อรุณรัศมีนั่งฟังเมฆเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยใจที่เต้นระรัว เมฆเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างแม่แท้ๆ ของเธอ ป้าของเธอ และพ่อของเธอเอง เขาเล่าว่าแม่แท้ๆ ของเธอไม่พร้อมที่จะเลี้ยงดูเธอตั้งแต่ยังเด็ก จึงได้ฝากเธอไว้กับป้า ซึ่งก็คือคนที่อรุณรัศมีเรียกว่าแม่มาตลอด "พ่อของเธอรู้เรื่องนี้มาตลอด" เมฆกล่าว "แต่เขาเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้ เพื่อไม่ให้เธอเสียใจ" "แล้วทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกฉันเลย" อรุณรัศมีถาม "แม่ของคุณ... ป้าของคุณ" เมฆแก้ไข "เธออาจจะกลัวว่า ถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะไปตามหาแม่แท้ๆ ของคุณ แล้วก็จะทิ้งเธอไป" อรุณรัศมีนิ่งเงียบ คำอธิบายของเมฆดูสมเหตุสมผล แต่ก็ยังมีความไม่สบายใจบางอย่าง "แล้วทำไมแม่ของฉันถึงเสียชีวิต" อรุณรัศมีถามต่อ เมฆลังเลเล็กน้อย "แม่ของคุณ... เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ" "อุบัติเหตุอะไร" อรุณรัศมีกดดัน "ผม... ผมไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด" เมฆตอบ "แต่ผมรู้ว่ามันเกิดขึ้นหลังจากที่เธอคลอดคุณได้ไม่นาน" อรุณรัศมียังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เมฆปิดบังเธออยู่ เธอสัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจในน้ำเสียงของเขา "เมฆ" อรุณรัศมีมองหน้าเขาตรงๆ "มีอะไรที่คุณไม่ได้บอกฉันใช่ไหม" เมฆถอนหายใจยาว "อรุณ ผม..." "บอกฉันมาเถอะ" อรุณรัศมีร้องขอ "ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด" เมฆมองไปที่แพรวที่กำลังนั่งเล่นอยู่เงียบๆ แล้วหันกลับมามองอรุณรัศมี "ผมจะบอกคุณ แต่ขอให้คุณเตรียมใจให้ดีนะ" เมฆเล่าว่าแม่แท้ๆ ของอรุณรัศมีไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุธรรมดา แต่เธอเสียชีวิตเพราะถูกฆาตกรรม และฆาตกรที่แท้จริงก็คือ... "คุณ..." อรุณรัศมีอุทานด้วยความตกใจเมื่อเมฆบอกความจริง "ใช่" เมฆยอมรับ "ผมคือคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้" อรุณรัศมีมองเมฆด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ไม่จริง... คุณจะทำแบบนั้นได้ยังไง" "ผมขอโทษ" เมฆกล่าว "ผมเสียใจมากจริงๆ" "ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น" อรุณรัศมีถามเสียงสั่นเครือ "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากอรุณ" เมฆอธิบาย "แม่ของคุณ... เธอมีปัญหากับบางคน และคนเหล่านั้นก็ต้องการกำจัดเธอ" "แล้วคุณไปเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" อรุณรัศมีถาม "ผม... ผมถูกบังคับ" เมฆกล่าว "ผมไม่มีทางเลือก" "คุณจะอ้างแบบนั้นไม่ได้นะเมฆ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณฆ่าแม่ของฉันนะ" "ผมรู้" เมฆตอบ "และผมก็ต้องชดใช้กรรมที่ผมก่อมาตลอดชีวิต" อรุณรัศมีนั่งนิ่ง เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่เมฆเพิ่งสารภาพออกมา หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลย" อรุณรัศมีถาม "ผมกลัว" เมฆตอบ "ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผม กลัวว่าคุณจะไม่มีวันให้อภัยผม" "แล้วตอนนี้คุณคิดว่าฉันจะให้อภัยคุณเหรอ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ผมรู้ว่ามันอาจจะเป็นไปไม่ได้" เมฆกล่าว "แต่ผมก็อยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" "โอกาสอะไร" อรุณรัศมีถาม "โอกาสที่จะทำร้ายฉันอีกครั้งเหรอ" "ไม่นะอรุณ" เมฆรีบปฏิเสธ "ผมแค่อยากจะอยู่ดูแลคุณ ดูแลแพรว" อรุณรัศมีมองไปที่แพรวที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง เธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอต้องเข้มแข็ง "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไง" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันต้องการเวลา" "ได้เลยอรุณ" เมฆพยักหน้า "ผมจะให้เวลาคุณเต็มที่" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อนนะ" เมื่อเมฆเดินออกจากห้องไป อรุณรัศมีก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ความจริงที่ถูกเปิดเผยมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "แม่คะ" เสียงของแพรวดังขึ้น อรุณรัศมีหันไปมองลูกสาว "เป็นอะไรไปคะลูก" "หนูฝันร้าย" แพรวพูด "หนูฝันว่าแม่หายไป" อรุณรัศมีรีบเข้าไปกอดแพรวไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก แม่ไม่ไปไหนหรอก แม่จะอยู่ตรงนี้เสมอ" เธอมองหน้าลูกสาว แล้วก็มองไปที่อัลบั้มรูปและจดหมายที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ ความจริงที่โหดร้ายมันได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว อรุณรัศมีรู้ดีว่า เธอไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกต่อไป เธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต การให้อภัยเมฆอาจจะเป็นเรื่องยาก แต่การแยกจากเขาในตอนนี้ก็อาจจะเป็นเรื่องที่ยากกว่า เธอต้องคิดถึงแพรวเป็นอันดับแรก อนาคตของลูกสาวคือสิ่งที่สำคัญที่สุด "แม่จะตัดสินใจให้ดีที่สุดนะลูก" อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเอง เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติและหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตของเธอและลูกสาว