ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง. เมื่อฉันลืมตาขึ้น… ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น. เสียงคนตะโกนโหวกเหวกดังมาจากด้านนอก. ที่นี่… ที่ไหนกัน? ฉันพยายามลุกขึ้น. รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า. แต่สัญชาตญาณบอกว่า… ฉันต้องรีบไป. ต้องไปหาคุณภาคย์. ต้องเอาเอกสารไปให้ตำรวจ. เมื่อฉันเดินออกมาจากอุโมงค์… ก็พบว่าตัวเองอยู่ที่กลางป่า. ห่างจากโรงพยาบาลอนันตยาพอสมควร. แล้ว… ฉันก็เห็น… รถของตำรวจ… จอดอยู่. “คุณแพรวา…!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น. เป็นเสียงของรวินท์. เขาเดินเข้ามาหาฉัน. “คุณปลอดภัยแล้ว.” “คุณภาคย์… เขาเป็นยังไงบ้างคะ? คุณภาคย์…?” รวินท์มองฉันด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย. “ผม… เสียใจด้วยครับ. ผมพยายามช่วยเขาแล้ว… แต่… เขา….” “ไม่นะ!” ฉันร้องไห้. ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา. คุณภาคย์… คนที่ฉันรัก… คนที่ฉันกำลังจะตามหาความจริง… เขาจากไปแล้ว…. “ตำรวจ… ได้บุกเข้าโรงพยาบาลอนันตยา… แล้วก็… จับกุมพัชรา… พร้อมคนของเธอได้….” รวินท์พูดต่อ. “เอกสารที่คุณเอามา… ช่วยเปิดโปงความจริงทั้งหมด.” “แล้ว… ลูกชายของฉัน…?” ฉันถาม. “คุณภาคย์… เขา… เคยเจอลูกชายของฉันไหม…?” “คุณภาคย์… เขาได้สารภาพ… ก่อนที่จะ….” รวินท์หยุดไป. “เขารู้ว่า… เด็กคนนั้น… คือลูกของเธอ… และ… เขาพยายามจะพาเด็กคนนั้น… กลับมา….” น้ำตาของฉันไหลริน. ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… คุณภาคย์… จะมีความรู้สึกดีๆ แบบนี้…. ไม่นานนัก… ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉัน. ภาพของคุณภาคย์… ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน… ในงานเลี้ยง. ใบตาที่สับสน… แววตาที่เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ…. “แล้ว… ‘ภาคย์ เทวานนท์’… ทายาทตัวจริง… เขาอยู่ที่ไหน…?” ฉันถาม. “เด็กที่พัชรา… ลักพาตัวไป…?” “ตำรวจ… ได้ติดตามเบาะแส… จนพบตัวเด็ก… เขาปลอดภัยดี.” รวินท์ตอบ. “ตอนนี้… เขาอยู่ในการดูแลของเจ้าหน้าที่….” “ฉัน… ฉันอยากจะเจอลูกชายของฉัน.” “แน่นอนครับ. และ… ผมจะช่วยคุณ… หาเขา.” หลังจากนั้น… ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่ว. พัชราถูกจับกุม. ความลับดำมืดของตระกูลเทวานนท์… และเรื่องราวการลักพาตัวเด็ก… ก็ถูกเปิดโปง. คุณหญิงอรุณรัศมี… ถูกดำเนินคดีในข้อหาให้การสนับสนุน. ฉันได้เจอลูกชายของฉัน. เด็กชายที่น่ารัก… ดวงตาเหมือนคุณภาคย์. เขามีชื่อว่า… ‘ภาคย์’. ชื่อที่คุณภาคย์… ตั้งให้เขา…. การสูญเสียคุณภาคย์… มันเจ็บปวดเหลือเกิน. แต่… ฉันก็ได้รับบางสิ่งตอบแทน… ลูกชายของฉัน… ความจริง… และ… การเริ่มต้นใหม่. ฉันตัดสินใจใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ. ดูแลลูกชาย… และพยายามก้าวต่อไป. ฉันไม่ต้องการอำนาจ… หรือความร่ำรวย. สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ… คือความสุขของลูก. วันเวลาผ่านไป… ฉันได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆ… ที่สงบสุข. ลูกชายของฉัน… เติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข. เขาไม่เคยรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น…. แต่… ในวันที่เขาเริ่มจะโตพอ… ที่จะเข้าใจ… ฉันก็จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง. เรื่องราวของพ่อ… ที่รักเขามาก… และ… เรื่องราวของแม่… ที่ต้องต่อสู้เพื่อความจริง. แล้ววันหนึ่ง… ขณะที่ฉันกำลังนั่งเล่นกับลูกชาย… ที่ริมทะเลสาบ…. ฉันก็เห็น… ร่างหนึ่ง… เดินเข้ามาหา. เขา… สวมชุดสีดำ… ใบหน้าดูคุ้นเคย…. “คุณแพรวา…” เสียงทุ้มต่ำ…. มันคือ… รวินท์. “คุณรวินท์…?” ฉันถาม. “คุณมาทำอะไรที่นี่…?” เขายิ้ม… รอยยิ้มที่ดู… เต็มไปด้วยความลับ. “ผม… มาเพื่อ… ‘จัดการ’… เรื่องราวทั้งหมด… ให้จบ.” “จัดการ? หมายถึง…?” “คุณ… ได้ความจริง… ได้ลูกชาย… แล้ว. แต่… ยังมี… ‘บางสิ่ง’… ที่ยังค้างคา….” “อะไรเหรอคะ?” รวินท์มองไปที่ลูกชายของฉัน. แล้วเขาก็หันกลับมามองฉัน. “ผม… เป็นคน… ที่ ‘รอ’… เวลาที่ทุกอย่าง… จะกลับสู่… ‘ความถูกต้อง’.” แล้ว… เขาก็หยิบ… เอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋า. เป็นเอกสารที่ดู… สำคัญมาก. “นี่คือ… ‘หลักฐาน’… ชิ้นสุดท้าย.” เขาพูด. “ที่… ‘บางคน’… ไม่ต้องการให้… ‘ใคร’… รู้….” ฉันมองเอกสารในมือรวินท์. มันคืออะไร? มันจะเกี่ยวข้องกับอะไรอีก? “คุณ… ต้องการให้ฉัน… ทำอะไร…?” รวินท์ยิ้ม. “ผม… แค่มา… ‘เตือน’… คุณ… ว่า… การต่อสู้… มันยัง… ไม่จบ….” แล้วเขาก็… เดินจากไป… ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง… กับปริศนาชิ้นใหม่… และความรู้สึกที่บอกว่า… เรื่องราวทั้งหมด… อาจจะเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น….