องนี้เหรอคะ” “ใช่ครับ” ศิวกรตอบ “ผมอยากให้คุณรู้ความจริง และ… ผมก็หวังว่าคุณจะลองไปเยี่ยมเขาดู” อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า น้ำตาไหลพรากอย่างไม่อาจห้ามได้ อดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน ความเจ็บปวดที่เธอพยายามจะหนี พลันกลับมาถาโถมเข้าใส่เธออีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ชายที่เธอรักที่สุด กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า และหัวใจที่เคยมีให้เขาไปแล้ว บัดนี้ กลับไม่เคยถูกเขาจดจำเอาไว้เลย